Rozdział 11

¹ Apostołowie i bracia¹, którzy byli w Judei, usłyszeli, że również poganie przyjęli słowo Boże².

1. Dz 15,2; 16,4; Ef 2,20; 3,5; Obj 18,20.
2. Dz 8,14; 17,11; 1Tes 1,6; 2,13.

² A gdy Piotr przybył do Jerozolimy, spierali się z nim ci, którzy pochodzili z obrzezania;

³ Mówiąc: Wszedłeś do ludzi nieobrzezanych i jadłeś z nimi.

⁴ Wtedy Piotr zaczął po kolei im wyjaśniać:

⁵ Będąc w mieście Jafie¹, modliłem się i w zachwyceniu miałem widzenie – jakiś przedmiot zstępujący, jakby wielkie płótno, za cztery rogi uwiązane i spuszczone z nieba, i dotarło aż do mnie.

1. Jafie

⁶ Wpatrzywszy się w nie uważnie, przyjrzałem się i zobaczyłem czworonożne zwierzęta ziemskie, bestie, gady i ptaki nieba.

⁷ I usłyszałem głos mówiący do mnie: Wstań, Piotrze, zabijaj i jedz.

⁸ I odpowiedziałem: Żadną miarą, Panie, bo nigdy niczego pospolitego lub nieczystego nie wziąłem do ust.

⁹ Wtedy głos z nieba odezwał się po raz drugi: Tego, co Bóg oczyścił, nie uważaj za nieczyste.

¹⁰ A to się stało trzy razy, po czym to wszystko zostało wciągnięte z powrotem do nieba.

¹¹ I zaraz trzej mężczyźni posłani do mnie z Cezarei stanęli przed domem, w którym byłem.

¹² I powiedział mi Duch¹, abym z nimi poszedł bez wahania. Szło też ze mną tych sześciu braci i weszliśmy do domu tego człowieka.

1. Dz 8,29; J 16,13.

¹³ On nam opowiedział, jak ujrzał w swoim domu anioła, który stanął i powiedział do niego: Poślij ludzi do Jafy i przywołaj Szymona, zwanego Piotrem.

¹⁴ On ci powie słowa¹, przez które będziesz zbawiony, ty i cały twój dom².

1. Ps 19,7; J 6,63.68; 20,31; Rz 10,9-17.
2. Dz 16,31.

¹⁵ A gdy zacząłem mówić, zstąpił na nich Duch Święty, tak jak na nas na początku¹.

1. Dz 2,1-4; 10,44.

¹⁶ I przypomniałem słowo Pana, gdy powiedział¹: Jan chrzcił wodą, ale wy będziecie ochrzczeni Duchem Świętym².

1. J 14,26; Dz 1,5; 19,4.
2. Mk 1,8; J 1,33; Dz 10,47; Rz 6,1-5.

¹⁷ Jeśli więc Bóg dał¹ im ten sam dar² co nam, którzy uwierzyliśmy w Pana Jezusa Chrystusa, kim ja jestem, abym mógł zabronić Bogu?

1. J 3,16.
2. Rz 5,5; 6,23.

¹⁸ A usłyszawszy to, uspokoili się i chwalili Boga, mówiąc: A więc i poganom dał Bóg pokutę¹ ku życiu.

1. Mk 2,17; Łk 15,7; 24,47; Dz 20,21; 26,20; 2Tm 2,25; Hbr 6,1.

¹⁹ Lecz ci, których rozproszyło prześladowanie, jakie wybuchło z powodu Szczepana, dotarli aż do Fenicji, na Cypr i do Antiochii, nie głosząc słowa¹ Bożego nikomu, tylko Żydom.

1. Dz 8,4; 15,25.

²⁰ A niektórzy z nich, mężczyźni z Cypru i Cyreny, gdy przybyli do Antiochii, mówili do hellenistów, głosząc Pana Jezusa¹.

1. Dz 5,42; 8,35; 17,3.18; Rz 16,25; 2Kor 4,5; 11,4.

²¹ I była z nimi ręka Pana, a wielka ich liczba uwierzyła i nawróciła się do Pana.

²² I wieść o nich dotarła do uszu kościoła, który był w Jerozolimie. I posłano Barnabę aż do Antiochii.

²³ Gdy tam przybył i ujrzał łaskę Boga, uradował się i zachęcał wszystkich, aby zgodnie z postanowieniem serca trwali przy Panu.

²⁴ Był to bowiem mąż dobry¹, pełen Ducha Świętego i wiary. I przybyło Panu mnóstwo ludzi.

1. Ps 37,23; Prz 13,22; Mt 12,35; Łk 23,50.

²⁵ Potem Barnaba udał się do Tarsu, aby szukać Saula.

²⁶ A gdy go znalazł, przyprowadził go do Antiochii. Przez cały rok zbierali się z tym kościołem i nauczali wielu ludzi. W Antiochii też po raz pierwszy uczniów nazwano chrześcijanami.

²⁷ A w tych dniach przybyli z Jerozolimy do Antiochii prorocy.

²⁸ I jeden z nich, imieniem Agabos, powstał i oznajmił przez Ducha, że w całej ziemi nastanie wielki głód. Nastał on za cesarza Klaudiusza.

²⁹ Wtedy uczniowie, każdy z nich według swoich możliwości¹, postanowili posłać pomoc do braci, którzy mieszkali w Judei.

1. Ezd 2,69; 1Kor 16,2; 2Kor 8,12; 1P 4,10.

³⁰ Tak też zrobili, posyłając ją starszym¹ przez ręce Barnaby i Saula.

1. Dz 14,23; 15,4; 1Tm 5,17; Tt 1,5; Jk 5,14.