¹ En het feest der ongedeesemde brooden, het Pascha genaamd, naderde.

² en de overpriesters en schriftgeleerden zochten hoe zij Hem zouden ombrengen; want zij vreesden het volk.

³ De Satan nu voer in Judas, Iskariot genoemd, die een der twaalven was.

⁴ En hij ging heen en besprak met de overpriesters en hoofdmannen hoe hij Hem aan hen zou overleveren.

⁵ En zij waren verblijd en kwamen overeen wegens het geld dat zij hem zouden geven.

⁶ En hij stemde toe, en zocht een geschikte gelegenheid om Hem aan hen over te leveren zonder volksoploop.

⁷ De dag nu der ongedeesemde brooden kwam, waarop het Pascha moest geslacht worden.

⁸ En Hij zond Petrus en Johannes uit en zeide: Gaat heen, bereidt ons het Pascha, opdat wij het eten.

⁹ En zij zeiden tot Hem: Waar wilt Gij dat wij het bereiden?

¹⁰ En Hij zeide tot hen: Ziet, als gij de stad inkomt zal u een mensch ontmoeten die een kruik met water draagt; volgt hem naar het huis waar hij ingaat.

¹¹ En zegt tot den huisheer van dat huis: De Meester zegt u: Waar is de zaal, waar Ik het Pascha zal eten met mijn discipelen?

¹² En hij zal u een groote gereed gemaakte bovenzaal wijzen; daar moet gij het bereiden.

¹³ Zij nu gingen heen en vonden het zooals Hij hun gezegd had, en zij bereidden het Pascha.

¹⁴ En toen de ure gekomen was lag Hij aan, en de twaalf apostelen met Hem.

¹⁵ En Hij zeide tot hen: Ik heb zeer begeerd dit Pascha met u te eten vóórdat Ik lijde;

¹⁶ want Ik zeg ulieden dat Ik het niet meer eten zal, totdat het vervuld is in het koninkrijk Gods.

¹⁷ En als Hij een beker genomen en gedankt had zeide Hij: Neemt dezen en deelt hem onder ulieden!

¹⁸ Want Ik zeg u, dat Ik van nu af niet meer drinken zal van de vrucht des wijnstoks totdat het koninkrijk Gods zal gekomen zijn.

¹⁹ En Hij nam brood, en gedankt hebbende brak Hij het en gaf het hun, zeggende: Dat is mijn lichaam, dat voor u gegeven wordt; doet dit tot mijn gedachtenis!

²⁰ Evenzoo gaf Hij den beker, na den maaltijd, en zeide: Deze beker is het nieuwe verbond in mijn bloed, dat voor u vergoten wordt!

²¹ Doch ziet, de hand van mijn verrader is met Mij aan de tafel!

²² De Zoon des menschen gaat toch wel heen, gelijk bepaald is; maar wee dien mensch, door wien Hij wordt verraden!

²³ En zij begonnen onder malkander te onderzoeken, wie van hen het toch wel mocht zijn die dat doen zou?

²⁴ Er ontstond ook een strijd onder hen, wie van hen moest geacht worden de meeste te zijn.

²⁵ En Hij zeide tot hen: De koningen der volken heerschen over hen, en die over hen macht hebben worden weldoeners genoemd.

²⁶ Doch gij niet alzoo; maar de meeste onder u worde als de minste, en de voorganger als de dienaar;

²⁷ want wie is meer, die aanligt of die dient? — immers dié aanligt? Ik nu ben in uw midden als een dienaar.

²⁸ Maar gij zijt het die bij Mij zijt gebleven in mijn bekoringen.

²⁹ En Ik beschik ulieden een koninkrijk, gelijk mijn Vader Mij beschikt heeft,

³⁰ opdat gij eet en drinkt aan mijn tafel in mijn koninkrijk; en gij zult zitten op troonen, oordeelende de twaalf stammen van Israël.

³¹ En de Heere zeide: Simon, Simon! zie, de Satan heeft ulieden voor zich begeerd, om u te ziften als de tarwe!

³² Doch Ik heb voor u gebeden opdat uw geloof niet bezwijke; en gij, eens bekeerd zijnde, versterk dan uw broeders.

³³ En hij zeide tot Hem: Heere, met U ben ik bereid zelfs de gevangenis en den dood in te gaan!

³⁴ Maar Hij zeide: Ik zeg u, Petrus, de haan zal heden niet kraaien, vóórdat gij driemaal geloochend hebt, dat gij Mij kent!

