Rozdział 23

¹ Wtedy całe to zgromadzenie powstało i zaprowadzili go do Piłata.

² I zaczęli go oskarżać, mówiąc: Zastaliśmy tego człowieka, jak odwracał naród i zakazywał płacić podatki¹ cesarzowi, mówiąc, że on jest Chrystusem, królem.

1. Mt 17,27; 22,21; Mk 12,17.

³ Piłat zapytał go: Czy ty jesteś królem Żydów? A on mu odpowiedział: Ty sam to mówisz.

⁴ Wtedy Piłat powiedział do naczelnych kapłanów i do ludu: Nie znajduję żadnej winy¹ w tym człowieku.

1. Mt 27,19; Mk 15,14; J 18,38; 19,6; 1P 2,22.

⁵ Lecz oni jeszcze bardziej nastawali¹, mówiąc: Podburza lud, nauczając po całej Judei, począwszy od Galilei aż dotąd.

1. Ps 22,12-16; 57,4; 69,4.

⁶ Kiedy Piłat usłyszał o Galilei, zapytał, czy człowiek ten jest Galilejczykiem.

⁷ A gdy się dowiedział, że podlega władzy Heroda¹, odesłał go do Heroda, który w tych dniach również był w Jerozolimie.

1. Łk 3,1.

⁸ Na widok Jezusa Herod bardzo się ucieszył. Od dawna bowiem pragnął¹ go zobaczyć, ponieważ wiele o nim słyszał² i spodziewał się, że ujrzy jakiś cud przez niego dokonany.

1. Łk 9,9.
2. Mt 14,1; Mk 6,14.

⁹ I zadawał mu wiele pytań, lecz on mu nic¹ nie odpowiedział.

1. Iz 53,7; Mt 27,14; Dz 8,32.

¹⁰ A naczelni kapłani i uczeni w Piśmie stali tam i gwałtownie go oskarżali.

¹¹ Wtedy Herod ze swymi żołnierzami wzgardził nim i naśmiewał się z niego¹, ubierając go w białą szatę, i odesłał z powrotem do Piłata.

1. Ps 69,19; Iz 53,3.

¹² W tym dniu Piłat i Herod stali się przyjaciółmi¹. Przedtem bowiem byli sobie wrogami.

1. Ps 83,5; Dz 4,27.

¹³ A Piłat, zwoławszy naczelnych kapłanów, przełożonych oraz lud;

¹⁴ Powiedział do nich: Przyprowadziliście mi tego człowieka jako podburzającego lud. Otóż ja przesłuchałem go wobec was i nie znalazłem w tym człowieku żadnej winy w sprawach, o które go oskarżacie;

¹⁵ Ani też Herod. Odesłałem was bowiem do niego i nie znalazł w nim nic, co zasługiwałoby na śmierć.

¹⁶ Ubiczuję¹ go więc i wypuszczę.

1. J 19,1-4.

¹⁷ Piłat bowiem miał obowiązek wypuszczać im jednego więźnia na święto¹.

1. Mt 27,15; Mk 15,6; J 18,39.

¹⁸ Wtedy wszyscy razem zawołali: Strać tego człowieka, a wypuść nam Barabasza¹!

1. J 18,39; Dz 3,14.

¹⁹ Był on wtrącony do więzienia za jakiś rozruch wywołany w mieście i za zabójstwo.

²⁰ Wtedy Piłat znowu przemówił¹, chcąc wypuścić Jezusa.

1. J 19,12.

²¹ Oni jednak wołali: Ukrzyżuj¹, ukrzyżuj go!

1. Ps 69,20; J 19,15.

²² A on po raz trzeci powiedział do nich: Cóż on złego uczynił? Nie znalazłem w nim nic, co zasługuje na śmierć. Ubiczuję go więc i wypuszczę.

²³ Lecz oni nalegali donośnym głosem¹, domagając się, aby go ukrzyżowano. I wzmagały się głosy ich i naczelnych kapłanów.

1. Wj 23,2; Za 11,8.

²⁴ Piłat więc zawyrokował, aby stało się według ich żądania.

²⁵ I uwolnił im tego, o którego prosili, a który został wtrącony do więzienia za rozruch i zabójstwo. Jezusa zaś zdał na ich wolę¹.

1. Iz 53,8; Mt 27,26; Mk 15,15.

²⁶ A gdy go prowadzili, zatrzymali niejakiego Szymona¹ z Cyreny, który szedł z pola, i włożyli na niego krzyż, aby go niósł za Jezusem.

1. Mt 27,32; Mk 15,21.

²⁷ I szło za nim wielkie mnóstwo ludzi i kobiet¹, które płakały nad nim i zawodziły.

1. Mt 27,55; Mk 15,40.

²⁸ Ale Jezus zwrócił się do nich i powiedział: Córki Jerozolimy¹, nie płaczcie nade mną, ale raczej płaczcie nad sobą i nad waszymi dziećmi.

1. Pnp 1,5.

²⁹ Oto bowiem idą dni, kiedy będą mówić: Błogosławione¹ niepłodne, łona, które nie rodziły, i piersi, które nie karmiły.

1. Łk 21,23; Mt 24,19; Mk 13,17.

