Rozdział 5

¹ A pewien człowiek, imieniem Ananiasz, ze swoją żoną Safirą, sprzedał swą posiadłość;

² I za wiedzą swojej żony odłożył sobie część pieniędzy¹, a pewną część przyniósł i złożył u stóp apostołów.

1. Joz 7,11; Ml 3,8-9; 1Tm 6,10.

³ Lecz Piotr powiedział: Ananiaszu, dlaczego szatan¹ tak napełnił twoje serce, abyś okłamał Ducha Świętego i odłożył sobie część pieniędzy za ziemię?

1. 1Krn 21,1; Mt 13,19; J 13,2; Ef 6,11; 1P 5,8.

⁴ Czy to, co miałeś, nie było twoje? A to, co otrzymałeś za sprzedaż, czy nie pozostawało w twojej mocy? Dlaczego dopuściłeś to do swego serca? Nie okłamałeś ludzi, lecz Boga¹.

1. Lb 16,11; 1Sm 8,7; 2Krl 5,25-27; Łk 10,16; 1Tes 4,8.

⁵ Ananiasz zaś, usłyszawszy te słowa, padł nieżywy¹. I wielki strach ogarnął wszystkich, którzy to słyszeli.

1. Lb 16,26-33; 2Krl 1,10-14.

⁶ Młodsi wstali, owinęli go, wynieśli i pogrzebali.

⁷ A po około trzech godzinach weszła także jego żona, nie wiedząc, co się stało.

⁸ I zapytał ją Piotr: Powiedz mi, czy za tyle sprzedaliście ziemię? A ona odpowiedziała: Tak, za tyle.

⁹ Wtedy Piotr powiedział do niej: Dlaczego się ze sobą zmówiliście, aby wystawić na próbę¹ Ducha Pańskiego? Oto są przed drzwiami ci, którzy pogrzebali twego męża, i ciebie wyniosą.

1. Ps 78,18-19; Mt 4,7; 1Kor 10,9.

¹⁰ I natychmiast padła nieżywa u jego stóp. A gdy młodzieńcy weszli, znaleźli ją martwą. Wynieśli ją więc i pogrzebali obok męża.

¹¹ I wielki strach ogarnął cały kościół i wszystkich, którzy to słyszeli.

¹² A przez ręce apostołów działo się wiele znaków i cudów¹ wśród ludu. (I byli wszyscy jednomyślnie w przedsionku Salomona.

1. Dz 4,29-30.

¹³ I z pozostałych nikt nie śmiał się do nich przyłączyć, ale ludzie bardzo ich wychwalali.

¹⁴ Przybywało też Panu mnóstwo wierzących, mężczyzn i kobiet).

¹⁵ Tak, że nawet na ulice wynoszono chorych i kładziono ich na noszach i posłaniach, aby przynajmniej cień przechodzącego Piotra padł na niektórych z nich¹.

1. Dz 19,11-12.

¹⁶ Schodziło się też z okolicznych miast do Jerozolimy mnóstwo ludzi, przynosząc chorych i dręczonych przez duchy nieczyste, a wszyscy zostali uzdrowieni¹.

1. Mt 4,24; Mk 16,17.

¹⁷ Wtedy najwyższy kapłan i wszyscy, którzy z nim byli, należący do stronnictwa saduceuszy, pełni zazdrości, powstali;

¹⁸ I schwytali apostołów, których wtrącili do publicznego więzienia.

¹⁹ Lecz anioł Pana¹ w nocy otworzył drzwi więzienia i wyprowadziwszy ich, powiedział:

1. Ps 34,7; Dz 12,7; Ga 4,14.

²⁰ Idźcie i wystąpiwszy, mówcie do ludzi w świątyni wszystkie słowa tego życia.

²¹ Kiedy to usłyszeli, weszli o świcie do świątyni i nauczali. Tymczasem najwyższy kapłan i ci, którzy z nim byli, przyszli, zwołali Radę oraz wszystkich starszych spośród synów Izraela i posłali do więzienia, aby ich przyprowadzono.

