Rozdział 20

¹ A gdy ustały rozruchy, Paweł przywołał uczniów, pożegnał się z nimi i wyruszył do Macedonii.

² Przeszedł tamte okolice, udzielając wielu napomnień. Potem przybył do Grecji.

³ Kiedy po trzymiesięcznym pobycie zamierzał odpłynąć do Syrii, Żydzi urządzili na niego zasadzkę, więc postanowił powrócić przez Macedonię.

⁴ Razem z nim do Azji wyruszyli Sopater z Berei, z Tesaloniczan Arystarch i Sekundus, i Gajus z Derbe, i Tymoteusz, a z Azji Tychikus i Trofim.

⁵ Ci poszli pierwsi i czekali na nas w Troadzie.

⁶ My zaś po święcie Przaśników¹ odpłynęliśmy z Filippi i po pięciu dniach przybyliśmy do nich do Troady, gdzie spędziliśmy siedem dni.

1. Dz 12,3; Wj 12,8-20; 13,6-7; 23,15; Kpł 23,6; Pwt 16,3-16; 1Kor 5,8.

⁷ A pierwszego dnia po szabacie¹, gdy uczniowie zebrali się na łamanie chleba², Paweł, który miał nazajutrz odjechać, przemawiał do nich i przeciągnął mowę aż do północy.

1. J 20,19.26; 1Kor 16,2.
2. Dz 2,42; Mt 26,26; 1Kor 11,20-34.

⁸ A w sali na piętrze, w której byli zebrani, paliło się wiele lamp.

⁹ Pewien młodzieniec, imieniem Eutych, siedział w oknie pogrążony w głębokim śnie. Kiedy Paweł długo przemawiał, zmorzony snem spadł z trzeciego piętra na dół. Gdy go podniesiono, był martwy.

¹⁰ Paweł zszedł na dół, przypadł do niego, objął go i powiedział: Nie bójcie się, bo jest w nim życie.

¹¹ Wrócił na górę, łamał chleb i jadł, a głosił im długo, aż do świtu. Potem ruszył w drogę.

¹² I przyprowadzili młodzieńca żywego, i byli wielce pocieszeni.

¹³ My zaś, wsiadłszy wcześniej na statek, popłynęliśmy do Assos, skąd mieliśmy zabrać Pawła. Tak bowiem postanowił, sam chcąc iść pieszo.

¹⁴ Kiedy spotkał się z nami w Assos, zabraliśmy go i przybyliśmy do Mityleny.

¹⁵ Odpłynąwszy stamtąd, nazajutrz znaleźliśmy się naprzeciw Chios, a następnego dnia przypłynęliśmy do Samos. Przenocowaliśmy w Trogillium, a dzień później dotarliśmy do Miletu;

¹⁶ Gdyż Paweł postanowił ominąć Efez, żeby nie spędzić czasu w Azji. Spieszył się bowiem, aby, jeśli to możliwe, być na dzień Pięćdziesiątnicy¹ w Jerozolimie.

1. Dz 2,1; 1Kor 16,8.

¹⁷ Z Miletu posłał do Efezu, wzywając do siebie starszych¹ kościoła.

1. Dz 20,28; 14,23; 15,2; 16,4; 1Tm 5,17.19; Tt 1,5; Jk 5,14; 1P 5,1-5.

¹⁸ A gdy przybyli do niego, powiedział: Wy wiecie, jaki byłem przez cały czas wśród was od pierwszego dnia, kiedy przybyłem do Azji;

¹⁹ Jak służyłem Panu¹ z całą pokorą wśród wielu łez i doświadczeń, które mnie spotykały z powodu zasadzek Żydów;

1. J 12,26; Rz 1,9; Ga 1,10; 1Tes 1,9.

²⁰ Jak nie uchylałem się od niczego, co pożyteczne, od przemawiania i nauczania was publicznie i po domach;

²¹ Oświadczając zarówno Żydom, jak i Grekom o pokucie¹ wobec Boga i o wierze w naszego Pana Jezusa Chrystusa².

1. Dz 5,31; 11,18; 26,20; Mt 3,8; 9,13; Łk 15,7; 24,47.
2. Hbr 6,1.

²² A teraz, związany w duchu, idę do Jerozolimy, nie wiedząc, co mnie tam spotka.

²³ Wiem tylko, że Duch Święty poświadcza w każdym mieście, iż czekają mnie więzy i utrapienia.

²⁴ Lecz ja o to nie dbam, a moje życie nie jest mi tak drogie, bylebym tylko z radością dokończył mój bieg¹ i posługę, którą otrzymałem od Pana Jezusa, by dać świadectwo o ewangelii łaski Bożej.

1. 1Kor 9,26; Flp 3,13-14; 2Tm 4,7-8.

²⁵ A teraz wiem, że wy wszyscy, wśród których przebywałem, głosząc królestwo Boże, już więcej nie zobaczycie mojej twarzy.

²⁶ Dlatego oświadczam wam dzisiaj, że nie jestem winien niczyjej krwi¹.

1. Ez 3,17-20.

²⁷ Nie uchylałem się bowiem od zwiastowania wam całej rady Bożej¹.

1. Sdz 20,18; 1Sm 14,37; Łk 7,30; Ef 1,9-12.

²⁸ Uważajcie na samych siebie i na całe stado¹, w którym was Duch Święty ustanowił biskupami², abyście paśli kościół Boga, który on nabył własną krwią³.

1. Iz 40,11; Ez 34,31; Łk 12,32; 1P 5,2.
2. Flp 1,1; 1Tm 3,1-2; Tt 1,7; 1P 2,25.
3. Ef 1,7; Kol 1,14; 1P 1,18-19; Obj 5,9.

²⁹ Gdyż wiem, że po moim odejściu wejdą między was wilki¹ drapieżne, które nie będą oszczędzać stada.

1. Ez 22,27; Mt 7,15; Łk 10,3; J 10,12.

³⁰ Także spośród was samych powstaną ludzie mówiący rzeczy przewrotne, aby pociągnąć za sobą uczniów¹.

1. Mt 26,21; 2P 2,1; 1J 2,19.

³¹ Dlatego czuwajcie, pamiętając, że przez trzy lata we dnie i w nocy nie przestawałem ze łzami napominać każdego z was.

³² A teraz, bracia, polecam was Bogu¹ i słowu jego łaski, które może zbudować was i dać wam dziedzictwo wśród wszystkich, którzy są uświęceni.

1. Dz 14,23.

³³ Nie pożądałem srebra, złota ani szaty niczyjej.

³⁴ Przeciwnie, sami wiecie, że te ręce służyły zaspokajaniu potrzeb moich i tych, którzy są ze mną.

³⁵ We wszystkim wam pokazałem, że tak pracując, musimy wspierać słabych i pamiętać o słowach Pana Jezusa, który powiedział: Bardziej błogosławioną rzeczą jest dawać niż brać¹.

1. Łk 14,12-14; 2Kor 9,6-12; Hbr 13,16.

³⁶ Po tych słowach ukląkł i modlił się¹ z nimi wszystkimi.

1. Dz 9,40; 21,5; Łk 22,41.

³⁷ Wtedy wszyscy wybuchnęli wielkim płaczem i rzucając się Pawłowi na szyję, całowali go;

³⁸ Smucąc się najbardziej z powodu tych słów, które im powiedział, że już więcej nie zobaczą jego twarzy. I odprowadzili go na statek.