Rozdział 20

¹ A pewnego dnia¹, gdy nauczał ludzi w świątyni i głosił ewangelię, nadeszli naczelni kapłani i uczeni w Piśmie wraz ze starszymi;

1. Mt 21,23; Mk 11,27.

² I zapytali go: Powiedz nam, jakim prawem¹ to czynisz? Albo kim jest ten, kto dał ci tę władzę?

1. Wj 2,14; Dz 4,7-10.

³ A on im odpowiedział: I ja was spytam o jedną rzecz. Powiedzcie mi:

⁴ Chrzest Jana pochodził z nieba czy od ludzi?

⁵ A oni zastanawiali się między sobą i mówili: Jeśli powiemy, że z nieba, zapyta: Czemu więc mu nie uwierzyliście?

⁶ Jeśli zaś powiemy, że od ludzi, wszyscy nas ukamienują, bo są przekonani, że Jan był prorokiem.

⁷ I odpowiedzieli, że nie wiedzą, skąd pochodził.

⁸ Wtedy Jezus im powiedział: To i ja wam nie powiem¹, jakim prawem to czynię.

1. Hi 5,12-13.

⁹ I zaczął mówić do ludzi taką przypowieść: Pewien człowiek założył winnicę¹, wydzierżawił ją rolnikom i wyjechał na dłuższy czas.

1. Mt 21,33; Mk 12,1; Iz 5,1-7.

¹⁰ A we właściwym czasie posłał sługę¹ do rolników, aby mu dali część plonów² winnicy. Lecz oni go pobili i odesłali z niczym.

1. 2Krl 17,13.
2. J 15,1-8.

¹¹ Ponownie posłał innego sługę, ale oni i tego pobili, znieważyli i odesłali z niczym.

¹² Posłał jeszcze trzeciego, a oni również jego poranili i wyrzucili.

¹³ Wtedy pan winnicy powiedział: Co mam zrobić? Poślę mego umiłowanego syna¹, może go uszanują, gdy go zobaczą.

1. Łk 9,35; J 3,16; Rz 8,3; Ga 4,4; 1J 4,9.

¹⁴ Lecz gdy rolnicy go zobaczyli, naradzali się między sobą i mówili: To jest dziedzic¹. Chodźmy, zabijmy go, a dziedzictwo będzie nasze.

1. Ps 2,8; Hbr 1,2.

¹⁵ I wyrzuciwszy¹ go z winnicy, zabili. Cóż więc zrobi z nimi pan winnicy?

1. Dz 2,23; Hbr 13,12.

¹⁶ Przyjdzie i wytraci¹ tych rolników, a winnicę odda innym². Gdy oni to usłyszeli, powiedzieli: Nie daj Boże!

1. Łk 19,27; Prz 1,24-31; Dn 9,26; Mt 21,41.
2. Rz 11,11.

¹⁷ Lecz on spojrzał na nich i zapytał: Cóż więc znaczy to, co jest napisane: Kamień¹, który odrzucili budujący, stał się kamieniem węgielnym?

1. Ps 118,22; Iz 28,16; Mt 21,42; Dz 4,11; 1P 2,8.

¹⁸ Każdy, kto upadnie na ten kamień¹, roztrzaska się, a na kogo on upadnie, zmiażdży go.

1. Iz 8,14-15; Dn 2,34-35.

¹⁹ W tej właśnie godzinie naczelni kapłani i uczeni w Piśmie starali się dostać go w swoje ręce, ale bali się ludu. Zrozumieli bowiem, że przeciwko nim powiedział tę przypowieść.

²⁰ Obserwowali go więc i posłali szpiegów, którzy udawali sprawiedliwych, aby go złapać¹ za słowo, a potem wydać władzy i mocy namiestnika.

1. Ps 37,32; Mt 22,15; Mk 12,13.

²¹ I zapytali go: Nauczycielu, wiemy, że dobrze mówisz i uczysz, i nie masz względu na osobę, lecz drogi Bożej w prawdzie nauczasz.

²² Czy wolno nam płacić podatek cesarzowi, czy nie?

²³ Ale on, przejrzawszy ich podstęp, powiedział do nich: Czemu wystawiacie mnie na próbę?