²² Lecz gdy słudzy przyszli i nie znaleźli ich w więzieniu, wrócili i oznajmili:

²³ Wprawdzie zastaliśmy więzienie starannie zamknięte, a strażników stojących na zewnątrz, przed drzwiami, po otwarciu jednak nie znaleźliśmy w nim nikogo.

²⁴ A gdy najwyższy kapłan i dowódca straży świątynnej oraz naczelni kapłani usłyszeli te słowa, zastanawiali się, co z tego będzie.

²⁵ Wówczas nadszedł ktoś i oznajmił im: Ludzie, których wtrąciliście do więzienia, stoją w świątyni i nauczają lud.

²⁶ Wtedy dowódca straży poszedł ze sługami i przyprowadził ich bez użycia siły. Bali się bowiem ludu, żeby ich nie ukamienowali.

²⁷ Gdy ich przyprowadzili, postawili ich przed Radą. I zapytał ich najwyższy kapłan:

²⁸ Czy nie zakazaliśmy wam surowo, żebyście w tym imieniu nie nauczali? A oto napełniliście Jerozolimę waszą nauką¹ i chcecie na nas ściągnąć krew tego człowieka.

1. Mt 7,28; 15,9; J 7,16-17; Dz 2,42; Rz 6,17; 1Tm 4,1; 2Tm 3,16.

²⁹ Wtedy Piotr i apostołowie odpowiedzieli: Bardziej trzeba słuchać Boga niż ludzi.

³⁰ Bóg naszych ojców wskrzesił Jezusa, którego wy zabiliście, zawiesiwszy na drzewie.

³¹ Tego Bóg wywyższył swoją prawicą, aby był władcą¹ i zbawicielem, aby ludowi Izraela dać pokutę² i przebaczenie grzechów³.

1. Dn 9,25; Dz 3,15.
2. Łk 24,47; 2Tm 2,25.
3. Dz 13,38; Ef 1,7; Kol 1,14.

³² A my jesteśmy jego świadkami¹ w tym, a także Duch Święty, którego Bóg dał tym, którzy są mu posłuszni.

1. Łk 24,48; J 15,27.

³³ A oni, słysząc to, wpadli w gniew¹ i naradzali się nad tym, jakby ich zabić.

1. Dz 2,37; 7,54.

³⁴ Wtedy pewien faryzeusz, imieniem Gamaliel, nauczyciel prawa, szanowany przez wszystkich ludzi, powstał na Radzie i nakazał, aby na chwilę wyprowadzono apostołów;

³⁵ I powiedział do nich: Mężowie izraelscy, zastanówcie się dobrze, co zamierzacie zrobić z tymi ludźmi.

³⁶ Niedawno bowiem wystąpił Teudas, podając się za nie byle kogo, do którego przyłączyło się około czterystu ludzi. Zabito go, a wszyscy jego zwolennicy rozproszyli się i ślad po nich zaginął.

³⁷ Po nim w dniach spisu wystąpił Judasz Galilejczyk i pociągnął za sobą wielu ludzi¹. Lecz i on zginął, a wszyscy jego zwolennicy rozproszyli się.

1. Łk 13,1-2.

³⁸ Dlatego teraz mówię wam: Odstąpcie od tych ludzi i zostawcie ich. Jeśli bowiem ten zamysł czy ta sprawa pochodzi od ludzi, obróci się wniwecz¹;

1. Iz 8,9-10; Mt 15,13.

³⁹ Ale jeśli pochodzi od Boga¹, nie będziecie mogli tego zniszczyć, aby się czasem nie okazało, że walczycie z Bogiem.

1. Iz 46,10; 1Kor 1,25.

⁴⁰ I posłuchali go. A przywoławszy apostołów, ubiczowali¹ ich i zabronili im mówić w imię Jezusa, a potem ich wypuścili.

1. Mt 10,17.

⁴¹ A oni odchodzili sprzed Rady, ciesząc się, że stali się godni znosić zniewagę dla imienia¹ Jezusa.

1. 1J 2,12; 3J 1,7.

⁴² Nie przestawali też codziennie w świątyni i po domach nauczać i głosić Jezusa Chrystusa¹.

1. Dz 8,5.35; 9,20; 1Kor 2,2.