Rozdział 22

¹ I zbliżało się święto Przaśników¹, zwane Paschą.

1. Wj 12,6-23; Kpł 23,5-6.

² A naczelni kapłani i uczeni w Piśmie szukali¹ sposobu, jak by go zabić, ale bali się ludu.

1. Ps 2,2; J 11,47; Dz 4,27.

³ Wtedy szatan¹ wszedł w Judasza, zwanego Iskariotą, który był z grona dwunastu.

1. J 13,2.27.

⁴ Poszedł więc i umówił się¹ z naczelnymi kapłanami i przełożonymi świątyni, jak ma im go wydać.

1. Mt 26,14; Mk 14,10.

⁵ A oni ucieszyli się i umówili się z nim, że dadzą mu pieniądze¹.

1. Za 11,12.

⁶ On się zgodził i szukał sposobności, aby im go wydać¹ z dala od tłumu.

1. Ps 41,9.

⁷ I nadszedł dzień Przaśników, w którym należało zabić baranka paschalnego¹.

1. Wj 12,6.

⁸ Wtedy posłał Piotra i Jana, mówiąc: Idźcie i przygotujcie nam Paschę, abyśmy mogli jeść.

⁹ A oni go zapytali: Gdzie chcesz, abyśmy ją przygotowali?

¹⁰ On im odpowiedział: Gdy będziecie wchodzić do miasta, spotka się z wami człowiek niosący dzban wody. Idźcie za nim do domu, do którego wejdzie;

¹¹ I powiedzcie gospodarzowi tego domu: Nauczyciel cię pyta: Gdzie jest pokój, w którym będę jadł Paschę z moimi uczniami?

¹² On wam pokaże wielką, urządzoną salę na piętrze. Tam wszystko przygotujcie.

¹³ Odeszli więc i znaleźli wszystko tak, jak im powiedział, i przygotowali Paschę.

¹⁴ A gdy nadeszła pora¹, usiadł za stołem, a z nim dwunastu apostołów.

1. Pwt 16,6-7.

¹⁵ I powiedział do nich: Gorąco pragnąłem zjeść tę Paschę z wami, zanim będę cierpiał.

¹⁶ Mówię wam bowiem, że nie będę jej więcej jadł, aż się spełni w królestwie Bożym.

¹⁷ Potem wziął kielich, złożył dziękczynienie¹ i powiedział: Weźcie go i rozdzielcie między siebie.

1. 1Tm 4,4-5.

¹⁸ Mówię wam bowiem, że nie będę pił z owocu winorośli¹, aż przyjdzie królestwo Boże.

1. Mt 26,29; Mk 14,25; Sdz 9,13; Iz 65,8.

¹⁹ Wziął też chleb, złożył dziękczynienie, połamał i dał im, mówiąc: To jest moje ciało, które jest za was dane¹. To czyńcie na moją pamiątkę².

1. J 6,51.63; Ga 1,4; Ef 5,2.
2. 1Kor 10,16; 11,23-29; Rdz 40,23.

²⁰ Podobnie i kielich, gdy było po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich to nowy testament¹ w mojej krwi, która jest za was wylana.

1. Wj 24,8; Za 9,11; Hbr 8,7-13; 9,17; 12,24; 13,20.

²¹ Lecz oto ręka tego, który mnie wydaje¹, jest ze mną na stole.

1. Hi 19,19; Mi 7,6; J 13,18-26.

²² Wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi, jak zostało postanowione, ale biada temu człowiekowi, przez którego będzie wydany.

²³ Wtedy oni zaczęli się między sobą pytać, który z nich¹ miałby to zrobić.

1. Mt 26,22; Mk 14,19.

²⁴ Wszczął się też między nimi spór o to, kto z nich ma być uważany¹ za największego.

1. Łk 9,46; Mk 9,34.

²⁵ Lecz on powiedział¹ do nich: Królowie narodów panują nad nimi, a ci, którzy sprawują nad nimi władzę, nazywani są dobroczyńcami.

1. Mt 20,25; Mk 10,42.

²⁶ Wy zaś tak nie postępujcie. Lecz kto jest największy wśród was, niech będzie jak najmniejszy, a kto jest przełożonym, niech będzie jak ten, kto służy.

²⁷ Któż bowiem jest większy? Ten, kto siedzi, czy ten, kto służy? Czy nie ten, kto siedzi? Ale ja jestem pośród was jako ten, kto służy¹.

1. Mt 20,28; J 13,13; Flp 2,7.

²⁸ A wy jesteście tymi, którzy wytrwali przy mnie w moich próbach¹.

1. Hbr 2,18; Obj 3,10.

²⁹ I ja przekazuję wam królestwo¹, jak mnie przekazał mój Ojciec;

1. Łk 12,32; Mt 24,47; 25,34; 2Kor 1,7; 2Tm 2,12; Jk 2,5.

³⁰ Abyście jedli i pili za moim stołem w moim królestwie¹, i zasiadali na tronach, sądząc dwanaście pokoleń Izraela.

1. Łk 12,37; 14,15; Mt 8,11; Obj 19,9; 2Sm 9,9-13.

³¹ I powiedział Pan: Szymonie, Szymonie, oto szatan¹ wyprosił, żeby was przesiać² jak pszenicę.

1. Hi 1,8; Za 3,1; 1P 5,8; Obj 12,10.
2. Am 9,9.

³² Lecz ja prosiłem¹ za tobą, żeby nie ustała twoja wiara. Ty zaś, gdy się nawrócisz, utwierdzaj swoich braci².

