Rozdział 8

¹ A Saul zgodził się na zabicie go. W tym czasie zaczęło się wielkie prześladowanie kościoła w Jerozolimie i wszyscy oprócz apostołów rozproszyli się po okolicach Judei i Samarii.

² Szczepana zaś pogrzebali bogobojni ludzie i bardzo go opłakiwali.

³ Tymczasem Saul niszczył kościół. Wchodził do domów, wywlekał mężczyzn i kobiety i wtrącał ich do więzienia.

⁴ A ci, którzy się rozproszyli¹, szli wszędzie, głosząc słowo Boże.

1. Mt 10,23; Dz 11,19.

⁵ Filip¹ przybył do miasta Samarii i głosił im Chrystusa².

1. Dz 6,5.
2. w. 35; Dz 5,42; 9,20; 1Kor 1,23.

⁶ A lud jednomyślnie przyjmował to, co mówił Filip, gdy go słyszeli i widzieli cuda, które czynił.

⁷ Duchy nieczyste bowiem wychodziły z donośnym krzykiem z wielu, którzy je mieli. Wielu też sparaliżowanych¹ i ułomnych zostało uzdrowionych.

1. Łk 5,18; Dz 9,33; Hbr 12,12.

⁸ I wielka radość zapanowała w tym mieście.

⁹ A pewien człowiek o imieniu Szymon, który wcześniej w tym mieście zajmował się czarami¹, mamił lud Samarii, twierdząc, że jest kimś wielkim.

1. Dz 13,6; Wj 7,11; Kpł 20,6; Pwt 18,10-12.

¹⁰ Liczyli się z nim wszyscy od najmniejszego do największego, mówiąc: Ten człowiek jest tą wielką mocą Boga.

¹¹ A liczyli się z nim dlatego, że od dłuższego czasu mamił ich swoimi czarami.

¹² A gdy uwierzyli Filipowi, który głosił o królestwie Bożym¹ i o imieniu Jezusa Chrystusa², chrzcili³ się zarówno mężczyźni, jak i kobiety.

1. Mt 6,33; Łk 17,21; J 3,5; Rz 14,17.
2. Dz 2,38; 4,10; 10,43; Flp 2,10.
3. Dz 8,36; 10,48; 16,33.

¹³ Uwierzył też sam Szymon, a gdy się ochrzcił, trzymał się Filipa i zdumiewał się, widząc cuda i wielkie znaki, jakie się działy.

¹⁴ Kiedy apostołowie¹, którzy byli w Jerozolimie, usłyszeli, że Samaria przyjęła słowo Boże, wysłali do nich Piotra i Jana;

1. Dz 1,2; 2,42; 4,33; 5,12.

¹⁵ Którzy przyszli tam i modlili się za nich, aby otrzymali Ducha Świętego.

¹⁶ Na żadnego z nich bowiem jeszcze nie zstąpił. Byli tylko ochrzczeni w imię Pana Jezusa.

¹⁷ Wtedy kładli na nich ręce¹, a oni otrzymywali Ducha Świętego.

1. Dz 6,6; 13,3; 1Tm 4,14; Hbr 6,2.

¹⁸ A gdy Szymon zobaczył, że Duch Święty był udzielany przez nakładanie rąk apostołów, przyniósł im pieniądze;

¹⁹ Mówiąc: Dajcie i mnie tę moc, aby ten, na kogo nałożę ręce, otrzymał Ducha Świętego.

²⁰ I powiedział mu Piotr: Niech zginą z tobą twoje pieniądze, bo sądziłeś, że dar Boży¹ można nabyć za pieniądze.

1. 2Krl 5,26-27; Dn 5,17; Hbr 13,5.

²¹ Nie masz w tej sprawie części ani udziału, bo twoje serce¹ nie jest prawe przed Bogiem.

1. 2Krn 25,2; Ps 78,37; Mt 15,19; Mk 7,21.

²² Dlatego pokutuj z tej twojej nieprawości¹ i proś Boga², a może ci przebaczy zamysł twego serca.

