Rozdział 15

¹ I zbliżali się do niego wszyscy celnicy i grzesznicy¹, aby go słuchać.

1. Mt 9,10; 1Tm 1,15.

² A faryzeusze i uczeni w Piśmie szemrali, mówiąc: Ten człowiek przyjmuje grzeszników¹ i jada z nimi.

1. Dz 11,3.

³ I opowiedział im taką przypowieść:

⁴ Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną¹ z nich, nie zostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie idzie za zgubioną, aż ją znajdzie?

1. Mt 12,11; 18,12; Ps 119,176.

⁵ Kiedy ją znajdzie, wkłada na swoje ramiona i raduje się.

⁶ A przyszedłszy do domu, zwołuje przyjaciół i sąsiadów i mówi im: Cieszcie się ze mną, bo znalazłem moją zgubioną owcę¹.

1. 1P 2,25.

⁷ Mówię wam, że podobnie w niebie większa będzie radość z jednego pokutującego grzesznika niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują pokuty.

⁸ Albo która kobieta, mając dziesięć monet¹, jeśli zgubi jedną, nie zapala świecy, nie zamiata domu i nie szuka pilnie, aż ją znajdzie?

1. srebrna moneta – drachma

⁹ A znalazłszy, zwołuje przyjaciółki i sąsiadki i mówi: Cieszcie się ze mną, bo znalazłam monetę, którą zgubiłam.

¹⁰ Podobnie, mówię wam, będzie radość¹ przed aniołami Boga z jednego pokutującego grzesznika.

1. Ez 33,11; 2P 3,9.

¹¹ Powiedział też: Pewien człowiek miał dwóch synów.

¹² I powiedział młodszy z nich do ojca: Ojcze, daj mi część majątku, która na mnie przypada. Podzielił więc majątek między nich.

¹³ Po kilku dniach młodszy syn, zabrawszy wszystko, odjechał w dalekie strony i roztrwonił tam swój majątek, żyjąc rozpustnie.

¹⁴ A gdy wszystko wydał, nastał wielki głód w tych stronach, a on zaczął cierpieć niedostatek.

¹⁵ Poszedł więc i przystał do jednego z obywateli tych stron, który posłał go na swoje pola, aby pasł świnie.

¹⁶ I pragnął napełnić swój żołądek strąkami, które jadały świnie, ale nikt mu nie dawał.

¹⁷ Wtedy opamiętał się¹ i powiedział: Iluż to najemników mego ojca ma pod dostatkiem chleba, a ja z głodu ginę.

1. Jr 31,19.

¹⁸ Wstanę więc i pójdę do mego ojca¹, i powiem mu: Ojcze, zgrzeszyłem² przeciwko niebu i względem ciebie;

1. Iz 63,16; Mt 7,11.
2. Łk 18,13; Kpł 26,40-41; 1Krl 8,47-48; Hi 33,27-28; Ps 32,5; 51,3-6; 1J 1,9.

¹⁹ I nie jestem już godny¹ nazywać się twoim synem. Zrób ze mnie jednego ze swoich najemników.

1. Rdz 32,10; 1Kor 15,9.

²⁰ Wtedy wstał i poszedł do swego ojca. A gdy był jeszcze daleko, zobaczył go jego ojciec i użalił się nad nim, a podbiegłszy¹, rzucił mu się na szyję i ucałował go.

1. Pwt 30,2-4; Ps 86,5.15; 103,10-13; Iz 55,7.

²¹ I powiedział do niego syn: Ojcze, zgrzeszyłem przeciwko niebu i przed tobą; nie jestem już godny nazywać się twoim synem.

²² Lecz ojciec powiedział do swoich sług: Przynieście najlepszą szatę i ubierzcie¹ go; dajcie mu też pierścień na rękę i obuwie na nogi.

1. Ps 132,9.16; Ez 16,9-13; Za 3,3-5; Mt 22,11-12.

²³ Przyprowadźcie tłuste cielę i zabijcie; jedzmy i radujmy się.

²⁴ Ten mój syn bowiem był martwy¹, a znowu żyje, zaginął, a został znaleziony. I zaczęli się weselić.

1. 2Kor 5,14; Ef 2,1; 5,14; 1Tm 5,6; Jud 1,12.

²⁵ Tymczasem jego starszy syn był na polu. Gdy wracał i był blisko domu, usłyszał muzykę i tańce.

²⁶ Zawołał więc jednego ze sług i pytał, co to wszystko znaczy.

²⁷ A on mu odpowiedział: Twój brat powrócił, a twój ojciec zabił tłuste cielę, ponieważ odzyskał go zdrowego.

²⁸ Wtedy rozgniewał się i nie chciał wejść. Jego ojciec jednak wyszedł i namawiał go.

²⁹ A on odpowiedział ojcu: Oto tyle lat ci służę i nigdy nie przekroczyłem twego przykazania¹, jednak nigdy nie dałeś mi koźlęcia, abym się weselił z moimi przyjaciółmi.

1. Łk 18,9-12.21; 1Sm 15,13-14; Rz 10,3-4.

³⁰ Ale kiedy wrócił ten twój syn, który roztrwonił twój majątek z nierządnicami, zabiłeś dla niego tłuste cielę.

³¹ A on mu odpowiedział: Synu, ty zawsze jesteś ze mną i wszystkie moje dobra należą do ciebie.

³² Lecz trzeba było weselić się i radować¹, że ten twój brat był martwy, a znowu żyje, zaginął, a został znaleziony.

1. Ps 51,8; Iz 35,10.