³⁵ En Hij zeide tot hen: Toen Ik ulieden uitzond zonder geldbeurs, of reiszak, of schoenen, heeft u wel iets ontbroken? Zij zeidén: Niets!

³⁶ Toen zeide Hij tot hen: Maar nu, wie een geldbeurs heeft, neme die, alsmede een reiszak; en die er geen heeft, die verkoope zijn kleed en koope een zwaard!

³⁷ Want Ik zeg ulieden dat hetgeen geschreven is, aan Mij moet volbracht worden, dit namelijk: En Hij is met de booswichten gerekend! want ook dit, aangaande Mij, wordt vervuld.

³⁸ Zij nu zeiden: Heere, ziehier twee zwaarden! En Hij zeide tot hen: ’t Is wel!

³⁹ En Hij ging uit en begaf zich, volgens zijn gewoonte, naar den Berg der Olijven; en Hem volgden ook de discipelen.

⁴⁰ En toen Hij aan die plaats gekomen was, zeide Hij tot hen: Bidt, dat gij niet in bekoring komt.

⁴¹ En Hij verwijderde zich van hen, omtrent een steenworp ver, en knielde neder, en bad, zeggende:

⁴² Vader! och, of Gij dezen beker van Mij wildet wegnemen! doch niet mijn wil, maar de uwe geschiede!

⁴³ En Hem verscheen een engel van den hemel, die Hem versterkte.

⁴⁴ En in hevige benauwdheid zijnde, bad Hij te vuriger; en zijn zweet werd als dikke bloeddroppels die op den grond vielen.

⁴⁵ En van het gebed opgestaan zijnde, kwam Hij tot de discipelen en vond hen slapende van droefheid,

⁴⁶ en Hij zeide tot hen: Wat slaapt gij? Staat op, en bidt, opdat gij niet in bekoring komt.

⁴⁷ Terwijl Hij nog sprak, ziet daar een schare, en de genoemde Judas, één van de twaalven, ging vóór hen uit, en naderde tot Jezus om Hem te kussen.

⁴⁸ En Jezus zeide tot hem: Judas, ‘t is met een kus dat gij den Zoon des menschen verraadt?

⁴⁹ Toen nu zij, die bij Hem waren, zagen wat er ging gebeuren, zeiden zij tot Hem: Heere, zullen wij met het zwaard er op inslaan?

⁵⁰ En één uit hen sloeg des hoogepriesters dienstknecht, en hieuw hem het rechteroor af.

⁵¹ Doch Jezus antwoordde en zeide: Tot zoover! En Hij raakte zijn oor aan en genas hem.

⁵² Jezus zeide dan tot de overpriesters, en de hoofdmannen des tempels, en de oudsten, die op Hem afgekomen waren: Als tegen een roover zijt gij uitgegaan met zwaarden en stokken?

⁵³ Toen Ik dagelijks met u in den tempel was, hebt gij de handen niet tegen Mij uitgestoken! Maar dit is uw ure, en de macht der duisternis!

⁵⁴ Zij namen Hem dan gevangen en voerden Hem weg, en brachten Hem naar het huis van den hoogepriester. En Petrus volgde van verre.

⁵⁵ En toen zij vuur ontstoken hadden in het midden van de voorplaats, en samen nederzaten, zat Petrus midden onder hen.

⁵⁶ En een zekere dienstmaagd, die bij het licht hem zag zitten en hem goed aankeek, zeide: Ook deze was met Hem!

⁵⁷ Doch hij verloochende Hem en zeide: Ik ken Hem niet, vrouw!

⁵⁸ En kort daarna zag hem een ander en zeide: Ook gij zijt een van die! Maar Petrus zeide: Mensch, ik ben niet!

⁵⁹ En na verloop van omtrent één ure verzekerde een ander en zeide: Zeker, ook deze was met Hem, want hij is ook een Galileër!

⁶⁰ Maar Petrus zeide: Mensch, ik weet niet wat gij zegt! En terstond, als hij nog sprak, kraaide de haan.

⁶¹ En de Heere keerde zich om en zag Petrus aan. En Petrus werd indachtig aan het woord des Heeren, hoe Hij gezegd had: Heden, nog vóórdat de haan zal kraaien, zult gij Mij driemaal verloochenen!

⁶² En Petrus ging naar buiten en weende bitter.

⁶³ En de mannen die Jezus vasthielden, bespotten en sloegen Hem.