Rozdział 13

¹ A w kościele w Antiochii¹ byli pewni prorocy i nauczyciele²: Barnaba, Szymon, zwany Nigrem, Lucjusz Cyrenejczyk i Manaen, który wychowywał się z tetrarchą Herodem, i Saul.

1. Dz 8,1; Rz 16,1; 1Kor 1,2; 1P 5,13.
2. 1Kor 12,28-29; Ef 4,11.

² A gdy jawnie pełnili służbę Panu¹ i pościli², powiedział im Duch Święty³: Odłączcie mi Barnabę i Saula do dzieła, do którego ich powołałem.

1. Pwt 10,8; Kol 4,17; 2Tm 4,5.
2. Dn 9,3; Mt 6,16; 1Kor 7,5.
3. Dz 8,29; 10,19.

³ Wtedy po poście i modlitwie nałożyli na nich ręce¹ i wyprawili ich.

1. Lb 27,23; Dz 6,6; 1Tm 4,14; 5,22.

⁴ A oni, posłani przez Ducha Świętego, przybyli do Seleucji, a stamtąd odpłynęli na Cypr.

⁵ Gdy dotarli do Salaminy, głosili słowo Boże¹ w synagogach żydowskich. Mieli też ze sobą Jana do pomocy.

1. Mk 2,2; Dz 8,4; 2Tm 4,2; Tt 1,3.

⁶ A kiedy przeszli wyspę aż do Pafos, spotkali tam pewnego czarownika¹, fałszywego proroka, Żyda imieniem Bar-Jezus;

1. Dz 8,9; Wj 7,11; 22,18; Kpł 20,6; Pwt 18,10-12; Iz 8,19-20; Dn 2,2.

⁷ Który należał do otoczenia prokonsula Sergiusza Pawła, człowieka roztropnego. On to, wezwawszy Barnabę i Saula, pragnął słuchać słowa Bożego.

⁸ Lecz sprzeciwił się im Elimas, czarownik – tak bowiem tłumaczy się jego imię – usiłując odwieść prokonsula od wiary¹.

1. Mt 23,13; Łk 11,52.

⁹ Wtedy Saul, zwany też Pawłem, napełniony Duchem Świętym¹, spojrzał na niego uważnie;

1. Dz 2,4; 4,8; Łk 1,67.

¹⁰ I powiedział: O, synu diabła¹, pełny wszelkiego podstępu i przewrotności, nieprzyjacielu wszelkiej sprawiedliwości! Czy nie przestaniesz wykrzywiać² prostych dróg Pana?

1. J 8,44; 1J 3,8-10.
2. Ga 1,6.

¹¹ Oto teraz ręka Pana na tobie: oślepniesz i nie będziesz widział słońca przez pewien czas. I natychmiast ogarnęły go mrok i ciemność, i chodząc wkoło, szukał kogoś, kto by go poprowadził za rękę.

¹² Wtedy prokonsul, widząc, co się stało, uwierzył, zdumiewając się nauką Pana¹.

1. Mt 7,28-29; Dz 2,42.

¹³ A Paweł i jego towarzysze opuścili Pafos i przybyli do Perge w Pamfilii. Jan zaś odłączył się od nich i wrócił do Jerozolimy.

¹⁴ A oni opuścili Perge, dotarli do Antiochii Pizydyjskiej, a w dzień szabatu weszli do synagogi i usiedli.

¹⁵ Po odczytaniu Prawa i Proroków¹ przełożeni synagogi posłali do nich z prośbą: Mężowie bracia, jeśli macie jakieś słowo zachęty² dla ludu, to mówcie.

1. Dz 13,27; 15,21; Łk 4,16.
2. 1Kor 14,3.26; Hbr 10,25.

¹⁶ Wtedy Paweł wstał, dał im ręką znak i powiedział: Mężowie Izraelici i wy, którzy boicie się Boga, słuchajcie.

¹⁷ Bóg tego ludu Izraela wybrał naszych ojców i wywyższył lud, gdy był na obczyźnie w ziemi Egiptu i wyprowadził go z niej wyciągniętym ramieniem.

¹⁸ Przez około czterdzieści lat znosił ich obyczaje na pustyni.

¹⁹ A gdy wytępił siedem narodów w ziemi Kanaan, rozdzielił przez losowanie między nich ich ziemię.

²⁰ A potem przez około czterysta pięćdziesiąt lat dawał im sędziów¹, aż do proroka Samuela².

1. Sdz 2,16; Rt 1,1.
2. 1Sm 3,20.

²¹ Później prosili o króla. I na czterdzieści lat dał im Bóg Saula, syna Kisza, męża z pokolenia Beniamina¹.

1. 1Sm 8,5-22; 12,12-19; 15,1.

²² A kiedy go odrzucił, wzbudził im na króla Dawida, o którym dał świadectwo w słowach: Znalazłem Dawida, syna Jessego, męża według mego serca, który wypełni całą moją wolę¹.

1. 1Sm 13,14; Ps 89,20.

²³ Z jego potomstwa¹, zgodnie z obietnicą, Bóg wzbudził Izraelowi Zbawiciela², Jezusa.

