Rozdział 7

¹ Wtedy najwyższy kapłan zapytał: Czy tak się sprawy mają?

² A on odpowiedział: Mężowie bracia i ojcowie, słuchajcie! Bóg chwały¹ ukazał się naszemu ojcu Abrahamowi, gdy był w Mezopotamii, zanim zamieszkał w Charanie².

1. Ps 29,3.
2. Rdz 11,31.

³ I powiedział¹ do niego: Opuść swoją ziemię i swoją rodzinę i idź do ziemi, którą ci wskażę.

1. Rdz 12,1; Hbr 11,8-10.

⁴ Wtedy wyszedł z ziemi chaldejskiej i zamieszkał w Charanie. A stamtąd, gdy umarł jego ojciec, Bóg przeniósł go do tej ziemi, w której wy teraz mieszkacie.

⁵ I nie dał mu w niej dziedzictwa¹ nawet na stopę jego nogi. Obiecał² tylko, że da ją w posiadanie jemu i jego potomstwu po nim, gdy jeszcze nie miał dziecka.

1. Rdz 23,4; Hbr 11,9-10.
2. Rdz 12,7; 15,7; 17,8.

⁶ I tak mu Bóg powiedział¹: Twoje potomstwo będzie przebywać w obcej ziemi, wezmą je w niewolę i będą je uciskać przez czterysta lat².

1. Rdz 15,13.
2. Wj 12,40-41; Ga 3,17.

⁷ Lecz ten naród, u którego będzie w niewoli, ja będę sądził¹ – powiedział Bóg. A potem wyjdą i będą mi służyć na tym miejscu.

1. Wj 14,29-30.

⁸ I zawarł z nim przymierze obrzezania¹. Tak to Abraham spłodził Izaaka i obrzezał go ósmego dnia, a Izaak Jakuba, a Jakub dwunastu patriarchów.

1. Rdz 17,9-14; J 7,22.

⁹ A patriarchowie z zawiści sprzedali Józefa do Egiptu¹. Lecz Bóg był z nim².

1. Rdz 37,4-28.
2. Rdz 39,2.

¹⁰ I wyrwał go ze wszystkich jego utrapień, i dał mu łaskę i mądrość w oczach faraona, króla Egiptu, który ustanowił go przełożonym nad Egiptem i nad całym swoim domem.

¹¹ Potem nastał głód¹ i wielka niedola w całej ziemi Egiptu i Kanaan, a nasi ojcowie nie znajdowali żywności.

1. Rdz 41,54; Ps 105,16.

¹² A gdy Jakub usłyszał, że w Egipcie jest zboże, wysłał naszych ojców pierwszy raz¹.

1. Rdz 42,1-2.

¹³ A za drugim razem Józef dał się poznać swoim braciom i faraon dowiedział się o rodzie Józefa¹.

1. Rdz 45,1-16.

¹⁴ Potem Józef posłał po swego ojca Jakuba i całą swoją rodzinę liczącą siedemdziesiąt pięć dusz¹.

1. Rdz 46,26; Pwt 10,22.

¹⁵ Jakub przybył do Egiptu i tam umarł on sam i nasi ojcowie.

¹⁶ I zostali przeniesieni do Sychem i złożeni w grobie, który Abraham kupił za pieniądze¹ u synów Chamora, ojca Sychema.

1. Rdz 23,4.

¹⁷ A gdy zbliżył się czas obietnicy, którą Bóg złożył Abrahamowi, lud w Egipcie rozrodził się i rozmnożył¹;

1. Wj 1,7-19; Ps 105,24-25.

¹⁸ Aż nastał inny król, który nie znał Józefa.

¹⁹ Ten, działając podstępnie wobec naszego narodu, uciskał naszych ojców tak, że musieli porzucać swoje niemowlęta, żeby nie zostawały przy życiu.

²⁰ W tym czasie urodził się Mojżesz, a był miły¹ Bogu i wychowywano go przez trzy miesiące w domu jego ojca.

1. Wj 2,2.

²¹ A gdy go porzucono, wzięła go córka faraona i wychowała go jak syna¹.

1. Wj 2,5-10.

²² I wyuczono Mojżesza całej mądrości egipskiej, i był potężny w słowach i czynach¹.

1. Łk 24,19.

²³ A gdy miał czterdzieści lat¹, przyszło mu na myśl odwiedzić swych braci, synów Izraela.

1. Wj 2,11-22.

²⁴ A kiedy zobaczył, że jednemu z nich wyrządzano krzywdę, ujął się za nim i pomścił skrzywdzonego, zabijając Egipcjanina.

²⁵ Sądził bowiem, że jego bracia zrozumieją, że Bóg przez jego ręce daje im wybawienie. Lecz oni nie zrozumieli.

²⁶ Następnego dnia zjawił się wśród nich, gdy się ze sobą bili, i próbował ich pogodzić, mówiąc: Ludzie, jesteście braćmi¹, dlaczego krzywdzicie jeden drugiego?

1. Ps 133,1; J 15,17; 1J 3,11-15.

²⁷ Lecz ten, który krzywdził bliźniego, odepchnął go, mówiąc: Kto cię ustanowił wodzem i sędzią nad nami¹?

1. Łk 12,14.

²⁸ Czy chcesz mnie zabić, tak jak wczoraj zabiłeś Egipcjanina?

²⁹ Na te słowa Mojżesz uciekł¹ i był cudzoziemcem w ziemi Madian, gdzie spłodził dwóch synów.

1. Hbr 11,27.

³⁰ Po czterdziestu latach ukazał¹ mu się na pustyni góry Synaj anioł Pana² w płomieniu ognia w krzaku.

