Rozdział 2

¹ A gdy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy¹, wszyscy byli jednomyślnie na tym samym miejscu.

1. Kpł 23,15-16; Pwt 16,9; 1Kor 16,8.

² Nagle powstał odgłos z nieba, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i wypełnił cały dom, w którym siedzieli.

³ Ukazały się im rozdzielone języki jakby z ognia, które spoczęły na każdym z nich.

⁴ I wszyscy zostali napełnieni¹ Duchem Świętym, i zaczęli mówić innymi językami², tak jak im Duch pozwalał mówić.

1. Dz 4,31; Ef 5,18.
2. Rdz 10,20; Iz 66,18; 1Kor 12,10; Obj 7,9.

⁵ A przebywali w Jerozolimie Żydzi, mężczyźni pobożni, ze wszystkich narodów pod niebem.

⁶ A kiedy powstał ten szum, zeszło się mnóstwo ludzi i zdumieli się, bo każdy z nich słyszał ich mówiących w jego własnym języku.

⁷ I pytali się nawzajem zdziwieni i pełni zdumienia: Czy ci wszyscy, którzy mówią, nie są Galilejczykami?

⁸ Jak to jest, że każdy z nas słyszy swój własny język ojczysty?

⁹ Partowie, Medowie, Elamici i ci, którzy mieszkają w Mezopotamii, Judei, Kapadocji, w Poncie i Azji;

¹⁰ We Frygii, w Pamfilii, Egipcie i w częściach Libii, które leżą obok Cyreny, a także przybysze z Rzymu, zarówno Żydzi, jak i prozelici¹;

1. Dz 6,5; 13,43; Est 8,17; Za 8,20-23.

¹¹ Kreteńczycy i Arabowie – słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże.

¹² I zdumiewali się wszyscy, i dziwili, mówiąc jeden do drugiego: Co to ma znaczyć?

¹³ Lecz inni naśmiewali się i mówili: Upili się młodym winem¹.

1. 1Sm 1,14.

¹⁴ Wtedy stanął Piotr z jedenastoma, podniósł swój głos¹ i przemówił do nich: Mężowie z Judei i wszyscy, którzy mieszkacie w Jerozolimie, przyjmijcie do wiadomości i posłuchajcie uważnie moich słów.

1. Iz 40,9; 58,1.

¹⁵ Oni bowiem nie są pijani, jak sądzicie, bo jest dopiero trzecia godzina dnia.

¹⁶ Ale to jest to, co zostało przepowiedziane przez proroka Joela¹:

1. Jl 2,28.

¹⁷ I stanie się w ostatecznych dniach¹ – mówi Bóg – że wyleję z mego Ducha na wszelkie ciało i będą prorokować wasi synowie i córki², wasi młodzieńcy będą mieć widzenia, a starcy będą śnić sny.

1. Iz 2,2; Mi 4,1; 2Tm 3,1; Hbr 1,2; 2P 3,3.
2. Dz 21,9; 1Kor 14,31.

¹⁸ Nawet na moje sługi i służebnice wyleję w tych dniach z mego Ducha i będą prorokować.

¹⁹ I ukażę cuda na niebie w górze¹ i znaki na ziemi na dole, krew, ogień i kłęby dymu.

1. Jl 2,30.

²⁰ Słońce zamieni się w ciemność, a księżyc w krew, zanim nadejdzie ten dzień Pański¹, wielki i okazały.

1. Iz 2,12; 13,9; 24,23; Ml 4,5; 1Tes 5,2; 2P 3,10.

²¹ I stanie się, że każdy, kto wezwie imienia Pana, będzie zbawiony¹.

1. Jl 2,32; Rz 10,13; 1Kor 1,2.

²² Mężowie izraelscy, słuchajcie tych słów: Jezusa z Nazaretu, męża potwierdzonego¹ przez Boga wśród was mocami, cudami i znakami, których Bóg dokonał przez niego wśród was, o czym sami wiecie;

1. Łk 7,20-22; Mk 16,20; Hbr 2,4.

²³ Wydanego zgodnie z powziętym postanowieniem¹ Boga oraz tym, co przedtem wiedział², wzięliście i rękami bezbożników ukrzyżowaliście i zabiliście.

1. Łk 22,22; Hi 14,5.
2. Rz 8,29; 11,2; 1P 1,2.

²⁴ Jego to Bóg wskrzesił¹, uwolniwszy od boleści śmierci, bo było niemożliwe, aby ta mogła go zatrzymać.

1. J 10,18; Rz 8,11; 2Kor 4,14; Ga 1,1; Hbr 13,20; 1P 1,21.

²⁵ Dawid bowiem mówi o nim¹: Patrzyłem na Pana zawsze przed moim obliczem, bo jest po mojej prawicy, żebym się nie zachwiał.

