Rozdział 16

¹ Przybył do Derbe i Listry. A oto był tam pewien uczeń imieniem Tymoteusz¹, syn pewnej Żydówki, która uwierzyła, ojca natomiast Greka.

1. 1Kor 4,17; Flp 1,1; 1Tes 3,2; 1Tm 1,2; 2Tm 1,5; 3,15.

² Bracia z Listry i Ikonium dawali o nim dobre świadectwo.

³ Paweł chciał go zabrać ze sobą, więc obrzezał¹ go ze względu na Żydów, którzy mieszkali w tamtych stronach. Wszyscy bowiem wiedzieli, że jego ojciec był Grekiem.

1. 1Kor 9,19-20; Ga 2,3; 5,6; 6,15.

⁴ A gdy chodzili po miastach, przekazywali im nakazy ustanowione przez apostołów i starszych w Jerozolimie, których mieli przestrzegać.

⁵ I tak kościoły utwierdzały się w wierze i każdego dnia wzrastały liczebnie.

⁶ Gdy przeszli Frygię i krainę galacką, Duch Święty zabronił im głosić słowo Boże w Azji.

⁷ Gdy przybyli do Myzji, próbowali pójść do Bitynii, ale im Duch¹ nie pozwolił.

1. BG Jezusowy

⁸ Przeszli więc Myzję i zeszli do Troady.

⁹ I w nocy Paweł miał widzenie¹: jakiś Macedończyk stał i prosił go: Przepraw się do Macedonii i pomóż nam!

1. Dz 9,10; 10,3; 18,9.

¹⁰ Zaraz po tym widzeniu staraliśmy się wyruszyć do Macedonii, będąc tego pewni, że Pan nas powołał, abyśmy im głosili ewangelię¹.

1. Mk 16,15.

¹¹ Odpłynąwszy więc z Troady, zdążaliśmy wprost do Samotraki, a nazajutrz do Neapolu;

¹² Stamtąd zaś do Filippi, rzymskiej kolonii i głównego miasta tej części Macedonii, i zostaliśmy w tym mieście przez kilka dni.

¹³ A w dzień szabatu wyszliśmy za miasto nad rzekę, gdzie zwykle odbywały się modlitwy¹. Usiedliśmy i rozmawialiśmy z kobietami, które się tam zeszły.

1. Dz 21,5.

¹⁴ Przysłuchiwała się temu też pewna bogobojna¹ kobieta, imieniem Lidia, z miasta Tiatyry, sprzedająca purpurę, której to serce otworzył² Pan, aby uważnie słuchała tego, co mówił Paweł.

1. Dz 18,7.
2. J 6,44; Dz 11,18.

¹⁵ A gdy została ochrzczona razem ze swoim domem¹, poprosiła: Jeśli uznaliście mnie za wierną² Panu, wejdźcie do mojego domu i zamieszkajcie w nim. I wymogła³ to na nas.

1. Dz 16,33.
2. Lb 12,7; 2Sm 20,16-19.
3. Łk 14,23; 24,29; 2Kor 5,14.

¹⁶ I stało się, gdy szliśmy na modlitwę, że zabiegła nam drogę pewna dziewczyna, która miała ducha wieszczego¹ i swoimi wróżbami przynosiła wielki dochód swoim panom.

1. Pwt 18,10-11; 1Sm 28,7.

¹⁷ A chodząc za Pawłem i za nami, wołała: Ci ludzie są sługami Boga Najwyższego i zwiastują nam drogę zbawienia.

¹⁸ A robiła to przez wiele dni. Lecz Paweł, bolejąc nad tym, odwrócił się i powiedział do ducha: Rozkazuję ci w imię Jezusa Chrystusa, abyś z niej wyszedł¹. I w tej chwili wyszedł.

1. Dz 3,6; Mk 5,8.

¹⁹ Gdy jej panowie zobaczyli, że przepadła nadzieja ich zysku, schwytali Pawła i Sylasa, zawlekli ich na rynek przed władzę;

²⁰ Stawili ich przed pretorami i powiedzieli: Ci ludzie, którzy są Żydami, sieją zamęt¹ w naszym mieście.

1. 1Krl 18,17; Dz 17,6.

²¹ I głoszą zwyczaje, których nam, jako Rzymianom, nie wolno przyjmować ani zachowywać.

²² I wystąpił tłum przeciwko nim, a pretorzy zdarli z nich szaty i kazali wychłostać ich rózgami.

²³ Po wymierzeniu wielu razów wtrącili ich do więzienia, przykazując strażnikowi, żeby ich dobrze pilnował.

²⁴ Otrzymawszy taki rozkaz, wtrącił ich do wewnętrznego lochu, a ich nogi zakuł w dyby.

²⁵ O północy Paweł i Sylas modlili się i śpiewem chwalili Boga¹, a więźniowie słyszeli ich.

1. Ps 42,8; 119,62; Łk 6,22-23; Flp 4,4; Jk 5,13.

²⁶ Nagle powstało silne trzęsienie ziemi, tak że zachwiały się fundamenty więzienia. I natychmiast otworzyły się wszystkie drzwi i wszystkim rozwiązały się więzy.

²⁷ A gdy strażnik więzienia obudził się i zobaczył otwarte drzwi więzienia, dobył miecz i chciał się zabić, sądząc, że więźniowie pouciekali.

²⁸ Lecz Paweł zawołał donośnym głosem: Nie rób sobie nic złego, bo jesteśmy tu wszyscy.

²⁹ Wtedy zażądał światła i wskoczył do środka, a drżąc, padł do nóg Pawła i Sylasa.

³⁰ A wyprowadziwszy ich z więzienia, powiedział: Panowie, co mam czynić, abym był zbawiony¹?

1. Hi 25,4; Dz 9,6; Łk 3,10; J 3,4; 6,28.

³¹ A oni odpowiedzieli: Uwierz w Pana Jezusa Chrystusa¹, a będziesz zbawiony, ty i twój dom.

1. Dz 8,37; 13,38-39; Mk 16,16; J 1,12; 3,36; Rz 10,9-13.

³² I głosili słowo Pańskie¹ jemu i wszystkim jego domownikom.

1. Dz 4,31.

³³ Tej samej godziny w nocy wziął ich ze sobą, obmył ich rany i natychmiast się ochrzcił¹, on i wszyscy jego domownicy.

1. Dz 8,38; 1Kor 1,16.

³⁴ Wprowadził ich do swego domu, zastawił przed nimi stół i weselił się, uwierzywszy Bogu z całym swoim domem.

³⁵ Kiedy nastał dzień, pretorzy posłali służbę miejską ze słowami: Zwolnij tych ludzi.

³⁶ I strażnik więzienia oznajmił Pawłowi: Pretorzy przysłali polecenie, żeby was wypuścić. Teraz więc wyjdźcie i idźcie w pokoju.

³⁷ Lecz Paweł powiedział do nich: Publicznie, bez sądu biczowali i wtrącili do więzienia nas, obywateli rzymskich, a teraz potajemnie nas wyrzucają? Nic z tego! Niech sami przyjdą i wyprowadzą nas.

³⁸ Słudzy miejscy przekazali te słowa pretorom. A gdy tamci usłyszeli, że są Rzymianami, przestraszyli się.

³⁹ Przyszli, przeprosili ich i wyprowadziwszy, prosili, aby opuścili miasto.

⁴⁰ Kiedy wyszli z więzienia, wstąpili do domu Lidii, a gdy zobaczyli się z braćmi, pocieszyli ich i odeszli.