Rozdział 2

¹ A w tych dniach wyszedł dekret cesarza Augusta, aby spisano cały świat.

² A ten pierwszy spis odbył się, gdy Kwiryniusz był namiestnikiem Syrii.

³ Szli więc wszyscy, aby dać się spisać, każdy do swego miasta.

⁴ Poszedł też Józef z Galilei, z miasta Nazaret, do Judei, do miasta Dawida, zwanego Betlejem¹, ponieważ pochodził z domu i z rodu Dawida;

1. Mi 5,2.

⁵ Aby dać się spisać z Marią, poślubioną¹ sobie małżonką, która była brzemienna.

1. Pwt 20,7; 22,23-24; 2Kor 11,2.

⁶ A gdy tam byli, nadszedł czas porodu.

⁷ I urodziła swego pierworodnego¹ syna, owinęła go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie.

1. Mt 1,25; Iz 7,14.

⁸ A byli w tej okolicy pasterze przebywający w polu i trzymający straż nocną nad swoim stadem.

⁹ I oto stanął przy nich anioł Pana¹, a chwała Pana² zewsząd ich oświeciła. I ogarnął ich wielki strach.

1. Sdz 6,12.
2. Wj 16,7.10; 40,34; Iz 40,5; 2Kor 3,18.

¹⁰ I powiedział do nich anioł: Nie bójcie się, bo oto zwiastuję wam wielką radość, która będzie udziałem całego ludu.

¹¹ Dziś bowiem w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel¹, którym jest Chrystus² Pan.

1. Iz 43,11; 45,21; J 4,42.
2. Mt 16,16; J 1,41; 20,31; Dz 2,36; 1J 5,1.

¹² A to będzie dla was znakiem: Znajdziecie niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie.

¹³ I zaraz z aniołem przybyło mnóstwo wojsk niebieskich chwalących Boga i mówiących:

¹⁴ Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój, wobec ludzi dobra wola.

¹⁵ A gdy aniołowie odeszli od nich do nieba, pasterze mówili między sobą: Chodźmy aż do Betlejem i zobaczmy to, co się wydarzyło, a co Pan nam oznajmił.

¹⁶ Spiesząc się więc, przyszli i znaleźli Marię, Józefa i niemowlę leżące w żłobie.

¹⁷ A ujrzawszy, rozgłosili to, co zostało im powiedziane o tym dziecku.

¹⁸ A wszyscy, którzy słyszeli, dziwili się temu, co pasterze im mówili.

¹⁹ Lecz Maria zachowywała wszystkie te słowa, rozważając je w swoim sercu.

²⁰ I wrócili pasterze, wielbiąc i chwaląc Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli, tak jak im zostało powiedziane.

²¹ A gdy minęło osiem dni i należało obrzezać¹ dziecko, nadano mu imię Jezus², którym nazwał je anioł, zanim się poczęło w łonie.

1. Łk 1,59; Kpł 12,3.
2. Mt 1,21; Flp 2,10.

²² Gdy też według Prawa Mojżesza minęły dni jej oczyszczenia¹, przynieśli go do Jerozolimy, aby stawić go przed Panem;

1. Kpł 12,2-6; Rz 3,23.

²³ (Tak jak jest napisane¹ w Prawie Pana: Każdy mężczyzna otwierający łono będzie nazywany świętym Panu);

1. Wj 13,2.12; 34,19; Lb 3,13; 8,17.

²⁴ I żeby złożyć ofiarę według tego, co zostało powiedziane w Prawie¹ Pana, parę synogarlic albo dwa gołąbki.

1. Kpł 12,8.

²⁵ A był w Jerozolimie człowiek imieniem Symeon. Ten człowiek był sprawiedliwy¹ i bogobojny, oczekujący pociechy Izraela, a Duch Święty był nad nim.

1. Łk 1,6; Rdz 6,9; Hi 1,1; Dz 10,22; Flp 3,6.

²⁶ I objawił mu Bóg przez Ducha Świętego, że nie ujrzy śmierci, dopóki nie zobaczy Chrystusa Pańskiego.

