Rozdział 4

¹ Proszę więc was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, do jakiego zostaliście wezwani;

² Z całą pokorą, łagodnością i z cierpliwością, znosząc jedni drugich w miłości;

³ Starając się zachować jedność Ducha w więzi pokoju.

⁴ Jedno jest ciało¹ i jeden Duch, jak też zostaliście powołani w jednej nadziei waszego powołania.

1. Rz 12,4-5; 1Kor 12,12-13.

⁵ Jeden Pan¹, jedna wiara, jeden chrzest²;

1. Pwt 6,4; Za 14,9; 1Kor 8,6; Flp 2,11.
2. Mt 3,11; 1Kor 12,13; Ga 3,27.

⁶ Jeden Bóg i Ojciec wszystkich¹, który jest ponad wszystkimi, przez wszystkich i w was wszystkich.

1. Ml 2,10.

⁷ A każdemu z nas została dana łaska według miary daru Chrystusa.

⁸ Dlatego Pismo mówi¹: Wstąpiwszy na wysokość, poprowadził pojmanych jeńców i dał ludziom dary.

1. Ps 68,18.

⁹ Lecz to, że wstąpił¹, cóż oznacza, jeśli nie to, że najpierw zstąpił do niższych regionów ziemi?

1. Prz 30,4; J 3,13; Dz 2,32-36.

¹⁰ Ten, który zstąpił, jest i tym, który wstąpił wysoko ponad wszystkie niebiosa, aby napełnić wszystko.

¹¹ I on ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a jeszcze innych pasterzami i nauczycielami¹;

1. 1Kor 12,29.

¹² Dla przysposobienia¹ świętych, dla dzieła posługiwania, dla budowania ciała Chrystusa;

1. 2Kor 7,1; Kol 1,28; 1Tes 3,10; Hbr 6,1.

¹³ Aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary dojrzałości pełni Chrystusa;

¹⁴ Abyśmy już nie byli dziećmi miotanymi i unoszonymi każdym powiewem nauki przez oszustwo ludzkie i przez podstęp prowadzący na manowce błędu.

¹⁵ Lecz będąc szczerymi¹ w miłości, wzrastajmy we wszystkim w tego, który jest głową² – w Chrystusa.

1. 2Kor 4,2; 1P 1,22.
2. Ef 1,22; 5,23; Kol 1,18.

¹⁶ Z niego całe ciało harmonijnie złożone i zespolone we wszystkich stawach, dzięki działaniu każdego członka, stosownie do jego miary, przyczynia sobie wzrostu dla budowania samego siebie w miłości.

¹⁷ To więc mówię i zaświadczam w Panu, abyście już więcej nie postępowali tak, jak postępują inni poganie¹ w próżności ich umysłu;

1. Ef 2,2-3.

¹⁸ Mając przyćmiony rozum, obcy dla życia Bożego z powodu niewiedzy, która w nich jest, z powodu zatwardziałości ich serca¹.

1. 2Kor 4,4.

¹⁹ Oni, stawszy się nieczuli¹, oddali się rozpuście, dopuszczając się wszelkiej nieczystości z zachłannością.

1. 1Tm 4,2.

²⁰ Lecz wy nie tak nauczyliście się Chrystusa;

²¹ Jeśli tylko słyszeliście go i byliście pouczeni przez niego, zgodnie z prawdą, jaka jest w Jezusie;

²² Że – co się tyczy poprzedniego postępowania – powinniście zrzucić¹ z siebie starego człowieka, który ulega zepsuciu przez zwodnicze żądze;

1. Ez 18,30-32; Kol 3,8; Hbr 12,1; 1P 2,1.

²³ I odnowić się w duchu waszego umysłu;

²⁴ I przyoblec się w nowego człowieka¹, który jest stworzony według Boga w sprawiedliwości i w prawdziwej świętości.

1. Ef 6,11; Iz 59,17; Rz 13,12; Kol 3,10.

²⁵ Dlatego odrzuciwszy kłamstwo¹, niech każdy mówi prawdę swojemu bliźniemu², bo jesteśmy członkami³ jedni drugich.

1. Kpł 19,11; Prz 12,22; Kol 3,9.
2. Za 8,16.
3. Rz 12,5.

²⁶ Gniewajcie się¹, lecz nie grzeszcie²; niech nad waszym gniewem nie zachodzi słońce.

1. Ps 4,4.
2. J 8,11; 1Kor 15,34; 1J 2,1.

²⁷ Nie dawajcie miejsca diabłu¹.

1. Ef 6,16; Jk 4,7; 1P 5,8.

²⁸ Kto kradł, niech więcej nie kradnie¹, ale raczej niech pracuje, czyniąc własnymi rękami² to, co jest dobre, aby miał z czego udzielać potrzebującemu.

1. Wj 20,15.
2. Łk 3,11; Dz 20,35; 1Tes 4,11-12; 2Tes 3,7-12.

²⁹ Żadne plugawe słowo niech nie wychodzi z waszych ust, lecz tylko dobre, dla zbudowania, aby przynosiło łaskę słuchającym.

³⁰ I nie zasmucajcie¹ Bożego Ducha Świętego, którym jesteście zapieczętowani² na dzień odkupienia.

1. Rdz 6,3; Ps 78,40; Iz 63,10; Dz 7,51; 1Tes 5,19.
2. Ef 1,13.

³¹ Wszelka gorycz i zapalczywość, gniew, wrzask i złorzeczenie niech zostaną usunięte spośród was wraz ze wszelką złośliwością.

³² Bądźcie dla siebie nawzajem życzliwi, miłosierni, przebaczając sobie¹, jak i wam Bóg przebaczył w Chrystusie.

1. Łk 6,37; Kol 3,13.