1. Dz 2,30; 2Sm 7,12; Ps 132,11; Iz 11,1; Jr 23,5; Łk 1,31-33; Rz 1,3.
2. Iz 43,11; Mt 1,21; J 4,42.

²⁴ Przed jego przyjściem Jan głosił chrzest pokuty całemu ludowi Izraela.

²⁵ A gdy Jan dopełniał swego biegu, powiedział: Za kogo mnie uważacie? Nie jestem nim. Ale idzie za mną ten, któremu nie jestem godny rozwiązać obuwia na nogach.

²⁶ Mężowie bracia, synowie rodu Abrahama i ci z was¹, którzy boją się Boga, do was zostało posłane słowo o tym zbawieniu.

1. Iz 51,1.

²⁷ Mieszkańcy Jerozolimy bowiem i ich przełożeni, nie znając tego Jezusa ani głosów proroków, które są czytane w każdy szabat, wypełnili je, osądzając go.

²⁸ Chociaż nie znaleźli w nim żadnego powodu, żeby skazać go na śmierć, prosili Piłata, aby go stracił.

²⁹ A gdy wykonali wszystko, co było o nim napisane, zdjęli go z drzewa i złożyli w grobie.

³⁰ Lecz Bóg wskrzesił go z martwych¹.

1. Dz 2,24.32; 3,15; 4,10.

³¹ A on przez wiele dni był widziany¹ przez tych, którzy razem z nim przyszli z Galilei do Jerozolimy, a teraz są jego świadkami przed ludem.

1. Dz 1,3.11.

³² I my głosimy wam dobrą nowinę o obietnicy złożonej ojcom;

³³ Że Bóg wypełnił ją wobec nas, ich dzieci, wskrzeszając Jezusa, jak też jest napisane w psalmie drugim: Ty jesteś moim Synem, ja ciebie dziś zrodziłem¹.

1. Ps 2,7; Hbr 1,5; 5,5.

³⁴ A to, że go wskrzesił z martwych, aby już nigdy nie uległ zniszczeniu, tak wyraził: Dam wam pewne miłosierdzia Dawida¹.

1. Iz 55,3.

³⁵ Dlatego w innym miejscu mówi: Nie dasz twemu Świętemu doznać zniszczenia¹.

1. Dz 2,27; Ps 16,10; 49,9.

³⁶ Dawid bowiem za swego pokolenia służył woli Boga, zasnął i został przyłączony do swoich ojców, i doznał zniszczenia.

³⁷ Lecz ten, którego Bóg wskrzesił, nie doznał zniszczenia.

³⁸ Niech więc będzie wam wiadomo, mężowie bracia, że przez niego¹ zwiastuje się wam przebaczenie grzechów;

1. Ps 130,4; Łk 24,47; Ef 1,7.

³⁹ I przez niego każdy, kto uwierzy, jest usprawiedliwiony we wszystkim, w czym nie mogliście być usprawiedliwieni przez Prawo Mojżesza¹.

1. Rz 3,24-30; 4,5-8; 5,1; 10,4.10.

⁴⁰ Uważajcie więc, aby nie spotkało was to, co zostało powiedziane u Proroków:

⁴¹ Patrzcie, szydercy, dziwcie się i przepadnijcie, bo ja za waszych dni dokonuję dzieła, w które nie uwierzycie, choćby wam ktoś o nim opowiedział.

⁴² A kiedy wychodzili z synagogi żydowskiej, poganie prosili ich, aby również w następny szabat głosili im te same słowa.

⁴³ Kiedy zgromadzenie się rozeszło, wielu Żydów i pobożnych prozelitów poszło za Pawłem i Barnabą, którzy w rozmowie radzili im, aby trwali w łasce Boga.

⁴⁴ A w następny szabat niemal całe miasto zebrało się, aby słuchać słowa Bożego.

⁴⁵ Kiedy Żydzi zobaczyli tłumy, pełni zawiści¹ sprzeciwiali się słowom Pawła, występując przeciwko nim i bluźniąc.

1. Dz 17,5; Mt 27,18; Łk 15,25-30; Rz 1,29.

⁴⁶ A Paweł i Barnaba powiedzieli odważnie: Wam najpierw miało być zwiastowane słowo Boże. Skoro jednak je odrzucacie i uważacie się za niegodnych życia wiecznego, zwracamy się do pogan.

⁴⁷ Tak bowiem nakazał nam Pan: Ustanowiłem cię światłością dla pogan, abyś był zbawieniem aż po krańce ziemi¹.

1. Iz 42,6; 49,6.

⁴⁸ Kiedy poganie to usłyszeli, radowali się i wielbili słowo Pańskie, a uwierzyli wszyscy, którzy byli przeznaczeni do życia wiecznego.

⁴⁹ I słowo Pańskie rozchodziło się po całej krainie.

⁵⁰ A Żydzi podburzali pobożne i poważane kobiety oraz znaczących obywateli miasta, wzniecili prześladowanie Pawła i Barnaby i wypędzili ich ze swoich granic.

⁵¹ A oni, strząsnąwszy na nich pył ze swoich nóg¹, przyszli do Ikonium.

1. Mt 10,14; Mk 6,11.

⁵² Uczniowie zaś byli pełni radości i Ducha Świętego.