1. Ps 16,8-11.

²⁶ Dlatego rozweseliło się moje serce i rozradował się mój język, a także moje ciało będzie spoczywać w nadziei.

²⁷ Nie zostawisz bowiem mojej duszy w piekle¹ i nie dasz swojemu Świętemu² doznać zniszczenia.

1. Ps 16,10; 86,13; Łk 16,23-31; 23,43; Ef 4,8-10.
2. Ps 71,22; 78,41; Iz 40,25; 43,3.14-15; 45,11; 47,4; Mk 1,24.

²⁸ Dałeś mi poznać drogi życia, a twoje oblicze napełni mnie radością.

²⁹ Mężowie bracia, mogę swobodnie mówić do was o patriarsze Dawidzie¹, że umarł i został pogrzebany, a jego grobowiec znajduje się u nas aż do dziś.

1. 1Krl 2,10; Dz 13,36.

³⁰ Będąc więc prorokiem i wiedząc, że Bóg zaręczył mu przysięgą, iż z owocu jego bioder, według ciała, wzbudzi Chrystusa i posadzi na jego tronie¹;

1. Ps 89,3-4; 132,11.

³¹ Przepowiadał to i mówił o zmartwychwstaniu Chrystusa, że jego dusza nie pozostanie w piekle, a jego ciało nie dozna zniszczenia.

³² Tego to Jezusa wskrzesił Bóg, czego my wszyscy jesteśmy świadkami¹.

1. Dz 1,8; Iz 43,12; Łk 24,48.

³³ Będąc więc wywyższony prawicą Boga, otrzymał od Ojca obietnicę Ducha Świętego i wylał to, co wy teraz widzicie i słyszycie.

³⁴ Dawid bowiem nie wstąpił do nieba, a jednak sam mówi¹: Powiedział Pan memu Panu: Siądź po mojej prawicy;

1. Ps 110,1; Mt 22,42-45.

³⁵ Aż położę twoich nieprzyjaciół jako podnóżek pod twoje stopy¹.

1. Łk 20,42-43; 1Kor 15,25; Ef 1,22; Hbr 1,13.

³⁶ Niech więc cały dom Izraela wie z pewnością, że tego Jezusa, którego wy ukrzyżowaliście¹, Bóg uczynił i Panem, i Chrystusem.

1. Dz 2,23; 5,30; 10,39.

³⁷ A słysząc to, przerazili się do głębi¹ serca i zapytali Piotra i pozostałych apostołów: Co mamy robić, mężowie bracia?

1. Dz 7,54; J 8,9.

³⁸ Wtedy Piotr powiedział do nich: Pokutujcie¹ i niech każdy z was ochrzci² się w imię Jezusa Chrystusa na przebaczenie grzechów³, a otrzymacie dar⁴ Ducha Świętego.

1. Dz 3,19; 17,30; 26,20.
2. Dz 8,12.36-37; 10,48; 16,31-33; Mt 28,19.
3. Mt 26,28; Łk 24,47; Dz 10,43; Rz 3,25.
4. Dz 8,20; 10,45; Rz 6,23; Ef 4,7.

³⁹ Obietnica ta bowiem dotyczy was, waszych dzieci i wszystkich, którzy są daleko, każdego, kogo powoła Pan, nasz Bóg.

⁴⁰ W wielu też innych słowach dawał świadectwo i napominał ich: Ratujcie się od tego przewrotnego pokolenia.

⁴¹ Ci więc, którzy chętnie przyjęli jego słowa, zostali ochrzczeni¹. I przyłączyło się tego dnia około trzech tysięcy dusz.

1. Dz 8,37-38; 10,47; 16,31-34.

⁴² Trwali oni w nauce apostołów¹, w społeczności, w łamaniu chleba i w modlitwach.

1. J 8,31; Ef 2,20; 2Tm 3,14; 2P 3,2.

⁴³ I strach ogarnął każdą duszę, gdyż wiele znaków¹ i cudów działo się przez apostołów.

1. Dz 5,12; Mk 16,17.

⁴⁴ A wszyscy, którzy uwierzyli, byli razem i wszystko mieli wspólne¹.

1. Dz 4,32; 5,4.

⁴⁵ Sprzedawali posiadłości i dobra i rozdzielali je wszystkim według potrzeb¹.

1. Dz 4,34-36.

⁴⁶ Każdego dnia trwali zgodnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali pokarm z radością i w prostocie serca¹;

1. Joz 9,2; Dz 1,14; 4,24; 15,25; Flp 2,2.

⁴⁷ Chwaląc Boga i ciesząc się przychylnością wszystkich ludzi. A Pan dodawał¹ kościołowi każdego dnia tych, którzy mieli być zbawieni.

1. Dz 5,14; 11,24.