1. Wj 3,1; Mk 12,26.
2. Rdz 16,7; 22,15.

³¹ Kiedy Mojżesz to ujrzał, zdziwił się na ten widok. A gdy podszedł, aby się temu przyjrzeć, rozległ się głos Pana:

³² Ja jestem Bogiem twoich ojców, Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba. A Mojżesz zadrżał i nie śmiał się przypatrywać¹.

1. Wj 3,6; Mt 22,32.

³³ Wtedy Pan powiedział do niego: Zdejmij z nóg obuwie, bo miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą¹.

1. Joz 5,15.

³⁴ Patrząc, widziałem utrapienie mego ludu¹, który jest w Egipcie, i słyszałem jego wzdychanie, i zstąpiłem, żeby go wybawić. Dlatego teraz chodź, poślę² cię do Egiptu.

1. Wj 3,7.
2. Ps 105,26; Mi 6,4.

³⁵ Tego Mojżesza, którego się wyparli, mówiąc: Któż cię ustanowił wodzem i sędzią? – tego Bóg posłał jako wodza i wybawiciela przez rękę anioła, który mu się ukazał w krzaku.

³⁶ On wyprowadził ich, czyniąc cuda i znaki¹ w ziemi Egiptu, nad Morzem Czerwonym i na pustyni przez czterdzieści lat.

1. Pwt 6,22; Ne 9,10; Ps 78,13.43; 105,27; Mk 16,20.

³⁷ To jest ten Mojżesz, który powiedział synom Izraela: Proroka jak ja wzbudzi wam Pan, wasz Bóg, spośród waszych braci. Jego będziecie słuchać¹.

1. Pwt 18,15-19.

³⁸ On to był w zgromadzeniu¹ na pustyni z aniołem, który mówił do niego na górze Synaj i z naszymi ojcami. On przyjął żywe słowa Boże², aby nam je przekazać.

1. Dz 14,27; Ef 1,22-23; 4,13-16; Hbr 3,16-19.
2. Rz 3,1-3; Ga 3,19; Hbr 4,12.

³⁹ Lecz nasi ojcowie nie chcieli mu być posłuszni, ale odepchnęli go i zwrócili swoje serca ku Egiptowi.

⁴⁰ Powiedzieli do Aarona¹: Zrób nam bogów, którzy będą szli przed nami, bo nie wiemy, co się stało z tym Mojżeszem, który nas wyprowadził z ziemi Egiptu.

1. Wj 32,1.

⁴¹ I zrobili cielca w tych dniach, i złożyli ofiarę temu bożkowi, i cieszyli się dziełami swoich rąk¹.

1. Wj 32,6.18; Ps 106,19-21.

⁴² Wtedy Bóg odwrócił¹ się od nich i oddał ich w służbę zastępom nieba², jak jest napisane w księdze proroków: Czy mi składaliście zabite zwierzęta i inne ofiary na pustyni przez czterdzieści lat, domu Izraela?

1. Sdz 2,11-14; Ps 81,12; Rz 1,24.
2. Pwt 4,19; 17,3; 1Krl 22,19; 2Krl 17,16; Jr 8,2.

⁴³ Raczej obnosiliście namiot Molocha i gwiazdę waszego boga Remfana, wizerunki, które sobie zrobiliście, żeby oddawać im cześć¹. Dlatego zaprowadzę was poza Babilon.

1. Kpł 20,2-5; Am 5,26.

⁴⁴ Nasi ojcowie mieli na pustyni Namiot Świadectwa¹, jak zarządził ten, który powiedział Mojżeszowi, aby go uczynił według wzoru, który widział.

1. Wj 38,21; Lb 9,15; Joz 18,1; Hbr 8,5.

⁴⁵ Nasi ojcowie z Jozuem¹ wzięli go i wnieśli do posiadłości pogan, których Bóg wypędził sprzed oblicza naszych ojców, aż do dni Dawida²;

1. Joz 3,1-14; 18,1.
2. Dz 13,22.

⁴⁶ Który znalazł łaskę przed Bogiem i prosił, aby mógł znaleźć przybytek dla Boga Jakuba¹.

1. 1Krl 8,17; 1Krn 22,7; Ps 132,1-5.

⁴⁷ Lecz Salomon zbudował mu dom¹.

1. 2Sm 7,1-13; 1Krl 8,20.

⁴⁸ Najwyższy jednak nie mieszka w świątyniach uczynionych ręką, jak mówi prorok¹:

1. Iz 66,1; 1Krl 8,27; 2Krn 6,18; Dz 17,24.

⁴⁹ Niebo jest moim tronem, a ziemia podnóżkiem moich stóp¹. Jakiż dom mi zbudujecie², mówi Pan, albo gdzie jest miejsce mego odpoczynku?

1. Iz 66,1-2.
2. Dz 17,24; 1Krl 8,27.

⁵⁰ Czy tego wszystkiego nie uczyniła moja ręka¹?

1. Ps 102,25-27; Iz 44,24; Jr 32,17; J 1,3.

⁵¹ Ludzie twardego karku¹, nieobrzezanego serca i uszu²! Wy zawsze sprzeciwiacie się Duchowi Świętemu. Jak wasi ojcowie, tak i wy!

1. Pwt 31,27; 2Krn 30,8; Ne 9,16; Jr 17,23.
2. Pwt 10,16; Jr 6,10; Ez 44,9.

⁵² Którego z proroków nie prześladowali wasi ojcowie? Pozabijali też tych, którzy przepowiadali przyjście Sprawiedliwego¹, którego wy staliście się teraz zdrajcami i mordercami.