¹ Appropinquabat autem dies festus Azymorum, qui dicitur Pascha:

² et quaerebant principes sacerdotum, et Scribae, quomodo Iesum interficerent: timebant vero plebem.

³ Intravit autem satanas in Iudam, qui cognominabatur Iscariotes, unum de duodecim.

⁴ et abiit, et locutus est cum principibus sacerdotum, et magistratibus, quemadmodum illum traderet eis.

⁵ Et gavisi sunt, et pacti sunt pecuniam illi dare.

⁶ Et spopondit. Et quaerebat opportunitatem ut traderet illum sine turbis.

⁷ Venit autem dies Azymorum, in qua necesse erat occidi pascha.

⁸ Et misit Petrum, et Ioannem, dicens: Euntes parate nobis pascha, ut manducemus.

⁹ At illi dixerunt: Ubi vis paremus?

¹⁰ Et dixit ad eos: Ecce introeuntibus vobis in civitatem, occurret vobis homo quidam amphoram aquae portans: sequimini eum in domum, in quam intrat,

¹¹ et dicetis patrifamilias domus: Dicit tibi Magister: Ubi est diversorium, ubi pascha cum discipulis meis manducem?

¹² Et ipse ostendet vobis coenaculum magnum stratum, et ibi parate.

¹³ Euntes autem invenerunt sicut dixit illis, et paraverunt pascha.

¹⁴ Et cum facta esset hora, discubuit, et duodecim Apostoli cum eo.

¹⁵ et ait illis: Desiderio desideravi hoc pascha manducare vobiscum, antequam patiar.

¹⁶ Dico enim vobis, quia ex hoc non manducabo illud, donec impleatur in regno Dei.

¹⁷ Et accepto calice gratias egit, et dixit: Accipite, et dividite inter vos.

¹⁸ dico enim vobis quod non bibam de generatione vitis, donec regnum Dei veniat.

¹⁹ Et accepto pane gratias egit, et fregit, et dedit eis, dicens: Hoc est corpus meum, quod pro vobis datur: hoc facite in meam commemorationem.

²⁰ Similiter et calicem, postquam coenavit, dicens: Hic est calix novum testamentum in sanguine meo, qui pro vobis fundetur.

²¹ Verumtamen ecce manus tradentis me, mecum est in mensa.

²² Et quidem Filius hominis, secundum quod definitum est, vadit: verumtamen vae homini illi, per quem tradetur.

²³ Et ipsi coeperunt quaerere inter se, quis esset ex eis, qui hoc facturus esset.

²⁴ Facta est autem et contentio inter eos, quis eorum videretur esse maior.

²⁵ Dixit autem eis: Reges Gentium dominantur eorum: et qui potestatem habent super eos, benefici vocantur.

²⁶ Vos autem non sic: sed qui maior est in vobis, fiat sicut minor: et qui praecessor est, sicut ministrator.

²⁷ Nam quis maior est, qui recumbit, an qui ministrat? nonne qui recumbit? Ego autem in medio vestrum sum, sicut qui ministrat:

²⁸ vos autem estis, qui permansistis mecum in tentationibus meis:

²⁹ Et ego dispono vobis sicut disposuit mihi Pater meus regnum,

³⁰ ut edatis, et bibatis super mensam meam in regno meo: et sedeatis super thronos iudicantes duodecim tribus Israel.

³¹ Ait autem Dominus Simoni: Simon, ecce satanas expetivit vos ut cribraret sicut triticum:

³² ego autem rogavi pro te ut non deficiat fides tua: et tu aliquando conversus confirma fratres tuos.

³³ Qui dixit ei: Domine, tecum paratus sum et in carcerem, et in mortem ire.

³⁴ At ille dixit: Dico tibi Petre, non cantabit hodie gallus, donec ter abneges nosse me. Et dixit eis:

³⁵ Quando misi vos sine sacculo, et pera, et calceamentis, numquid aliquid defuit vobis?

³⁶ At illi dixerunt: Nihil. Dixit ergo eis: Sed nunc qui habet sacculum, tollat similiter et peram: et qui non habet, vendat tunicam suam, et emat gladium.

³⁷ Dico enim vobis, quoniam adhuc hoc, quod scriptum est, oportet impleri in me: Et cum iniquis deputatus est. Etenim ea, quae sunt de me, finem habent.

³⁸ At illi dixerunt: Domine, ecce duo gladii hic. At ille dixit eis: Satis est.

³⁹ Et egressus ibat secundum consuetudinem in Monte olivarum. Secuti sunt autem illum et discipuli.

⁴⁰ Et cum pervenisset ad locum, dixit illis: Orate ne intretis in tentationem.

⁴¹ Et ipse avulsus est ab eis quantum iactus est lapidis: et positis genibus orabat,

⁴² dicens: Pater si vis, transfer calicem istum a me: Verumtamen non mea voluntas, sed tua fiat.

⁴³ Apparuit autem illi Angelus de caelo, confortans eum. Et factus in agonia, prolixius orabat.

⁴⁴ Et factus est sudor eius, sicut guttae sanguinis decurrentis in terram.

⁴⁵ Et cum surrexisset ab oratione, et venisset ad discipulos suos, invenit eos dormientes prae tristitia.

⁴⁶ Et ait illis: Quid dormitis? surgite, orate, ne intretis in tentationem.

⁴⁷ Adhuc eo loquente ecce turba: et qui vocabatur Iudas, unus de duodecim, antecedebat eos: et appropinquavit Iesu ut oscularetur eum.

⁴⁸ Iesus autem dixit illi: Iuda, osculo Filium hominis tradis?

⁴⁹ Videntes autem hi, qui circa ipsum erant, quod futurum erat, dixerunt ei: Domine, si percutimus in gladio?

⁵⁰ Et percussit unus ex illis servum principis sacerdotum, et amputavit auriculam eius dexteram.

⁵¹ Respondens autem Iesus, ait: Sinite usque huc. Et cum tetigisset auriculam eius, sanavit eum.

⁵² Dixit autem Iesus ad eos, qui venerant ad se, principes sacerdotum, et magistratus templi, et seniores: Quasi ad latronem existis cum gladiis, et fustibus?

⁵³ Cum quotidie vobiscum fuerim in templo, non extendistis manus in me: sed haec est hora vestra, et potestas tenebrarum.

⁵⁴ Comprehendentes autem eum, duxerunt ad domum principis sacerdotum: Petrus vero sequebatur eum a longe.

⁵⁵ Accenso autem igne in medio atrii, et circumsedentibus illis, erat Petrus in medio eorum.

⁵⁶ Quem cum vidisset ancilla quaedam sedentem ad lumen, et eum fuisset intuita, dixit: Et hic cum illo erat.

⁵⁷ At ille negavit eum, dicens: Mulier, non novi illum.

⁵⁸ Et post pusillum alius videns eum, dixit: Et tu de illis es. Petrus vero ait: O homo, non sum.

⁵⁹ Et intervallo facto quasi horae unius, alius quidam affirmabat, dicens: Vere et hic cum illo erat: nam et Galilaeus est.

⁶⁰ Et ait Petrus: Homo, nescio quid dicis. Et continuo adhuc illo loquente cantavit gallus.

⁶¹ Et conversus Dominus respexit Petrum. Et recordatus est Petrus verbi Domini, sicut dixerat: Quia prius quam gallus cantet, ter me negabis.

⁶² Et egressus foras Petrus flevit amare.

⁶³ Et viri, qui tenebant illum, illudebant ei, caedentes.