Rozdział 9

¹ A Jezus, przywoławszy swoich dwunastu¹ uczniów, dał im moc i władzę nad wszystkimi demonami i moc, aby uzdrawiali choroby.

1. Mt 10,1; Mk 6,7.

² I rozesłał ich, żeby głosili królestwo Boże i uzdrawiali chorych.

³ Powiedział też do nich: Nie bierzcie¹ nic na drogę: ani laski, ani torby, ani chleba, ani pieniędzy i nie miejcie dwóch szat.

1. Łk 10,4; 22,35.

⁴ A gdy wejdziecie do jakiegoś domu, tam pozostańcie i stamtąd wychodźcie.

⁵ A jeśli was nie przyjmą¹, wychodząc z tego miasta, strząśnijcie pył z waszych nóg na świadectwo przeciwko nim.

1. J 13,20; Dz 13,51.

⁶ Wyszedłszy więc, obchodzili wszystkie miasteczka, głosząc ewangelię i uzdrawiając wszędzie.

⁷ A o wszystkim, co się przez niego dokonywało, usłyszał tetrarcha Herod i zaniepokoił się, ponieważ niektórzy mówili, że Jan zmartwychwstał;

⁸ Inni zaś, że Eliasz się pojawił, a jeszcze inni, że zmartwychwstał któryś z dawnych proroków.

⁹ A Herod¹ powiedział: Jana ściąłem. Kim więc jest ten, o którym słyszę takie rzeczy? I chciał² go zobaczyć.

1. Mt 14,1.
2. Łk 23,8.

¹⁰ Kiedy apostołowie wrócili¹, opowiedzieli mu wszystko, co uczynili. A on, wziąwszy ich ze sobą, odszedł osobno na odludne miejsce koło miasta zwanego Betsaidą.

1. Mk 6,30.

¹¹ Gdy ludzie się o tym dowiedzieli, poszli za nim. On ich przyjął i mówił im o królestwie Bożym, i uzdrawiał tych, którzy potrzebowali¹ uzdrowienia.

1. Łk 5,31.

¹² A gdy dzień zaczął się chylić ku wieczorowi, podeszło do niego dwunastu, mówiąc: Odpraw tłum¹, aby poszli do okolicznych miasteczek i wsi i znaleźli żywność oraz schronienie, bo jesteśmy tu na pustkowiu.

1. Mt 14,15; Mk 6,35; J 6,5.

¹³ Ale on powiedział do nich: Wy dajcie im jeść. A oni odpowiedzieli: Nie mamy¹ nic więcej oprócz pięciu chlebów i dwóch ryb; chyba że pójdziemy i kupimy jedzenie dla tych wszystkich ludzi.

1. Lb 11,21-23.

¹⁴ Mężczyzn bowiem było około pięciu tysięcy. I powiedział do swoich uczniów: Rozkażcie im usiąść w grupach¹ po pięćdziesięciu.

1. 1Kor 14,40.

¹⁵ Uczynili tak i usadowili wszystkich.

¹⁶ A on, wziąwszy te pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, pobłogosławił¹ je, łamał i dawał uczniom, aby kładli przed ludźmi.

1. Łk 22,19; 24,30; Dz 27,35; Rz 14,6; 1Tm 4,4-5.

¹⁷ I jedli wszyscy do syta. A z kawałków¹, które im pozostały, zebrano dwanaście koszy.

1. 2Krl 4,44.

¹⁸ I stało się tak, że kiedy modlił się na osobności, a byli z nim uczniowie, zapytał ich: Za kogo¹ mnie ludzie uważają?

1. Mt 16,13; Mk 8,27.

¹⁹ A oni odpowiedzieli: Za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, a jeszcze inni mówią, że zmartwychwstał któryś z dawnych proroków.

²⁰ I powiedział do nich: A wy za kogo mnie uważacie? A Piotr odpowiedział: Za Chrystusa¹ Bożego.

1. J 6,68-69; 11,27.

²¹ Ale on surowo ich napomniał i nakazał, aby nikomu tego nie mówili.

²² I powiedział: Syn Człowieczy musi wiele cierpieć¹ i zostać odrzucony przez starszych, naczelnych kapłanów i uczonych w Piśmie, i być zabity, a trzeciego dnia² zmartwychwstać.

1. Mt 16,21; Mk 8,31.
2. Łk 24,7; Mk 10,34; 1Kor 15,4.

²³ Mówił też do wszystkich: Jeśli ktoś chce pójść za mną, niech się wyprze samego siebie, niech bierze swój krzyż¹ każdego dnia i idzie za mną.

1. Łk 14,27; Mt 10,38; 16,24; Mk 8,34.

²⁴ Kto bowiem chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie¹ z mojego powodu, ten je zachowa.

1. Łk 17,33; Dz 20,24; Obj 12,11.

²⁵ Bo cóż pomoże człowiekowi, choćby cały świat pozyskał, jeśli samego siebie zatraci¹ lub szkodę poniesie?

1. Łk 12,19-21; 16,19-31; Mt 16,26; Mk 8,36.

²⁶ Kto bowiem wstydzi¹ się mnie i moich słów, tego Syn Człowieczy będzie się wstydził, gdy przyjdzie w chwale swojej, Ojca i świętych aniołów.