³⁰ Wtedy zaczną mówić do gór: Padnijcie na nas! A do pagórków: Przykryjcie nas¹!

1. Oz 10,8; Obj 6,16; 9,6.

³¹ Bo jeśli na zielonym drzewie¹ tak się dzieje, cóż będzie na suchym?

1. Prz 11,31; Jr 25,29; 1P 4,17.

³² Prowadzono też dwóch innych, złoczyńców¹, aby razem z nim zostali straceni.

1. Iz 53,12; Mk 15,27; J 19,18.

³³ A gdy przyszli na miejsce zwane Miejscem Czaszki¹, ukrzyżowali tam jego i złoczyńców, jednego po prawej, a drugiego po lewej stronie.

1. Mt 27,33; Mk 15,22; J 19,17.

³⁴ Wtedy Jezus powiedział: Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą¹, co czynią. Potem podzielili jego szaty² i rzucali o nie losy.

1. Rdz 50,17; Dz 7,60; 1Tm 1,13.
2. Ps 22,18.

³⁵ A lud stał i przypatrywał¹ się, i wraz z przełożonymi naśmiewał² się z niego, mówiąc: Innych ratował, niech ratuje samego siebie, jeśli on jest Chrystusem, wybranym Boga.

1. Ps 22,12-17; Za 12,10.
2. Ps 35,15; 69,7-8; Lm 3,14.

³⁶ Naśmiewali się z niego również żołnierze, podchodząc i podając mu ocet;

³⁷ I mówili: Jeśli ty jesteś królem Żydów, ratuj samego siebie.

³⁸ Był też nad nim napis¹ sporządzony w języku greckim, łacińskim i hebrajskim: To jest król Żydów.

1. Mt 27,37; Mk 15,26; J 19,19.

³⁹ A jeden z tych złoczyńców, którzy z nim wisieli, urągał mu: Jeśli ty jesteś Chrystusem, ratuj siebie i nas.

⁴⁰ Lecz drugi odezwał się, gromiąc go słowami: I ty się Boga nie boisz, chociaż ponosisz tę samą karę?

⁴¹ My doprawdy – sprawiedliwie¹, bo odbieramy należną zapłatę za nasze uczynki², ale on nic złego³ nie zrobił.

1. Rdz 9,6; Wj 21,12; Kpł 24,17.
2. Kpł 26,40-41; Ezd 9,13; 1J 1,9.
3. 2Kor 5,21; Hbr 7,26; 1P 2,22.

⁴² I powiedział do Jezusa: Panie, wspomnij na mnie¹, gdy przyjdziesz do swego królestwa.

1. Hi 33,27-30; Ps 32,5; Rz 10,9-13.

⁴³ A Jezus mu odpowiedział: Zaprawdę powiadam ci: Dziś¹ będziesz ze mną² w raju.

1. Łk 19,9; 2Kor 6,2.
2. J 14,3; 2Kor 5,8; Flp 1,23.

⁴⁴ A było około godziny szóstej i ciemność ogarnęła całą ziemię aż do godziny dziewiątej.

⁴⁵ I zaćmiło się słońce, a zasłona¹ świątyni rozerwała się przez środek.

1. Wj 26,31; Mt 27,51; Mk 15,38; Ef 2,14-18; Hbr 9,3-8; 10,19-22.

⁴⁶ Wtedy Jezus zawołał donośnym głosem: Ojcze, w twoje ręce powierzam mego ducha¹. Gdy to powiedział, skonał².

1. Ps 31,5; Dz 7,59.
2. Mt 27,50; Mk 15,37; J 19,30.

⁴⁷ A setnik¹, widząc, co się działo, chwalił Boga, mówiąc: Istotnie, to był sprawiedliwy człowiek.

1. Mt 27,54; Mk 15,39.

⁴⁸ Także i wszyscy ludzie, którzy zeszli się na to widowisko, gdy zobaczyli, co się stało, bili się w piersi i zawracali.

⁴⁹ Wszyscy zaś jego znajomi stali z daleka, przypatrując się temu, również kobiety, które przyszły za nim z Galilei.

⁵⁰ A był tam człowiek imieniem Józef¹, który był członkiem Rady, człowiek dobry i sprawiedliwy.

1. Mt 27,57; Mk 15,43; J 19,38.

⁵¹ Nie zgadzał się on z ich uchwałą i czynem. Pochodził z Arymatei, miasta żydowskiego, i oczekiwał królestwa Bożego.

⁵² Przyszedł on do Piłata i poprosił o ciało Jezusa.

⁵³ Zdjął je, owinął płótnem i położył w grobowcu¹ wykutym w skale, w którym jeszcze nikt nigdy nie był złożony.

1. Iz 53,9; Mt 27,60; Mk 15,46.

⁵⁴ A był to dzień przygotowania¹ i zbliżał się szabat.

1. Mt 27,62.

⁵⁵ Poszły też za nim kobiety¹, które przybyły z nim² z Galilei. Zobaczyły grobowiec i jak złożono jego ciało.

1. Łk 8,2.
2. Jezus

⁵⁶ A gdy wróciły, przygotowały¹ wonności i olejki. Lecz w szabat odpoczywały zgodnie z przykazaniem².

1. Mk 16,1.
2. Wj 20,8-10.