Rozdział 18

¹ Opowiedział im też przypowieść o tym, że zawsze¹ należy się modlić i nie ustawać²;

1. Łk 11,5-8; 21,36; Ps 55,17; Ef 6,18; 1Tes 5,17.
2. 2Kor 4,1; Ga 6,9; Hbr 12,3.

² Mówiąc: W pewnym mieście był sędzia, który Boga się nie bał i z człowiekiem się nie liczył.

³ Była też w tym mieście wdowa, która przychodziła do niego i mówiła: Pomścij moją krzywdę na moim przeciwniku.

⁴ On przez długi czas nie chciał, lecz potem powiedział sobie: Chociaż Boga się nie boję i z człowiekiem się nie liczę;

⁵ To jednak, ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, pomszczę jej krzywdę, aby już nie przychodziła i nie zadręczała mnie.

⁶ I powiedział Pan: Słuchajcie, co mówi niesprawiedliwy sędzia.

⁷ A Bóg, czy nie pomści krzywdy swoich wybranych¹, którzy wołają do niego we dnie i w nocy², chociaż długo zwleka w ich sprawie?

1. 1Sm 24,12; 2Tes 1,6; Obj 6,10.
2. Łk 2,37; Ps 88,1; 1Tes 3,10; 2Tm 1,3.

⁸ Mówię wam, że szybko pomści ich krzywdę. Lecz czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę¹ na ziemi, gdy przyjdzie?

1. 2Tes 2,1-12; 2Tm 3,1-8; 4,3-4; Jud 1,11-19.

⁹ Powiedział też do tych, którzy ufali sobie, że są sprawiedliwi¹, a innych mieli za nic, taką przypowieść:

1. Łk 10,29; 16,15; Prz 30,12; Iz 65,5; Rz 10,3.

¹⁰ Dwóch ludzi weszło do świątyni, żeby się modlić, jeden faryzeusz, a drugi celnik.

¹¹ Faryzeusz stanął i tak się w sobie modlił: Dziękuję ci, Boże, że nie jestem jak inni ludzie, zdziercy, niesprawiedliwi, cudzołożnicy albo jak i ten celnik.

¹² Poszczę¹ dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę ze wszystkiego, co mam.

1. Za 7,5-6; Mt 6,16; 9,14.

¹³ A celnik, stojąc z daleka, nie chciał nawet oczu podnieść ku niebu, ale bił się w piersi, mówiąc: Boże, bądź miłosierny mnie grzesznemu¹.

1. Ps 25,7.11; 41,4; 51,1-3.

¹⁴ Mówię wam, że raczej ten odszedł do swego domu usprawiedliwiony¹, a nie tamten. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony.

1. Iz 53,11; Rz 3,20; 4,5; 5,1; Ga 2,16; 1Kor 6,11.

¹⁵ Przynoszono też do niego niemowlęta¹, aby je dotknął. Lecz uczniowie, widząc to, gromili ich.

1. 1Sm 1,24; Mt 19,13; Mk 10,13.

¹⁶ Ale Jezus przywołał ich i powiedział: Pozwólcie dzieciom¹ przychodzić do mnie i nie zabraniajcie im. Do takich bowiem należy królestwo Boże.

1. Mt 18,3; 1P 2,2.

¹⁷ Zaprawdę powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko¹, nie wejdzie do niego.

1. Ps 131,1-2; Mk 10,15; 1P 1,14.

¹⁸ I zapytał go pewien dostojnik¹: Nauczycielu dobry², co mam czynić³, aby odziedziczyć życie wieczne?

1. Mt 19,16; Mk 10,17.
2. Łk 6,46; Ez 33,31; Ml 1,6.
3. Łk 10,25; Dz 2,37; 16,30.

¹⁹ A Jezus mu odpowiedział: Dlaczego nazywasz mnie dobrym? Nikt nie jest dobry¹, tylko jeden² – Bóg.