²⁷ Przyszedł on prowadzony przez Ducha Świętego do świątyni. A gdy rodzice wnosili dziecko – Jezusa, aby postąpić z nim według zwyczaju prawa;

²⁸ Wtedy on, wziąwszy go na ręce, chwalił Boga i mówił:

²⁹ Teraz pozwalasz odejść twemu słudze, Panie, w pokoju¹, według twego słowa;

1. Iz 57,1-2; Obj 14,13.

³⁰ Gdyż moje oczy ujrzały twoje zbawienie;

³¹ Które przygotowałeś wobec wszystkich ludzi;

³² Światłość na oświecenie pogan¹ i chwałę twego ludu, Izraela.

1. Iz 42,6-7; Dz 13,47.

³³ A Józef¹ i jego matka dziwili się temu, co o nim mówiono.

1. BG ojciec

³⁴ I błogosławił im Symeon, i powiedział do Marii, jego matki: Oto ten położony jest na upadek¹ i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, przeciwko któremu będą mówić;

1. Iz 8,14; 1Kor 1,23; 2Kor 2,15-16; 1P 2,7.

³⁵ (I twoją duszę miecz przeniknie), aby myśli wielu serc zostały objawione¹.

1. 1Kor 11,19; 1J 2,19.

³⁶ A była tam prorokini¹ Anna, córka Fanuela, z pokolenia Asera, która była w bardzo podeszłym wieku, a żyła siedem lat z mężem od swego dziewictwa.

1. Wj 15,20; Sdz 4,4; 2Krl 22,14; Dz 2,18; 21,9.

³⁷ A była wdową mającą około osiemdziesięciu czterech lat, która nie opuszczała świątyni, służąc Bogu w postach i modlitwach¹ dniem i nocą.

1. 1Tm 5,5.

³⁸ Ona też, przyszedłszy w tej właśnie chwili, dziękowała Panu i mówiła o nim wszystkim, którzy oczekiwali¹ odkupienia w Jerozolimie.

1. Łk 23,51; 24,21.

³⁹ A gdy wykonali wszystko według prawa Pana, wrócili do Galilei, do swego miasta, Nazaretu.

⁴⁰ Dziecko zaś rosło i umacniało się w duchu, będąc pełne mądrości, a łaska Boga była nad nim.

⁴¹ A jego rodzice chodzili co roku do Jerozolimy na święto¹ Paschy.

1. Wj 23,15; Pwt 16,1.

⁴² I gdy miał dwanaście lat, poszli do Jerozolimy, zgodnie ze zwyczajem tego święta.

⁴³ A gdy minęły te dni i już wracali, dziecię Jezus zostało w Jerozolimie, ale Józef i jego matka o tym nie wiedzieli.

⁴⁴ Lecz sądząc, że jest w towarzystwie podróżnych, przeszli dzień drogi i szukali go wśród krewnych i znajomych.

⁴⁵ A gdy go nie znaleźli, wrócili do Jerozolimy, szukając go.

⁴⁶ A po trzech dniach znaleźli go siedzącego w świątyni wśród nauczycieli, słuchającego i pytającego ich.

⁴⁷ I wszyscy, którzy go słuchali, zdumiewali się jego rozumem i odpowiedziami.

⁴⁸ A rodzice, ujrzawszy go, zdziwili się. I powiedziała do niego jego matka: Synu, dlaczego nam to zrobiłeś? Oto twój ojciec i ja z bólem serca szukaliśmy ciebie.

⁴⁹ I powiedział do nich: Czemu mnie szukaliście? Czy nie wiedzieliście, że muszę¹ być w tym, co należy do mego Ojca?

1. J 9,4.

⁵⁰ Lecz oni nie zrozumieli tych słów, które im mówił.

⁵¹ Wtedy poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu, i był im posłuszny. A jego matka zachowywała wszystkie te słowa w swoim sercu.

⁵² A Jezusowi przybywało¹ mądrości i wzrostu oraz łaski u Boga i u ludzi.

1. 1Sm 2,26; Prz 3,3-4.