1. 1Krl 8,47; Jr 8,6; Dz 17,30.
2. Jl 2,13; Mk 2,7; 1Tm 2,5; 1J 1,9; 2,1-2.

²³ Widzę bowiem, że jesteś pogrążony w goryczy żółci i w więzach nieprawości.

²⁴ Wtedy Szymon odpowiedział: Módlcie się za mnie do Pana¹, aby nic z tego, co powiedzieliście, mnie nie spotkało.

1. Wj 8,8; 1Sm 12,19; 1Krl 13,6.

²⁵ A gdy dali świadectwo i opowiedzieli słowo Pana¹, udali się w drogę powrotną do Jerozolimy i głosili ewangelię w wielu wioskach samarytańskich.

1. Łk 20,1; Dz 14,7.21; Rz 15,19; Ga 4,13.

²⁶ Lecz anioł Pana¹ powiedział do Filipa: Wstań i idź na południe, na drogę, która prowadzi z Jerozolimy do Gazy. Jest to droga pustynna.

1. Rdz 16,7; Wj 3,2; Ps 34,7; Mt 1,20; Dz 5,19.

²⁷ Wstał więc i poszedł. A oto przyjechał do Jerozolimy¹ oddać cześć Bogu Etiopczyk², eunuch, dostojnik królowej etiopskiej Kandaki, który zarządzał jej wszystkimi skarbami;

1. 1Krl 8,41-42; J 12,20.
2. Ps 68,31; Jr 38,7.

²⁸ I wracał, a siedząc na swoim wozie, czytał proroka Izajasza.

²⁹ A Duch powiedział¹ do Filipa: Podejdź i przyłącz się do tego wozu.

1. Dz 10,19; 13,2; 1Tm 4,1.

³⁰ Kiedy Filip podbiegł, usłyszał, jak tamten czyta proroka Izajasza, i zapytał: Rozumiesz, co czytasz¹?

1. Łk 24,45; 2Kor 3,15.

³¹ A on odpowiedział: Jak mogę rozumieć, jeśli mi nikt nie wyjaśni¹? I zaprosił Filipa, aby wszedł i przy nim usiadł.

1. J 5,7; Dz 10,5; Rz 10,14.

³² A czytał ten fragment Pisma¹: Jak owca na rzeź był prowadzony i jak baranek milczący wobec tego, który go strzyże, tak on nie otworzył swoich ust.

1. Iz 53,7-8.

³³ W jego poniżeniu pozbawiono go sądu, a któż wypowie jego ród? Jego życie bowiem zostało zabrane z ziemi.

³⁴ I zapytał eunuch Filipa: Proszę cię, o kim to prorok mówi¹? Sam o sobie czy o kimś innym?

1. Dz 2,30-31; 1P 1,10-11.

³⁵ Wtedy Filip otworzył swe usta i zaczynając od tego fragmentu Pisma, głosił mu Jezusa¹.

1. Łk 24,27; Dz 10,43; 1Kor 2,2.

³⁶ A gdy jechali drogą, przybyli nad jakąś wodę¹. Wówczas eunuch powiedział: Oto woda; co stoi na przeszkodzie, żebym mógł być ochrzczony?

1. Dz 10,47; J 3,23.

³⁷ I powiedział Filip: Jeśli wierzysz z całego serca, możesz¹. A on odpowiedział: Wierzę, że Jezus Chrystus jest Synem Bożym.

1. Dz 8,12; 10,47; Łk 3,7-8.

³⁸ Kazał więc zatrzymać wóz. Obaj, Filip i eunuch, zeszli do wody i ochrzcił go¹.

1. Dz 16,33.

³⁹ A gdy wyszli z wody, Duch Pański porwał Filipa i eunuch go więcej nie widział, ale jechał swoją drogą, radując się.

⁴⁰ Filip zaś znalazł się w Azocie, a obchodząc wszystkie miasta, głosił ewangelię, aż dotarł do Cezarei.