Rozdział 22

¹ Mężowie bracia i ojcowie, słuchajcie mojej obrony¹, jaką teraz do was kieruję.

1. Łk 12,11; 1P 3,15.

² Gdy usłyszeli, że mówił do nich po hebrajsku¹, jeszcze bardziej się uciszyli. A on powiedział:

1. Dz 21,40; 26,14; J 5,2; Obj 9,11; 16,16.

³ Jestem Żydem, urodzonym w Tarsie w Cylicji, lecz wychowanym w tym mieście, u stóp Gamaliela¹, starannie wykształconym w prawie ojczystym i byłem gorliwym względem Boga jak i wy wszyscy dzisiaj.

1. Dz 5,34.

⁴ Prześladowałem tę drogę¹ aż na śmierć, wiążąc i wtrącając do więzienia zarówno mężczyzn, jak i kobiety;

1. Dz 8,3; 26,9-11; 1Kor 15,9; 1Tm 1,13.

⁵ Czego mi świadkiem jest najwyższy kapłan oraz wszyscy starsi. Od nich też otrzymałem listy do braci i pojechałem do Damaszku, aby tych, którzy tam byli, przyprowadzić związanych do Jerozolimy, żeby zostali ukarani.

⁶ A gdy byłem w drodze i zbliżałem się do Damaszku około południa, nagle ogarnęła mnie wielka światłość z nieba¹.

1. Dz 9,3; 26,13.

⁷ I upadłem na ziemię, i usłyszałem głos, który mówił do mnie: Saulu, Saulu, dlaczego mnie prześladujesz¹?

1. Mt 25,45; 1Kor 12,26.

⁸ A ja odpowiedziałem: Kim jesteś, Panie? I powiedział do mnie: Ja jestem Jezus z Nazaretu, którego ty prześladujesz.

⁹ A ci, którzy byli ze mną, wprawdzie widzieli światłość i przestraszyli się, ale głosu tego, który do mnie mówił, nie słyszeli¹.

1. Dz 9,7; Dn 10,7; J 12,29.

¹⁰ Zapytałem: Co mam robić, Panie¹? A Pan powiedział do mnie: Wstań i idź do Damaszku, a tam ci powiedzą o wszystkim, co postanowiono, abyś uczynił.

1. Dz 2,37; 16,30.

¹¹ A ponieważ zaniewidziałem z powodu blasku tej światłości, przyszedłem do Damaszku prowadzony za rękę przez tych, którzy byli ze mną.

¹² Tam niejaki Ananiasz, człowiek pobożny według prawa, mający dobre świadectwo¹ u wszystkich Żydów, którzy tam mieszkali;

1. Dz 9,10; 1Tm 3,7; Hbr 11,2; 3J 1,12.

¹³ Przyszedł, podszedł do mnie i powiedział: Bracie Saulu, przejrzyj! I w tej chwili spojrzałem na niego.

¹⁴ A on powiedział: Bóg naszych ojców wybrał¹ cię, żebyś poznał jego wolę, oglądał Sprawiedliwego i słuchał głosu z jego ust.

1. Mt 20,16; J 15,16; Dz 1,24.

¹⁵ Będziesz mu bowiem wobec wszystkich ludzi świadkiem¹ tego, co widziałeś i słyszałeś.

1. Dz 1,22; 10,39; 26,16; Łk 24,48; J 15,27.

¹⁶ Dlaczego teraz zwlekasz? Wstań, ochrzcij się i obmyj swoje grzechy¹, wzywając imienia Pana².

1. Dz 2,38; 1Kor 6,11; Tt 3,5.
2. Rdz 4,26; 1Krn 16,8; Ps 105,1; 116,4; Rz 10,13.

¹⁷ A gdy wróciłem do Jerozolimy i modliłem się w świątyni, wpadłem w zachwycenie.

¹⁸ I widziałem go, jak mówił do mnie: Pospiesz się i wyjdź szybko z Jerozolimy, ponieważ nie przyjmą twego świadectwa o mnie.

¹⁹ A ja odpowiedziałem: Panie, oni wiedzą, że wtrącałem do więzienia i biczowałem w synagogach tych, którzy w ciebie wierzyli.

²⁰ A kiedy przelewano krew Szczepana, twojego świadka, ja też byłem przy tym i zgodziłem się na jego zabicie, i pilnowałem szat tych, którzy go zabili¹.

1. Dz 7,58-Dz 8,1.

²¹ I powiedział mi: Idź, bo ja cię poślę daleko, do pogan¹.

1. Dz 13,47; Rz 11,13; Ga 2,7-8; Ef 3,8.

²² Słuchali go aż do tego słowa, potem podnieśli swój głos, mówiąc: Zgładź z ziemi takiego człowieka, bo nie godzi się, żeby żył!

²³ A gdy oni krzyczeli, rozrzucali szaty i ciskali proch w powietrze;

²⁴ Dowódca rozkazał go zaprowadzić do twierdzy i polecił przesłuchać go z zastosowaniem biczowania, żeby się dowiedzieć, dlaczego tak przeciwko niemu krzyczano.

²⁵ A gdy go związano, aby go ubiczować, Paweł powiedział do setnika, który stał obok: Czy wolno wam biczować Rzymianina¹ i to bez sądu?

1. Dz 16,37; 25,6.

²⁶ Kiedy setnik to usłyszał, podszedł do dowódcy i powiedział mu: Uważaj, co robisz, bo ten człowiek jest Rzymianinem.

²⁷ Dowódca podszedł i zapytał go: Powiedz mi, czy ty jesteś Rzymianinem? A on odpowiedział: Tak.

²⁸ I powiedział dowódca: Ja kupiłem to obywatelstwo za wielką sumę. Paweł zaś rzekł: A ja mam je od urodzenia.

²⁹ I natychmiast odstąpili od niego ci, którzy mieli go przesłuchać. Nawet i dowódca przestraszył się, kiedy się dowiedział, że jest Rzymianinem, a on kazał go związać.

³⁰ A nazajutrz, chcąc się dokładnie dowiedzieć, o co Żydzi go oskarżali, uwolnił go z więzów i rozkazał zebrać się naczelnym kapłanom i całej Radzie, przyprowadził Pawła i stawił go przed nimi.