Rozdział 24

¹ Po pięciu dniach przybył najwyższy kapłan¹ Ananiasz wraz ze starszymi i z retorem, niejakim Tertullosem. Wnieśli oni przed namiestnika oskarżenie przeciwko Pawłowi.

1. Kpł 21,10; Za 3,1; Mt 26,3; Hbr 8,3; 9,11.

² A gdy go wezwano, Tertullos rozpoczął mowę oskarżycielską: Ponieważ dzięki tobie cieszymy się zupełnym pokojem i dzięki twojej przezorności nasz naród doświadcza wiele dobrego;

³ Przyznajemy to zawsze i wszędzie, dostojny Feliksie, z wielką wdzięcznością.

⁴ Aby cię jednak dłużej nie zatrzymywać, proszę, abyś nas w swej łaskawości przez chwilę posłuchał.

⁵ Stwierdziliśmy, że ten człowiek jest jak zaraza¹, wzbudza niepokoje wśród wszystkich Żydów na całym świecie i jest dowódcą sekty² nazarejczyków.

1. 1P 2,12.19.
2. Dz 5,17; 15,5; 26,5; 28,22.

⁶ Usiłował on też zbezcześcić świątynię. Schwytaliśmy go więc i chcieliśmy osądzić według naszego prawa¹.

1. J 18,31.

⁷ Lecz dowódca Lizjasz przybył i wyrwał go przemocą z naszych rąk;

⁸ Nakazując jego oskarżycielom udać się do ciebie. Gdy go przesłuchasz, sam będziesz mógł dowiedzieć się od niego wszystkiego, o co go oskarżamy.

⁹ Również Żydzi to potwierdzili, oświadczając, że tak się rzeczy mają.

¹⁰ Kiedy namiestnik¹ dał znak, aby mówił, Paweł powiedział: Wiedząc, że od wielu lat jesteś sędzią tego narodu, tym chętniej zdam sprawę² z tego, co mnie dotyczy.

1. Rdz 42,6; 1Krl 18,3; Mt 2,6; 27,2.
2. 1P 3,15.

¹¹ Możesz sprawdzić, że nie upłynęło więcej niż dwanaście dni, odkąd przybyłem do Jerozolimy, aby wielbić Boga¹.

1. BG modlić się

¹² I nie znaleźli mnie w świątyni rozprawiającego z kimkolwiek ani podburzającego lud czy to w synagogach, czy w mieście;

¹³ Ani też nie mogą dowieść tego, o co mnie oskarżają.

¹⁴ Wyznaję jednak przed tobą, że według drogi, którą oni uważają za herezję¹, służę Bogu moich ojców², wierząc wszystkiemu, co jest napisane w Prawie i u Proroków³;

1. Ga 5,20; Tt 3,10; 2P 2,1.
2. 2Tm 1,3.
3. Dz 26,22; Łk 16,29; 24,27.44.

¹⁵ Mając nadzieję w Bogu, że będzie zmartwychwstanie, którego i oni oczekują, zarówno sprawiedliwych, jak i niesprawiedliwych¹.

1. Dz 23,6; Hi 19,25-26; Mt 22,31; J 5,28-29; 1Kor 15,12-27; Obj 20,6.12-13.

¹⁶ I sam się usilnie staram, aby zawsze mieć sumienie bez skazy¹ wobec Boga i ludzi.

1. Dz 23,1; Rz 2,15; 9,1; 2Kor 1,12; 2Kor 4,2; 1Tm 1,5.19; 3,9; 2Tm 1,3; Tt 1,15.

¹⁷ A po wielu latach przybyłem, aby złożyć jałmużny i ofiary memu narodowi¹.

1. Dz 11,29-30.

¹⁸ Wtedy pewni Żydzi z Azji spotkali mnie oczyszczonego w świątyni, bez tłumu i zgiełku.

¹⁹ Oni powinni tu stanąć przed tobą i oskarżać, jeżeli mają coś przeciwko mnie.

²⁰ Albo niech ci tutaj sami powiedzą, czy znaleźli we mnie jakąś nieprawość, gdy stanąłem przed Radą;

²¹ Chyba jedynie to, że stojąc wśród nich, zawołałem: Sądzicie mnie dziś z powodu zmartwychwstania umarłych.

²² Kiedy Feliks to usłyszał, znając dokładniej tę drogę, odroczył ich sprawę, mówiąc: Rozpatrzę waszą sprawę, kiedy tu przyjedzie dowódca Lizjasz.

²³ I rozkazał setnikowi pilnować Pawła, zastosować ulgi i nie zabraniać żadnemu z jego przyjaciół posługiwać mu czy go odwiedzać.

²⁴ A po kilku dniach przyjechał Feliks ze swoją żoną Druzyllą, która była Żydówką. Kazał zawołać Pawła i słuchał go, jak mówił o wierze w Chrystusa¹.

1. Ga 3,26; Kol 1,4; 2,5.

²⁵ A gdy on rozprawiał¹ o sprawiedliwości, powściągliwości i przyszłym sądzie, Feliks przestraszył się i powiedział: Teraz już odejdź. Kiedy znajdę czas, każę cię zawołać.

1. Dz 17,2; 1Sm 12,7; Iz 1,18.

²⁶ Spodziewał się przy tym, że dostanie od Pawła pieniądze za to, że go wypuści, dlatego też częściej wzywał go do siebie na rozmowę.

²⁷ A po dwóch latach następcą Feliksa został Porcjusz Festus. Feliks, chcąc sobie zjednać życzliwość Żydów, zostawił Pawła w więzieniu.