²⁴ Pokażcie mi grosz¹. Czyj nosi wizerunek i napis? I odpowiedzieli: Cesarza.

1. denara

²⁵ Wtedy on im powiedział: Oddajcie więc cesarzowi to, co należy do cesarza¹, a Bogu to, co należy do Boga.

1. Mt 17,27; Rz 13,7; 1P 2,13.

²⁶ I nie mogli go złapać za słowo w obecności ludu. Zdziwieni jego odpowiedzią¹, zamilkli.

1. Kol 4,6.

²⁷ Wówczas przyszli niektórzy z saduceuszy¹, którzy twierdzą, że nie ma zmartwychwstania, i pytali go:

1. Mt 22,23; Mk 12,18; Dz 23,6.

²⁸ Nauczycielu, Mojżesz¹ nam napisał: Jeśli czyjś brat umrze, mając żonę, a umrze bezdzietnie, to jego brat ma pojąć jego żonę i wzbudzić potomstwo swemu bratu.

1. Rdz 38,8; Pwt 25,1-10; Rt 1,11.

²⁹ Było więc siedmiu braci, z których pierwszy ożenił się i umarł bezdzietnie.

³⁰ I ożenił się z nią drugi, lecz i ten umarł bezdzietnie.

³¹ Potem ożenił się z nią także trzeci, podobnie aż do siódmego, a nie zostawiwszy dzieci, poumierali.

³² W końcu umarła też ta kobieta.

³³ Żoną którego z nich będzie więc przy zmartwychwstaniu? Siedmiu bowiem miało ją za żonę.

³⁴ Wtedy Jezus im odpowiedział: Dzieci tego świata żenią się i za mąż wychodzą.

³⁵ Lecz ci, którzy są uznani za godnych¹ dostąpienia tamtego świata i powstania z martwych, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić.

1. Łk 21,36; 2Tes 1,5; Obj 3,4.

³⁶ Nie mogą bowiem więcej umrzeć¹, bo są równi aniołom² i będąc dziećmi zmartwychwstania, są dziećmi Bożymi.

1. Iz 25,8; Oz 13,14; 1Kor 15,26.34-35.
2. Mt 22,30; Mk 12,25; 1J 3,2.

³⁷ A że umarli zmartwychwstaną, to i Mojżesz pokazał przy krzaku¹, gdy nazywa Pana Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba.

1. Wj 3,2-6; Pwt 33,16; Dz 7,30.

³⁸ Bóg przecież nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych, bo dla niego wszyscy żyją.

³⁹ Wtedy niektórzy z uczonych w Piśmie odezwali się: Nauczycielu, dobrze powiedziałeś¹.

1. Mt 22,34; Mk 12,28.

⁴⁰ I nie śmieli go już o nic pytać.

⁴¹ On zaś powiedział do nich: Jak to jest, że mówią, iż Chrystus jest synem¹ Dawida?

1. Mt 22,41; Mk 12,35; Iz 9,6; 11,1; Jr 23,5; J 7,42; Rz 1,3; Obj 22,16.

⁴² A sam Dawid mówi w Księdze¹ Psalmów: Powiedział Pan memu Panu: Siądź po mojej prawicy;

1. Ps 110,1; Dz 2,34; Hbr 1,13.

⁴³ Aż położę twoich nieprzyjaciół jako podnóżek pod twoje stopy.

⁴⁴ Jeśli więc Dawid nazywa go Panem, to jakże może być jego synem¹?

1. Rz 9,5; Ga 4,4; 1Tm 3,16.

⁴⁵ A gdy wszyscy ludzie słuchali, powiedział do swoich uczniów:

⁴⁶ Strzeżcie¹ się uczonych w Piśmie, którzy lubią chodzić w długich szatach, kochają² pozdrowienia na rynkach, pierwsze krzesła w synagogach i pierwsze miejsca na ucztach.

1. Łk 12,1; Mt 23,1.
2. Łk 11,43.

⁴⁷ Pożerają oni domy wdów¹ i dla pozoru odprawiają długie modlitwy. Ci otrzymają surowszy wyrok.

1. Iz 10,2; Mt 23,14; Mk 12,40; 2Tm 3,6.