1. Hi 14,4; 15,14-16; 25,4; Ps 14,3; 53,1.3; Kaz 7,20; Mi 7,2; Rz 3,10-12.
2. Ps 86,5; 119,68.

²⁰ Znasz przykazania¹: Nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie dawaj fałszywego świadectwa, czcij swego ojca i swoją matkę.

1. Wj 20,3-12; Pwt 5,7-21.

²¹ A on odpowiedział: Tego wszystkiego przestrzegałem¹ od młodości.

1. Rz 3,19-20; Ga 3,24; Flp 3,6.

²² Gdy Jezus to usłyszał, powiedział do niego: Jednego ci jeszcze brakuje. Sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za mną.

²³ A on, usłyszawszy to, ogromnie się zasmucił¹, bo był bardzo bogaty.

1. Łk 8,14; 12,15; Hi 31,24-25; Ez 33,31; Ef 5,5; 1J 2,15.

²⁴ Kiedy Jezus zobaczył go bardzo zasmuconego, powiedział: Jakże trudno¹ tym, którzy mają pieniądze, wejść do królestwa Bożego!

1. Ps 62,10; Mk 10,24; 1Tm 6,9-10.

²⁵ Łatwiej bowiem jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do królestwa Bożego.

²⁶ Wtedy ci, którzy to słyszeli, mówili: Któż więc może¹ być zbawiony?

1. Łk 13,23; Mt 19,25.

²⁷ A on odpowiedział: Co niemożliwe jest u ludzi, możliwe¹ jest u Boga.

1. Łk 1,37; Rdz 18,14; Hi 42,2; Jr 32,17.

²⁸ Wówczas Piotr powiedział: Oto my opuściliśmy¹ wszystko i poszliśmy za tobą.

1. Mt 19,27; Mk 10,28; Flp 3,7.

²⁹ On zaś im odpowiedział: Zaprawdę powiadam wam, że nie ma nikogo, kto by opuścił dom, rodziców lub braci, żonę lub dzieci dla królestwa Bożego;

³⁰ I nie otrzymał¹ o wiele więcej w tym czasie, a w przyszłym świecie życia wiecznego.

1. Łk 12,31; Hi 42,10; Ps 84,10; 1Tm 4,8; 6,6; Hbr 13,5.

³¹ Potem wziął ze sobą dwunastu i powiedział do nich: Oto idziemy do Jerozolimy i wypełni się wszystko, co zostało napisane przez proroków¹ o Synu Człowieczym.

1. Ps 22,1-31; Iz 53,1-12.

³² Będzie bowiem wydany¹ poganom, wyśmiany, zelżony i opluty;

1. Łk 23,1; Mt 17,22; 27,2.

³³ Ubiczują go i zabiją, ale trzeciego dnia zmartwychwstanie.

³⁴ Lecz oni nic z tego nie zrozumieli. Te słowa były przed nimi zakryte i nie wiedzieli, o czym była mowa.

³⁵ A gdy zbliżał się do Jerycha, pewien ślepiec siedział przy drodze i żebrał¹.

1. Mt 20,29; Mk 10,46; 1Sm 2,8.

³⁶ A usłyszawszy przechodzący tłum, pytał, co się dzieje.

³⁷ I powiedziano mu, że przechodzi Jezus z Nazaretu.

³⁸ Wtedy zawołał: Jezusie, Synu Dawida, zmiłuj się nade mną!

³⁹ Lecz ci, którzy szli z przodu, gromili go, aby milczał. On jednak jeszcze głośniej¹ wołał: Synu Dawida, zmiłuj się nade mną!

1. Jr 29,12-13.

⁴⁰ Wtedy Jezus zatrzymał się i kazał go przyprowadzić do siebie. A gdy się zbliżył, zapytał go:

⁴¹ Co chcesz, abym ci uczynił? A on odpowiedział: Panie, żebym przejrzał.

⁴² Jezus mu powiedział: Przejrzyj, twoja wiara cię uzdrowiła¹.

1. Łk 7,50; 8,48; 17,19.

⁴³ Zaraz też odzyskał wzrok i szedł za nim, wielbiąc Boga. A wszyscy ludzie, widząc to, oddawali chwałę Bogu.