Rozdział 28

¹ Po ocaleniu dowiedzieli się, że ta wyspa nazywa się Malta.

² A barbarzyńcy¹ okazali nam niezwykłą życzliwość². Rozpalili bowiem ognisko i przyjęli nas, bo padał deszcz i było zimno.

1. Rz 1,14; 1Kor 14,11; Kol 3,11.
2. Hbr 13,2.

³ A gdy Paweł nazbierał naręcze chrustu i nałożył na ogień, na skutek gorąca wypełzła żmija i uczepiła się jego ręki.

⁴ Kiedy barbarzyńcy zobaczyli gada wiszącego u jego ręki, mówili między sobą: Ten człowiek na pewno jest mordercą, bo choć wyszedł cało z morza, zemsta nie pozwala mu żyć.

⁵ Lecz on strząsnął gada w ogień i nie doznał nic złego¹.

1. Lb 21,6-9; Mk 16,18; Łk 10,19.

⁶ A oni oczekiwali, że spuchnie albo nagle padnie martwy. Lecz gdy długo czekali i widzieli, że nic złego mu się nie stało, zmienili zdanie i mówili, że jest bogiem¹.

1. Dz 12,22; Wj 7,1; Ps 82,6.

⁷ W pobliżu tego miejsca znajdowały się posiadłości naczelnika wyspy, imieniem Publiusz, który nas przyjął i przez trzy dni po przyjacielsku gościł.

⁸ A ojciec Publiusza leżał, bo miał gorączkę i czerwonkę¹. Paweł poszedł do niego i modlił się², a położywszy na nim ręce³, uzdrowił go.

1. Mk 1,30-31.
2. Jk 5,14-15.
3. Mk 6,5.

⁹ Po tym wydarzeniu przychodzili również inni chorzy z wyspy i byli uzdrawiani.

¹⁰ Okazali nam oni wielki szacunek, a gdy mieliśmy odpływać, dali wszystko, co nam było potrzebne.

¹¹ Po trzech miesiącach odpłynęliśmy na statku aleksandryjskim z godłem Kastora i Polluksa, który przezimował na tej wyspie.

¹² Przybywszy do Syrakuz, pozostaliśmy tam trzy dni.

¹³ Stamtąd, płynąc łukiem, dotarliśmy do Regium. Po upływie jednego dnia, gdy powiał wiatr południowy, nazajutrz przypłynęliśmy do Puteoli.

¹⁴ Tam spotkaliśmy braci, którzy nas uprosili, żebyśmy pozostali u nich siedem dni. I tak udaliśmy się do Rzymu.

¹⁵ Tamtejsi bracia, gdy usłyszeli o nas, wyszli nam naprzeciw aż do Forum Appiusza i do Trzech Gospód. Kiedy Paweł ich zobaczył, podziękował Bogu i nabrał otuchy¹.

1. Pwt 31,6-7; Joz 1,6; 2Sm 10,12; 1Krn 28,20; Ps 27,14.

¹⁶ A gdy przybyliśmy do Rzymu, setnik oddał więźniów dowódcy wojska, ale Pawłowi pozwolono mieszkać osobno z żołnierzem, który go pilnował.

¹⁷ Po trzech dniach Paweł zaprosił przywódców żydowskich. Kiedy się zeszli, powiedział do nich: Mężowie bracia, nic nie uczyniłem przeciwko ludowi i zwyczajom ojczystym, a jednak zostałem wydany w Jerozolimie jako więzień w ręce Rzymian;

¹⁸ Którzy po przesłuchaniu chcieli mnie wypuścić, bo nie było we mnie nic zasługującego na śmierć.

¹⁹ Lecz gdy Żydzi się temu sprzeciwiali, musiałem odwołać się do cesarza, nie chcąc jednak w czymkolwiek oskarżać mego narodu.

²⁰ Dlatego też zaprosiłem was, aby się z wami zobaczyć i porozmawiać, bo z powodu nadziei Izraela¹ jestem związany tym łańcuchem.

1. Jr 14,8; 17,13.

²¹ Lecz oni powiedzieli do niego: Nie otrzymaliśmy z Judei żadnych listów o tobie ani żaden z przybyłych braci nie oznajmił, ani nie mówił o tobie nic złego.

²² Pragniemy jednak od ciebie usłyszeć, co myślisz, bo wiemy o tym stronnictwie, że wszędzie mówią przeciwko niemu¹.

1. Łk 2,34; 1P 2,12; 4,14.

²³ Wyznaczyli mu dzień i przyszło wielu do niego do kwatery, a on od rana do wieczora przytaczał im świadectwa¹ o królestwie Bożym² i przekonywał o Jezusie na podstawie Prawa Mojżesza i Proroków.

1. J 4,39; 13,21; Dz 8,25; 18,5; 1Kor 15,15; 1Tm 2,6.
2. Dz 19,8; Mt 6,33; Mk 1,15; J 3,5; Rz 14,17.

²⁴ I niektórzy uwierzyli temu, co mówił, a inni nie uwierzyli¹.

1. Dz 14,4.

²⁵ Poróżnieni ze sobą rozeszli się, gdy Paweł powiedział to jedno: Słusznie Duch Święty powiedział¹ przez proroka Izajasza² do naszych ojców:

1. Dz 1,16; 2P 1,21.
2. Iz 6,9-10.

²⁶ Idź do tego ludu i mów: Słuchając, będziecie słyszeć, ale nie zrozumiecie, i patrząc, będziecie widzieć, ale nie zobaczycie.

²⁷ Utyło bowiem serce tego ludu, stępiały ich uszy i zamknęli swe oczy, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, a sercem nie zrozumieli i nie nawrócili się¹, i żebym ich nie uzdrowił.

1. Dz 3,19; Ps 51,13; Mt 13,15; 18,3; J 12,40.

²⁸ Niech wam więc będzie wiadome, że poganom zostało posłane to zbawienie Boże¹, a oni będą słuchać.

1. Ps 50,23; Łk 3,6.

²⁹ A gdy to powiedział, Żydzi odeszli, wiodąc ze sobą zacięty spór.

³⁰ Przez całe dwa lata Paweł mieszkał w wynajętym mieszkaniu i przyjmował wszystkich, którzy przychodzili do niego;

³¹ Głosząc¹ królestwo Boże i nauczając tego, co dotyczy Pana Jezusa Chrystusa, ze wszelką odwagą i bez przeszkód.

1. Dz 8,4; 10,36; 11,20; Jon 3,2; Mt 3,1; 4,23; Łk 8,1; 1Kor 1,18.21; Tt 1,3.