Rozdział 26

¹ Wtedy Agryppa powiedział do Pawła: Wolno ci mówić we własnej obronie. Wówczas Paweł, wyciągnąwszy rękę, zaczął się bronić:

² Królu Agryppo, uważam to za szczęście, że mam dziś bronić się wobec ciebie przed wszystkim, o co mnie oskarżają Żydzi.

³ Zwłaszcza że jesteś obeznany ze wszystkimi zwyczajami¹ i sporami, które są między Żydami. Dlatego proszę cię, żebyś mnie cierpliwie wysłuchał.

1. Dz 6,14; Rdz 31,35; 1Sm 2,13; Jr 10,3; 1Kor 11,16.

⁴ Wszyscy Żydzi znają moje życie od młodości, jak je wiodłem od początku wśród mego narodu w Jerozolimie.

⁵ Znają mnie od dawna – gdyby chcieli zaświadczyć – że żyłem według zasad najsurowszego stronnictwa¹ naszej religii jako faryzeusz².

1. Dz 5,17; 15,5; 24,5; 28,22.
2. Flp 3,5.

⁶ A teraz stoję przed sądem z powodu nadziei spełnienia obietnicy¹ danej ojcom przez Boga;

1. Dz 13,32-33; Rdz 3,15; 12,3; 22,18; 49,10; Pwt 18,15.

⁷ Której spełnienia ma nadzieję doczekać dwanaście naszych pokoleń, służąc Bogu ustawicznie dniem i nocą. Z powodu tej nadziei, królu Agryppo, oskarżają mnie Żydzi.

⁸ Dlaczego uważacie za rzecz nie do wiary, że Bóg wskrzesza umarłych?

⁹ Wprawdzie mnie samemu wydawało¹ się, że powinienem wiele czynić przeciw imieniu Jezusa z Nazaretu.

1. J 16,2; 1Tm 1,13.

¹⁰ Tak też czyniłem w Jerozolimie, gdzie wielu świętych wtrącałem do więzienia, wziąwszy upoważnienie od naczelnych kapłanów, a kiedy skazywano ich na śmierć, głosowałem przeciwko nim;

¹¹ A po wszystkich synagogach często ich karząc, zmuszałem do bluźnierstwa. Występując przeciwko nim z wielką wściekłością, prześladowałem ich nawet po obcych miastach.

¹² Tak jechałem do Damaszku, mając upoważnienie i zlecenie od naczelnych kapłanów¹.

1. Dz 9,1-3.

¹³ W południe, będąc w drodze, ujrzałem, królu, światłość z nieba jaśniejszą niż słońce, która oświeciła mnie i tych, którzy jechali ze mną.

¹⁴ A gdy wszyscy upadliśmy na ziemię¹, usłyszałem głos mówiący do mnie po hebrajsku: Saulu, Saulu, dlaczego mnie prześladujesz? Trudno ci przeciw ościeniowi wierzgać².

1. Dz 9,4; 22,7.
2. 1Tes 5,19.

¹⁵ A ja zapytałem: Kim jesteś, Panie? A on odpowiedział: Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz.

¹⁶ Ale podnieś się i stań na nogi, bo ukazałem się tobie, żeby ustanowić cię sługą¹ i świadkiem² zarówno tych rzeczy, które widziałeś, jak i innych, w których ci się objawię.

1. Ps 103,21; Mt 20,26-28; Dz 6,4; 12,25; 20,24; Rz 15,16; 1Kor 3,5; 2Kor 5,18.
2. Łk 24,48; J 1,8; Dz 1,8; 1J 1,2.

¹⁷ Wybawię cię od tego ludu i od pogan, do których cię teraz posyłam;

¹⁸ Dla otworzenia ich oczu¹, aby odwrócić ich od ciemności² do światła, od mocy szatana³ do Boga, aby otrzymali przebaczenie grzechów i dziedzictwo między uświęconymi przez wiarę we mnie.

1. Iz 29,18; 42,7; 2Kor 4,4.
2. J 12,35; 2Kor 4,6; Ef 5,8; 1J 2,9.
3. Ef 2,2; Kol 1,13; Hbr 2,14.

¹⁹ Dlatego też, królu Agryppo, nie byłem nieposłuszny temu niebieskiemu widzeniu.

²⁰ Ale głosiłem najpierw tym, którzy są w Damaszku, w Jerozolimie, w całej Judei, i poganom, żeby pokutowali¹ i nawrócili się do Boga², i spełniali uczynki godne pokuty.

1. Dz 3,19; 17,30; 20,21; Mt 21,32; Mk 6,12; Łk 13,3-5; 15,7; 24,47; 2Tm 2,25.
2. Dz 9,35; Pwt 4,30; 2Krl 23,25; Oz 14,2; Łk 1,16; 1Tes 1,9.

²¹ Z tego powodu Żydzi schwytali mnie w świątyni i chcieli zabić.

²² Ale dzięki pomocy Boga żyję do dzisiaj, dając świadectwo małym i wielkim, nic nie mówiąc oprócz tego, co powiedzieli prorocy i Mojżesz, że nastąpi;

²³ Że Chrystus ma cierpieć¹, jako pierwszy zmartwychwstać i zwiastować światłość temu ludowi i poganom.

1. Ps 22,1-31; Iz 53,1-12; Łk 24,46; 1Kor 15,3.

²⁴ Gdy on to powiedział w swojej obronie, Festus odezwał się donośnym głosem: Jesteś szalony¹, Pawle! Wielka uczoność doprowadza cię do szaleństwa.

1. J 10,20.

²⁵ Ale on odpowiedział: Nie jestem szalony, dostojny Festusie, ale głoszę słowa prawdy i rozsądku.

²⁶ Król bowiem, przed którym śmiało mówię, wie o tych sprawach, gdyż jestem przekonany, że nic z tych rzeczy nie jest przed nim ukryte, ponieważ nie działo się to w jakimś zakątku.

²⁷ Czy wierzysz, królu Agryppo, prorokom? Wiem, że wierzysz.

²⁸ Wtedy Agryppa powiedział do Pawła: Niemal przekonałeś¹ mnie, żebym został chrześcijaninem.

1. Dz 13,43; 18,4; Ez 33,31; Łk 16,31; 2Kor 5,11.

²⁹ Ale Paweł powiedział: Dałby Bóg, abyś i niemal, i całkowicie nie tylko ty, ale i wszyscy, którzy mnie dziś słuchają, stali się takimi, jakim ja jestem, z wyjątkiem tych więzów.

³⁰ A gdy to powiedział, wstał król, namiestnik, Berenike i ci, którzy z nimi zasiadali.

³¹ Kiedy się oddalili, rozmawiali między sobą: Ten człowiek nie czyni nic, co zasługiwałoby na śmierć lub więzienie.

³² Agryppa zaś powiedział do Festusa: Można by zwolnić tego człowieka, gdyby nie odwołał się do cesarza.