1. Mk 8,38; Rz 1,16; 10,11.

²⁷ Ale zapewniam was: Niektórzy z tych, co tu stoją¹, nie zakosztują śmierci, dopóki nie ujrzą królestwa Bożego.

1. Mt 16,28; Mk 9,1; 2P 1,16-18.

²⁸ W jakieś osiem dni po tych mowach wziął ze sobą Piotra, Jana i Jakuba i wszedł na górę, aby się modlić.

²⁹ A gdy się modlił, zmienił się wygląd¹ jego oblicza, a jego szaty stały się białe i lśniące.

1. Wj 34,29; Mt 17,2; Mk 9,3; J 1,14.

³⁰ A oto rozmawiało z nim dwóch mężów. Byli to Mojżesz i Eliasz.

³¹ Ukazali się oni w chwale i mówili o jego odejściu¹, którego miał dokonać w Jerozolimie.

1. 1P 1,11-12.

³² A Piotra i tych, którzy z nim byli, zmógł sen. Gdy się obudzili, ujrzeli jego chwałę¹ i tych dwóch mężów, którzy z nim stali.

1. Wj 33,18; Iz 60,1; J 1,14.

³³ Kiedy oni od niego odeszli, Piotr powiedział do Jezusa: Mistrzu, dobrze nam tu być. Postawmy więc trzy namioty: jeden dla ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza. Nie wiedział bowiem, co mówi.

³⁴ A gdy on to mówił, pojawił się obłok¹ i zacienił ich. I zlękli się, kiedy oni wchodzili w obłok.

1. Wj 14,19; 40,34; Ps 18,9-11; Iz 19,1.

³⁵ I rozległ się głos¹ z obłoku: To jest mój umiłowany Syn, jego słuchajcie.

1. Łk 3,22; Mt 3,17; 2P 1,17.

³⁶ Gdy zaś ten głos się rozległ, okazało się, że Jezus jest sam. A oni milczeli¹ i w tych dniach nikomu nie mówili nic o tym, co widzieli.

1. Mt 17,9.

³⁷ Nazajutrz¹, gdy zeszli z góry, mnóstwo ludzi wyszło mu naprzeciw.

1. Mt 17,14; Mk 9,14.

³⁸ Nagle jakiś człowiek z tłumu zawołał: Nauczycielu, proszę cię, spójrz na mego syna, bo to mój jedynak.

³⁹ I oto duch dopada go, a on nagle krzyczy. Szarpie nim tak, że się pieni i potłukłszy go, niechętnie od niego odchodzi.

⁴⁰ I prosiłem twoich uczniów, aby go wypędzili, ale nie mogli¹.

1. 2Krl 4,31.

⁴¹ Wtedy Jezus odpowiedział: O pokolenie¹ bez wiary² i przewrotne! Jak długo będę z wami i jak długo mam was znosić? Przyprowadź tu swego syna.

1. Mt 3,7; 12,39; Dz 2,40.
2. Mk 9,19.

⁴² A gdy on jeszcze podchodził, powalił go demon i zaczął nim targać. Lecz Jezus zgromił ducha nieczystego, uzdrowił chłopca i oddał go jego ojcu.

⁴³ I zdumieli się wszyscy potęgą Boga¹. A gdy się dziwili wszystkiemu, co czynił Jezus, on powiedział do swoich uczniów:

1. Łk 4,36; 22,69; 1Kor 1,24; 2Kor 13,4; 1P 1,5.

⁴⁴ Przyjmijcie te słowa do waszych uszu, Syn Człowieczy bowiem będzie wydany¹ w ręce ludzi.

1. Łk 24,7; Mt 16,21; 17,22; 20,19.

⁴⁵ Lecz oni nie zrozumieli tych słów i były one zakryte przed nimi, tak że ich nie pojęli, a bali się go o nie zapytać.

⁴⁶ Wszczęła się też między nimi dyskusja¹ o tym, kto z nich jest największy.

1. Łk 22,24; Mt 18,1; Mk 9,33.

⁴⁷ A Jezus, znając¹ tę myśl ich serca, wziął dziecko, postawił je przy sobie;

1. J 2,24-25.

⁴⁸ I powiedział do nich: Kto przyjmie¹ to dziecko w moje imię, mnie przyjmuje, a kto mnie przyjmie, przyjmuje tego, który mnie posłał. Kto bowiem jest najmniejszy wśród was wszystkich, ten będzie wielki.

1. Mt 10,40; 18,5; Mk 9,37; J 13,20.

⁴⁹ Wtedy odezwał się Jan: Mistrzu, widzieliśmy kogoś, kto w twoim imieniu wypędzał demony i zabranialiśmy¹ mu, bo nie chodzi z nami za tobą.

1. Lb 11,26-30.

⁵⁰ I powiedział do niego Jezus: Nie zabraniajcie mu, bo kto nie jest przeciwko¹ nam, ten jest z nami.

1. Łk 11,23; Mt 12,30; Flp 1,15-18.

⁵¹ A gdy wypełniły się dni, aby został wzięty w górę, mocno postanowił¹ udać się do Jerozolimy.

1. Łk 12,50; Iz 50,7; Hbr 12,2.

⁵² I wysłał przed sobą posłańców. Poszli więc i weszli do wioski Samarytan¹, aby przygotować dla niego miejsce.