1. J 17,9.15; Rz 8,27.
2. J 21,15-17; 2Kor 1,4-6.

³³ A on mu powiedział: Panie, z tobą gotów jestem iść i do więzienia, i na śmierć.

³⁴ On rzekł: Mówię ci, Piotrze, nim zapieje dziś kogut¹, trzy razy się wyprzesz, że mnie znasz.

1. Mt 26,34; Mk 14,30; J 13,38.

³⁵ I powiedział do nich: Gdy was posyłałem¹ bez sakiewki, bez torby i bez obuwia, czy brakowało wam czegoś? A oni odpowiedzieli: Niczego.

1. Łk 9,3; 10,4; Mt 10,9.

³⁶ Wtedy im powiedział: Teraz jednak, kto ma sakiewkę, niech ją weźmie, podobnie i torbę. A kto nie ma miecza, niech sprzeda swoją szatę i kupi go.

³⁷ Mówię wam bowiem, że jeszcze musi się wypełnić na mnie to, co jest napisane¹: Zaliczono go w poczet złoczyńców. Spełnia się bowiem to, co mnie dotyczy.

1. Iz 53,12; Mk 15,28.

³⁸ Oni zaś powiedzieli: Panie, oto tu dwa miecze. A on im odpowiedział: Wystarczy.

³⁹ Potem wyszedł i udał się według swego zwyczaju na Górę Oliwną¹, a szli za nim także jego uczniowie.

1. Mt 26,36; Mk 14,32; J 18,1.

⁴⁰ Kiedy przyszedł na miejsce, powiedział do nich: Módlcie się, abyście nie ulegli pokusie.

⁴¹ A sam oddalił się od nich na odległość jakby rzutu kamieniem, upadł na kolana i modlił się:

⁴² Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode mnie ten kielich. Jednak nie moja wola¹, lecz twoja niech się stanie.

1. Ps 40,8; J 4,34; 6,38.

⁴³ Wtedy ukazał mu się anioł¹ z nieba i umacniał go.

1. Ps 91,11; 1Tm 3,16; Hbr 1,6.

⁴⁴ I w śmiertelnym zmaganiu jeszcze gorliwiej się modlił¹, a jego pot był jak krople krwi spadające na ziemię.

1. Iz 53,10; Lm 1,12.

⁴⁵ A gdy wstał od modlitwy i przyszedł do uczniów, zastał ich śpiących ze smutku.

⁴⁶ I powiedział do nich: Czemu śpicie¹? Wstańcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie.

1. Prz 6,4-11; Jon 1,6.

⁴⁷ Kiedy on jeszcze mówił, oto nadszedł tłum, a jeden z dwunastu, zwany Judaszem¹, idąc przodem, zbliżył się do Jezusa, aby go pocałować.

1. Mt 26,47; Mk 14,43; J 18,2.

⁴⁸ Lecz Jezus mu powiedział: Judaszu, pocałunkiem¹ wydajesz Syna Człowieczego?

1. 2Sm 20,9-10; Ps 55,21; Prz 27,6.

⁴⁹ A ci, którzy przy nim byli, widząc, na co się zanosi, zapytali go: Panie, czy mamy uderzyć mieczem?

⁵⁰ I jeden z nich uderzył sługę najwyższego kapłana i odciął mu prawe ucho.

⁵¹ Ale Jezus odezwał się: Pozwólcie aż dotąd. I dotknąwszy jego ucha, uzdrowił¹ go.

1. Rz 12,21; 1P 2,21-23.

⁵² Wtedy Jezus powiedział do naczelnych kapłanów, przełożonych świątyni i starszych, którzy przyszli do niego: Jak na bandytę wyszliście z mieczami i kijami?

⁵³ Gdy codziennie bywałem z wami w świątyni, nie podnieśliście na mnie ręki. Lecz to jest wasza godzina¹ i moc ciemności².

1. Hi 20,5; J 12,27; 16,21.
2. Dz 26,18; 2Kor 4,6; Ef 6,12.

⁵⁴ Wtedy schwytali go, poprowadzili i przywiedli do domu najwyższego kapłana¹. A Piotr szedł za nim z daleka.

1. Mt 26,57; Mk 14,53; J 18,12.

⁵⁵ Kiedy rozniecili ogień na środku dziedzińca i usiedli razem, usiadł i Piotr wśród nich¹.

1. Ps 1,1; 26,5; 1Kor 15,33.

⁵⁶ A pewna służąca, gdy zobaczyła go siedzącego przy ogniu, uważnie mu się przyjrzała i powiedziała: On też był z nim.

⁵⁷ Lecz on zaparł¹ się go, mówiąc: Kobieto, nie znam go.

1. Łk 22,34.

⁵⁸ A po chwili ktoś inny go zobaczył i powiedział: I ty jesteś jednym z nich. Ale Piotr odrzekł: Człowieku, nie jestem.

⁵⁹ A po upływie około jednej godziny ktoś inny stwierdził stanowczo: Na pewno i ten człowiek był z nim, bo też jest Galilejczykiem¹.

1. Dz 1,11.

⁶⁰ Piotr zaś powiedział: Człowieku, nie wiem, o czym mówisz. I natychmiast, gdy on jeszcze mówił, zapiał kogut.

⁶¹ A Pan odwrócił się i spojrzał¹ na Piotra. I przypomniał² sobie Piotr słowa Pana, jak mu powiedział: Zanim kogut zapieje, trzy razy się mnie wyprzesz.