Rozdział 14

¹ W Ikonium również weszli do synagogi żydowskiej i mówili tak, że uwierzyła wielka liczba Żydów i Greków.

² Lecz Żydzi, którzy nie uwierzyli, podburzyli i rozjątrzyli serca pogan przeciwko braciom.

³ I byli tam przez długi czas, odważnie mówiąc w Panu, który dawał świadectwo słowu swojej łaski, sprawiając, że przez ich ręce dokonywały się znaki i cuda¹.

1. Mk 16,20; Hbr 2,4.

⁴ I mieszkańcy miasta podzielili się: jedni byli z Żydami, a drudzy z apostołami.

⁵ Kiedy jednak wszczął się rozruch zarówno wśród pogan, jak i Żydów wraz z przełożonymi, i chcieli ich znieważyć, i ukamienować;

⁶ Dowiedzieli się o tym i uciekli do miast Likaonii: do Listry i Derbe oraz w ich okolice;

⁷ I tam głosili ewangelię.

⁸ A w Listrze był pewien człowiek o bezwładnych nogach, chromy już w łonie swojej matki i nigdy nie chodził.

⁹ Słuchał on przemawiającego Pawła, który przyglądając mu się uważnie i widząc, że ma wiarę¹, aby zostać uzdrowionym;

1. Mk 2,5.

¹⁰ Powiedział donośnym głosem: Stań prosto na nogach! A on zerwał się i zaczął chodzić.

¹¹ A ludzie, widząc, co uczynił Paweł, zaczęli wołać po likaońsku: Bogowie przybrali postać ludzi i zstąpili do nas!

¹² I nazwali Barnabę Jowiszem, a Pawła Merkurym, ponieważ on był głównym mówcą.

¹³ Wtedy kapłan ze świątyni Jowisza¹, która była przed miastem, przyprowadził do wrót woły i wieńce i razem z ludem chciał złożyć ofiarę².

1. Dz 19,35.
2. Dz 10,25; Dn 2,46.

¹⁴ Gdy usłyszeli o tym apostołowie Barnaba i Paweł, rozdarli swoje szaty i wpadli między tłum, wołając;

¹⁵ Ludzie, co robicie? My też jesteśmy ludźmi¹, podlegamy tym samym doznaniom co wy. Głosimy wam, abyście się odwrócili² od tych marności³ do Boga żywego, który stworzył niebo, ziemię, morze i wszystko, co się w nich znajduje.

1. Dz 3,12-13; 10,26; Obj 22,9.
2. Dz 17,30.
3. Iz 44,9-10; 1Kor 8,4.

¹⁶ Za czasów minionych pozwalał on, aby wszystkie narody chodziły własnymi drogami.

¹⁷ Nie przestawał jednak dawać o sobie świadectwa, czyniąc dobrze. Zsyłał nam z nieba deszcz i urodzajne lata, karmił nas i napełniał radością nasze serca.

¹⁸ Tymi słowami ledwie powstrzymali lud od złożenia im ofiary.

¹⁹ Tymczasem z Antiochii i Ikonium nadeszli Żydzi, którzy namówiwszy lud, ukamienowali Pawła i wywlekli go za miasto, myśląc, że umarł.

²⁰ Lecz gdy otoczyli go uczniowie, podniósł się i wrócił do miasta, a nazajutrz udał się z Barnabą do Derbe.

²¹ Kiedy głosili ewangelię¹ temu miastu i pozyskali wielu uczniów, wrócili do Listry, Ikonium i do Antiochii;

1. Łk 20,1; Dz 8,25; 1P 1,12.

²² Umacniając dusze uczniów i zachęcając do trwania w wierze, mówili, że przez wiele utrapień musimy wejść do królestwa Bożego.

²³ A gdy w każdym kościele ustanowili¹ starszych, modląc się i poszcząc, powierzyli ich Panu, w którego uwierzyli.

1. Dz 1,22; Mk 3,14; Tt 1,5.

²⁴ Potem przeszli przez Pizydię i przybyli do Pamfilii.

²⁵ I opowiedziawszy¹ słowo Boże w Perge, zeszli do Attalii.

1. Dz 8,25; 13,5; 15,36; Mk 2,2.

²⁶ Stamtąd popłynęli do Antiochii, gdzie przedtem zostali poruczeni łasce Boga do dzieła, które wykonali.

²⁷ A gdy tam przyszli i zebrali¹ kościół², opowiedzieli, co Bóg przez nich uczynił i jak otworzył poganom drzwi wiary.

1. Dz 20,8; 1Kor 5,4; 14,23; Hbr 10,25.
2. Dz 2,47; 20,28; 1Kor 10,32; 11,18; Ef 1,22.

²⁸ I mieszkali tam dość długo z uczniami.