Rozdział 10

¹ A w Cezarei był pewien człowiek imieniem Korneliusz, setnik¹ z oddziału zwanego Italskim;

1. Dz 27,1; Mt 8,5.

² Pobożny i bojący się Boga wraz z całym swoim domem. Dawał on wielkie jałmużny ludowi i zawsze modlił¹ się do Boga.

1. Łk 18,1; 1Tes 5,17.

³ Około dziewiątej godziny dnia ujrzał wyraźnie w widzeniu anioła Boga¹, który przyszedł do niego i powiedział: Korneliuszu!

1. Rdz 31,11; Sdz 13,6; 2Sm 14,17; Ga 4,14.

⁴ A on uważnie patrzył na niego i będąc przestraszonym, zapytał: Co, Panie? I odpowiedział mu: Twoje modlitwy i jałmużny¹ dotarły przed oblicze Boga jako przypomnienie².

1. Mt 6,1-4; Łk 11,41; 12,33.
2. Mt 26,13; Hbr 6,10; Ml 3,16.

⁵ Dlatego teraz poślij mężczyzn do Jafy i sprowadź Szymona, zwanego Piotrem.

⁶ Zatrzymał się on u pewnego Szymona, garbarza, który ma dom nad morzem. On ci powie, co masz robić.

⁷ A gdy anioł, który mówił z Korneliuszem, odszedł, ten zawołał dwóch swoich sług i pobożnego żołnierza spośród tych, którzy stale mu posługiwali;

⁸ I opowiedziawszy im wszystko, posłał ich do Jafy.

⁹ A nazajutrz, gdy byli w drodze i zbliżali się do miasta, około godziny szóstej Piotr wszedł na dach, aby się modlić.

¹⁰ A będąc głodnym, chciał coś zjeść. Gdy zaś przygotowywano mu posiłek, wpadł w zachwycenie.

¹¹ Zobaczył otwarte niebo¹ i zstępujący na niego jakiś przedmiot, podobny do wielkiego płótna, związany ze sobą czterema końcami i spuszczany ku ziemi.

1. Dz 7,56; Łk 3,21; Obj 4,1.

¹² Były w nim wszelkie czworonożne zwierzęta ziemskie, bestie, gady i ptaki nieba.

¹³ I odezwał się do niego głos: Wstań, Piotrze, zabijaj i jedz.

¹⁴ A Piotr odpowiedział: Żadną miarą, Panie, bo nigdy nie jadłem niczego pospolitego¹ lub nieczystego.

1. Kpł 11,1-17; 20,25; 1Sm 21,4; Ez 4,14.

¹⁵ Wtedy znowu, po raz drugi dobiegł go głos: Tego, co Bóg oczyścił, ty nie uważaj za nieczyste¹.

1. Mt 15,11; Rz 14,14-20; 1Tm 4,4-5; Tt 1,15.

¹⁶ I stało się tak trzy razy. Wówczas ten przedmiot został z powrotem wzięty do nieba.

¹⁷ A gdy Piotr zastanawiał się, co ma oznaczać widzenie, które miał, oto mężczyźni wysłani przez Korneliusza, dopytawszy się o dom Szymona, stanęli przed bramą;

¹⁸ I zawołali, pytając, czy tam przebywa Szymon, zwany Piotrem.

¹⁹ A gdy Piotr rozmyślał o tym widzeniu, powiedział do niego Duch: Szukają cię trzej mężczyźni.

²⁰ Dlatego wstań, zejdź i idź¹ z nimi bez wahania, bo ja ich posłałem.

1. Dz 8,26; 22,10; Mk 16,15.

²¹ Wtedy Piotr zszedł do mężczyzn, którzy zostali do niego posłani przez Korneliusza, i powiedział: Ja jestem tym, którego szukacie. Z jakiego powodu przyszliście?

²² A oni odpowiedzieli: Setnik Korneliusz, człowiek sprawiedliwy¹ i bojący się Boga, mający dobre świadectwo od całego narodu żydowskiego, w widzeniu otrzymał przez świętego anioła polecenie², aby cię wezwał do swego domu i wysłuchał twoich słów.

1. Rdz 6,9; Hi 1,1; Ha 2,4; Mt 1,19; Mk 6,20; Łk 2,25.
2. Mt 2,12.22; Łk 2,26; Hbr 8,5; 11,7.

²³ Wtedy zawołał ich do domu i udzielił gościny. A następnego dnia Piotr wyruszył z nimi i niektórzy bracia z Jafy towarzyszyli mu.

²⁴ A nazajutrz weszli do Cezarei. Korneliusz zaś czekał na nich, zwoławszy swoich krewnych i bliskich przyjaciół.

²⁵ A gdy Piotr wchodził, Korneliusz wyszedł mu naprzeciw, padł mu do nóg i oddał mu pokłon¹.

1. Dn 2,46; Obj 19,10; 22,8.

²⁶ Lecz Piotr podniósł go, mówiąc: Wstań, ja też jestem człowiekiem¹.

1. Mt 4,10; Dz 14,14-15; Obj 19,10; 22,9.

²⁷ A rozmawiając z nim, wszedł i zastał wielu zebranych.

