Rozdział 17

¹ A gdy przeszli Amfipolis i Apolonię, przybyli do Tesaloniki, gdzie była synagoga żydowska.

² Wtedy Paweł według swego zwyczaju wszedł do nich i przez trzy szabaty rozprawiał¹ z nimi na podstawie Pisma;

1. Dz 18,4; 19,8; 24,25; 1Sm 12,7; Iz 1,18.

³ Wyjaśniając i nauczając, że Chrystus musiał cierpieć i powstać z martwych¹ oraz: Ten Jezus, którego wam głoszę, jest Chrystusem².

1. Łk 24,26.44-46; 1Kor 15,3.
2. Mt 16,16; Łk 2,11; J 4,29; 20,31; 1J 2,22.

⁴ I niektórzy z nich uwierzyli¹ i przyłączyli się do Pawła i Sylasa, również mnóstwo pobożnych Greków i niemało znamienitych kobiet.

1. Dz 28,24.

⁵ Ale ci Żydzi, którzy nie uwierzyli, zdjęci zazdrością¹, dobrali sobie niektórych niegodziwych próżniaków, a kiedy zebrali dużą grupę, podburzyli miasto. Naszli dom Jazona i szukali ich, aby wyprowadzić ich przed lud.

1. Dz 7,9; 13,45; Ga 5,21.26.

⁶ Gdy jednak ich nie znaleźli, zaciągnęli Jazona i niektórych braci przed przełożonych miasta, krzycząc: Oto ci, którzy cały świat wzburzyli, przyszli też tutaj;

⁷ A Jazon ich przyjął. Oni wszyscy postępują wbrew dekretom cesarza, mówiąc, że jest inny król, Jezus.

⁸ W ten sposób zaniepokoili lud i przełożonych miasta, którzy to słyszeli.

⁹ Ale po wzięciu poręczenia od Jazona i innych wypuścili ich.

¹⁰ Zaraz w nocy bracia wysłali Pawła i Sylasa do Berei. Kiedy tam przybyli, weszli do synagogi żydowskiej.

¹¹ Ci byli szlachetniejsi od tych w Tesalonice, gdyż przyjęli słowo¹ Boże z całą gotowością i codziennie badali Pisma², czy tak się sprawy mają.

1. Dz 8,14; 11,1; 1Tes 1,6; 1Tes 2,13.
2. Mt 22,29; J 5,39; 2Tm 2,15.

¹² Wielu więc z nich uwierzyło¹, również niemało wpływowych greckich kobiet i mężczyzn.

1. J 2,23; 8,30; 12,42.

¹³ A gdy Żydzi z Tesaloniki dowiedzieli się, że i w Berei Paweł głosi słowo Boże, przyszli też tam i podburzali lud.

¹⁴ Wtedy bracia natychmiast wysłali Pawła w drogę ku morzu, a Sylas i Tymoteusz tam zostali.

¹⁵ Ci, którzy towarzyszyli Pawłowi, odprowadzili go aż do Aten i powrócili, otrzymawszy polecenie dla Sylasa i Tymoteusza, żeby jak najszybciej przyszli do niego.

¹⁶ A gdy Paweł czekał na nich w Atenach, burzył się w duchu¹ na widok miasta oddanego bałwochwalstwu².

1. Wj 32,19; Lb 25,6-11; Ps 69,9.
2. 1Sm 15,23; 1Kor 10,14; Kol 3,5.

¹⁷ Rozprawiał¹ więc w synagodze z Żydami i ludźmi pobożnymi oraz codziennie na rynku ze wszystkimi, których spotkał.

1. Dz 9,29; 19,8-9.

¹⁸ Wtedy niektórzy z filozofów epikurejskich i stoickich spierali się z nim. Jedni mówili: Co chce powiedzieć ten nowinkarz? A inni: Zdaje się, że jest zwiastunem obcych bogów. Głosił im bowiem Jezusa i zmartwychwstanie.

¹⁹ Zabrali go, zaprowadzili na Areopag i zapytali: Czy możemy się dowiedzieć, co to za nowa nauka, którą głosisz?

²⁰ Bo przynosisz jakieś rzeczy obce naszym uszom. Chcemy więc wiedzieć, o co właściwie chodzi.

²¹ (A wszyscy Ateńczycy i mieszkający tam cudzoziemcy nie poświęcali czasu na nic innego, tylko na opowiadanie lub słuchanie czegoś nowego¹).

1. 2Tes 3,11; 2Tm 4,3-4.

²² Wtedy Paweł stanął pośrodku Areopagu i powiedział: Mężowie ateńscy, widzę, że pod każdym względem jesteście nadzwyczaj religijni¹.

1. Dz 25,19; Jr 10,2-3.

²³ Przechadzając się bowiem i przypatrując waszym świętościom, znalazłem też ołtarz, na którym było napisane: Nieznanemu Bogu. Ja głoszę wam tego, którego nie znając, czcicie.

²⁴ Bóg, który stworzył świat i wszystko¹ na nim, ten, który jest Panem nieba i ziemi, nie mieszka w świątyniach zbudowanych ręką².

1. Dz 4,24; 14,15; Rdz 1,1; Jr 10,11; J 1,1-3.
2. Dz 7,48; Iz 66,1.

²⁵ Ani nie jest czczony rękoma ludzkimi¹ tak, jakby czegoś potrzebował, ponieważ sam daje wszystkim życie i oddech, i wszystko.

1. J 4,24.

²⁶ I z jednej krwi¹ uczynił wszystkie narody ludzkie, żeby mieszkały na całej powierzchni ziemi, określiwszy czasy wcześniej wyznaczone i zamierzone granice ich zamieszkania²;

1. Rdz 3,20; 9,19; Rz 5,12; 1Kor 15,22.
2. Pwt 32,8.

²⁷ Żeby szukali Pana¹, czy go nie znajdą po omacku, chociaż nie jest daleko od nikogo z nas.

1. Pwt 4,29; 1Krn 22,19; Mt 6,33.

²⁸ Bo w nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy, jak też powiedzieli niektórzy z waszych poetów: I my bowiem jesteśmy z jego rodu.

²⁹ Będąc więc z rodu Boga, nie powinniśmy sądzić, że Bóstwo¹ jest podobne do złota, srebra lub kamienia, misternie wyrzeźbionych według wyobrażenia ludzkiego.

1. Rz 1,20; Kol 2,9.

³⁰ Bóg wprawdzie pomijał czasy tej nieświadomości, teraz jednak nakazuje wszędzie wszystkim ludziom pokutować;

³¹ Gdyż wyznaczył dzień, w którym będzie sprawiedliwie sądził¹ cały świat przez człowieka, którego do tego przeznaczył, zapewniając o tym wszystkich przez wskrzeszenie go z martwych.

1. Dz 10,42; Rz 2,5.16; 2Tm 4,1.

³² Gdy usłyszeli o zmartwychwstaniu, jedni się naśmiewali¹, a inni mówili: Posłuchamy cię o tym ponownie.

1. Łk 22,63; Hbr 11,36.

³³ I tak Paweł wyszedł spośród nich.

³⁴ Lecz niektórzy ludzie przyłączyli się do niego i uwierzyli. Był też wśród nich Dionizy Areopagita i kobieta imieniem Damaris oraz inni z nimi.