Rozdział 3

¹ Piotr i Jan weszli razem do świątyni w godzinie modlitwy, o dziewiątej.

² A wnoszono właśnie pewnego mężczyznę, chromego od urodzenia¹, którego każdego dnia sadzano u bramy świątyni, zwanej Piękną, żeby wchodzących do świątyni prosił o jałmużnę².

1. Dz 14,8.
2. Mt 6,1-4; Łk 11,41; Dz 10,2-4.

³ Gdy zobaczył Piotra i Jana, jak mieli wejść do świątyni, prosił ich o jałmużnę.

⁴ A Piotr, przypatrując mu się wraz z Janem, powiedział: Spójrz na nas.

⁵ On więc spojrzał na nich uważnie, spodziewając się, że coś od nich otrzyma.

⁶ Wtedy Piotr powiedział: Nie mam srebra ani złota, lecz co mam, to ci daję: W imieniu¹ Jezusa Chrystusa z Nazaretu, wstań i chodź!

1. Mt 7,22; Dz 4,10; 5,40; 8,12; 16,18; 1Kor 1,2; Flp 2,10.

⁷ A ująwszy go za prawą rękę, podniósł go. I natychmiast¹ wzmocniły się jego nogi i kostki.

1. Mt 8,3; 20,34; Mk 1,31; 2,12.

⁸ A on zerwał się, wstał i chodził. Wszedł z nimi do świątyni, chodząc, skacząc¹ i chwaląc Boga.

1. Iz 35,6.

⁹ A wszyscy¹ ludzie widzieli go chodzącego i chwalącego Boga.

1. Dz 4,16.21.

¹⁰ I rozpoznali w nim tego człowieka, który dla jałmużny siadał przy Pięknej Bramie świątyni, i ogarnęło ich zdumienie i zachwyt nad tym, co mu się przydarzyło.

¹¹ A gdy ten chromy, który został uzdrowiony, trzymał się Piotra i Jana, wszyscy ludzie zdumieni zbiegli się do nich w przedsionku¹, który zwano Salomonowym.

1. J 10,23; Dz 5,12.

¹² Kiedy Piotr to zobaczył, przemówił do ludzi: Mężowie izraelscy, dlaczego¹ się temu dziwicie i dlaczego się nam tak uważnie przypatrujecie, jakbyśmy własną mocą albo pobożnością sprawili, że on chodzi?

1. Dz 14,15.

¹³ Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, Bóg naszych ojców, uwielbił Jezusa, swego Syna, którego wy wydaliście i wyparliście się przed Piłatem, gdy postanowił go uwolnić.

¹⁴ A wy wyparliście się Świętego¹ i Sprawiedliwego² i prosiliście o uwolnienie wam mordercy.

1. Mk 1,24; Ps 71,22; Iz 43,3.
2. Dz 7,52; 22,14.

¹⁵ I zabiliście Dawcę życia, którego Bóg wskrzesił z martwych, czego my jesteśmy świadkami.

¹⁶ A przez wiarę w jego imię¹, temu, którego widzicie i znacie, imię to przywróciło siły. To wiara, która jest przez niego, dała mu pełne zdrowie na oczach was wszystkich.

1. Dz 4,10; Dz 16,18.

¹⁷ Ale teraz, bracia, wiem, że uczyniliście to z nieświadomości, tak jak wasi przełożeni.

¹⁸ Lecz Bóg w ten sposób wypełnił to, co przepowiedział przez usta wszystkich swoich proroków, że jego Chrystus będzie cierpiał¹.

1. Dz 17,2-3.

¹⁹ Dlatego pokutujcie¹ i nawróćcie się², aby wasze grzechy były zgładzone, gdy nadejdą od obecności Pana czasy ochłody;

1. Dz 2,38; 2Tm 2,25.
2. Mt 13,15; Jk 5,19.

²⁰ I pośle tego, który był wam głoszony, Jezusa Chrystusa¹;

1. Mt 16,27; Hbr 9,28.

²¹ Którego niebo musi przyjąć aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, jak Bóg od wieków przepowiadał przez usta wszystkich swoich świętych proroków.

²² Mojżesz¹ bowiem powiedział do ojców: Proroka jak ja wzbudzi wam Pan, wasz Bóg, spośród waszych braci. Jego² będziecie słuchać we wszystkim, co wam powie.

1. Pwt 18,15-19.
2. Dz 7,37.

²³ I stanie się, że każda dusza, która nie będzie słuchać tego proroka, będzie wytracona spośród ludu.

²⁴ Przepowiadali te dni także wszyscy prorocy, którzy przemawiali od czasów Samuela¹ i inni po nim.

1. 1Sm 3,20; Ps 99,6; Jr 15,1.

²⁵ Wy jesteście synami proroków i przymierza¹, które Bóg zawarł z naszymi ojcami, mówiąc do Abrahama: W twoim potomstwie będą błogosławione wszystkie narody ziemi.

1. Rdz 9,9; 17,2-21.

²⁶ Wzbudziwszy swego Syna, Jezusa, Bóg najpierw posłał go do was, aby wam błogosławił w odwracaniu się każdego z was od swoich nieprawości.