²⁸ I powiedział do nich: Wiecie, że nie wolno Żydowi przestawać z cudzoziemcem albo przychodzić do niego¹. Lecz Bóg mi pokazał, żebym żadnego człowieka nie nazywał pospolitym lub nieczystym.

1. J 4,9; 18,28; Dz 11,2-3; Ga 2,12-13.

²⁹ Dlatego też, będąc wezwany, przyszedłem bez sprzeciwu. Pytam więc: Dlaczego mnie wezwaliście?

³⁰ A Korneliusz odpowiedział: Cztery dni temu pościłem aż do tej godziny, a gdy o godzinie dziewiątej modliłem się w swoim domu, stanął przede mną pewien mąż w jasnej szacie¹;

1. Łk 24,4.

³¹ I powiedział: Korneliuszu, twoja modlitwa została wysłuchana¹, a twoje jałmużny dotarły przed oblicze Boga jako przypomnienie.

1. Dn 10,12; Łk 1,13.

³² Dlatego poślij do Jafy i wezwij Szymona, zwanego Piotrem. Zatrzymał się on w domu Szymona, garbarza, nad morzem. Gdy przyjdzie, będzie z tobą mówić.

³³ Natychmiast więc posłałem po ciebie, a ty dobrze zrobiłeś, że przyszedłeś. A teraz jesteśmy tu wszyscy obecni przed Bogiem, aby słuchać wszystkiego, co ci Bóg nakazał.

³⁴ Wtedy Piotr otworzył usta i powiedział: Prawdziwie dostrzegam, że Bóg nie ma względu na osoby¹;

1. Pwt 10,17; Hi 34,19; Rz 2,11; Jk 2,9; 1P 1,17.

³⁵ Ale w każdym narodzie¹ miły jest mu ten, kto się go boi i czyni to, co sprawiedliwe².

1. Dz 15,9; Rz 2,27-29; 10,12-13.
2. Ps 15,1-2; Iz 56,3-8.

³⁶ A jeśli chodzi o słowo, które posłał synom Izraela¹, zwiastując pokój² przez Jezusa Chrystusa, który jest Panem wszystkich;

1. Dz 2,39; 3,25; Rz 3,1-2.
2. Ef 2,17; Kol 1,20.

³⁷ Wy wiecie, co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan¹;

1. Dz 13,25; Mk 1,4.

³⁸ Jak Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą Jezusa z Nazaretu, który chodził, czyniąc dobrze i uzdrawiając wszystkich opanowanych przez diabła¹, bo Bóg był z nim².

1. 1J 3,8.
2. J 3,2; 16,32.

³⁹ A my jesteśmy świadkami¹ tego wszystkiego, co czynił w ziemi judzkiej i w Jerozolimie. Jego to zabili, zawiesiwszy na drzewie².

1. Dz 1,8; 5,32; Łk 24,48.
2. Dz 3,15; 5,30.

⁴⁰ Jego też wskrzesił Bóg¹ trzeciego dnia i sprawił, żeby się objawił;

1. Dz 13,30; J 10,18; Rz 4,24; Hbr 13,20; 1P 1,21.

⁴¹ Nie całemu ludowi, ale świadkom przedtem wybranym¹ przez Boga, nam, którzy z nim jedliśmy i piliśmy po jego zmartwychwstaniu.

1. Mt 22,14; J 6,70; 15,16.

⁴² Nakazał nam też głosić¹ ludowi i świadczyć, że on jest ustanowionym przez Boga sędzią żywych i umarłych².

1. Mk 16,15; Łk 24,47.
2. 2Tm 4,1; 1P 4,5.

⁴³ Temu wszyscy prorocy wydają świadectwo¹, że przez jego imię² każdy, kto w niego wierzy, otrzyma przebaczenie grzechów³.

1. Łk 24,25-27; J 1,45; 5,39; Hbr 10,7.
2. J 20,31; 1J 2,12.
3. Mt 26,28; Rz 3,25.

⁴⁴ A gdy jeszcze Piotr mówił te słowa, Duch Święty zstąpił na wszystkich słuchających tej mowy¹.

1. Rz 10,17; Ef 1,13.

⁴⁵ I zdziwili się ci wierzący pochodzący z obrzezania, którzy przyszli z Piotrem, że dar Ducha Świętego¹ został wylany także na pogan.

1. Dz 2,38; J 4,10-14; 7,38-39.

⁴⁶ Słyszeli ich bowiem mówiących językami¹ i wielbiących Boga. Wtedy Piotr się odezwał:

1. Dz 2,4.11; 11,15; 19,6; 1Kor 14,21; Iz 28,11.

⁴⁷ Czy ktoś może odmówić wody, żeby byli ochrzczeni ci, którzy otrzymali Ducha Świętego jak i my¹?

1. Dz 8,36; Mt 3,7-9.

⁴⁸ I nakazał ochrzcić ich w imię Pana¹. I prosili go, aby u nich został kilka dni.

1. Mt 28,19; Dz 2,38; 8,16; 19,5; 1Kor 1,13.