Rozdział 19

¹ A Jezus wszedł do Jerycha i przechodził przez nie.

² Był tam pewien człowiek, imieniem Zacheusz, przełożony celników, a był on bogaty.

³ Pragnął on zobaczyć Jezusa, kto to jest, lecz nie mógł z powodu tłumu, bo był niskiego wzrostu.

⁴ Pobiegł więc naprzód i wszedł na drzewo sykomory, aby go zobaczyć, bo miał tamtędy przechodzić.

⁵ A gdy Jezus przyszedł na to miejsce, spojrzał w górę, zobaczył go i powiedział: Zacheuszu, zejdź szybko, bo dziś muszę zatrzymać¹ się w twoim domu.

1. J 14,23.

⁶ I zszedł szybko, i przyjął go z radością.

⁷ A wszyscy, widząc to, szemrali: Do człowieka grzesznego przybył w gościnę¹.

1. Łk 5,30; 7,34; 15,2; Mt 9,11.

⁸ Zacheusz zaś stanął i powiedział do Pana: Panie, oto połowę mojego majątku daję ubogim¹, a jeśli kogoś w czymś oszukałem, oddaję poczwórnie².

1. Łk 3,8-13; Ps 41,1.
2. Wj 22,1-14; Kpł 6,1-6; 2Sm 12,6; Prz 6,31.

⁹ I powiedział Jezus do niego: Dziś¹ zbawienie przyszło do tego domu, gdyż i on jest synem Abrahama.

1. J 4,42; 2Kor 6,2.

¹⁰ Bo Syn Człowieczy przyszedł, aby szukać¹ i zbawić to, co zginęło.

1. Ez 34,16; Mt 18,11.

¹¹ A gdy oni tego słuchali, opowiedział im dodatkowo przypowieść, dlatego że był blisko Jerozolimy, a oni myśleli, że wnet ma się objawić królestwo Boże¹.

1. Łk 17,20; Dz 1,6; 2Tes 2,3.

¹² Mówił więc: Pewien człowiek¹ szlachetnego rodu udał się do dalekiego kraju, aby objąć królestwo, a potem wrócić.

1. Mt 25,14; Mk 13,34.

¹³ A przywoławszy dziesięciu swoich sług, dał im dziesięć grzywien¹ i powiedział do nich: Obracajcie² nimi, aż wrócę.

1. min
2. Rz 12,6-8; 1Kor 12,7; 1P 4,9-11.

¹⁴ Lecz jego poddani nienawidzili go i wysłali za nim poselstwo ze słowami: Nie chcemy, aby ten człowiek królował nad nami.

¹⁵ A gdy wrócił po objęciu królestwa, rozkazał przywołać do siebie te sługi, którym dał pieniądze, aby się dowiedzieć¹, co każdy zyskał, handlując.

1. Rz 14,10-12; 1Kor 4,1-5.

¹⁶ Wtedy przyszedł pierwszy i powiedział: Panie, twoja grzywna zyskała dziesięć grzywien.

¹⁷ I powiedział do niego: Dobrze, sługo dobry, ponieważ byłeś wierny w małym, sprawuj władzę nad dziesięcioma miastami.

¹⁸ Przyszedł też drugi i powiedział: Panie, twoja grzywna zyskała pięć grzywien.

¹⁹ Również temu powiedział: I ty władaj pięcioma miastami.

²⁰ A inny przyszedł i powiedział: Panie, oto twoja grzywna, którą miałem schowaną w chustce.

²¹ Bałem¹ się bowiem ciebie, bo jesteś człowiekiem surowym: bierzesz, czego nie położyłeś, i żniesz, czego nie posiałeś.

1. Rz 8,15; 2Tm 1,7.

²² Wtedy mu odpowiedział: Na podstawie twoich słów osądzę cię¹, zły sługo. Wiedziałeś, że jestem człowiekiem surowym, który bierze, czego nie położył, i żnie, czego nie posiał.

1. 2Sm 1,16; Hi 15,6; Mt 12,37; 25,26; Rz 3,19.

²³ Dlaczego więc nie dałeś moich pieniędzy do banku, abym po powrocie odebrał je z zyskiem?

²⁴ Do tych zaś, którzy stali obok, powiedział: Odbierzcie mu grzywnę i dajcie temu, który ma dziesięć grzywien¹.

1. min

²⁵ Odpowiedzieli mu: Panie, ma już dziesięć grzywien.

²⁶ Zaprawdę powiadam wam, że każdemu, kto ma, będzie dodane, a temu, kto nie ma, zostanie zabrane nawet to, co ma¹.

1. Łk 8,18; Mt 13,12; Mk 4,25.

²⁷ Lecz tych moich nieprzyjaciół¹, którzy nie chcieli, abym nad nimi panował, przyprowadźcie tu i zabijcie na moich oczach.

1. 1Kor 15,25; Hbr 10,13.

²⁸ A powiedziawszy to, ruszył przodem, zmierzając¹ do Jerozolimy.

1. Mt 21,1; Mk 11,1; J 12,12.

²⁹ A gdy przybliżył się do Betfage i Betanii, przy górze zwanej Oliwną, wysłał dwóch ze swoich uczniów;

³⁰ Mówiąc: Idźcie do wioski, która jest naprzeciwko, a wchodząc do niej, znajdziecie oślątko uwiązane, na którym nigdy nie siedział żaden człowiek. Odwiążcie je i przyprowadźcie.

³¹ A gdyby was ktoś spytał: Dlaczego je odwiązujecie? tak mu powiecie: Dlatego, że Pan go potrzebuje.

³² Wtedy odeszli ci, którzy zostali posłani, i znaleźli wszystko, jak im powiedział.

³³ A gdy odwiązywali oślątko, zapytali ich jego właściciele: Dlaczego odwiązujecie oślątko?

³⁴ A oni odpowiedzieli: Pan go potrzebuje.

³⁵ I przyprowadzili je do Jezusa, położyli swoje szaty na oślątko¹ i wsadzili na nie Jezusa.

1. 2Krl 9,13; Za 9,9.

³⁶ Kiedy jechał, słali swoje szaty na drodze.

³⁷ A gdy się już zbliżał do podnóża Góry Oliwnej, całe mnóstwo uczniów zaczęło radować się i donośnym głosem chwalić Boga za wszystkie cuda, które widzieli:

³⁸ Mówili: Błogosławiony król, który przychodzi w imieniu Pana¹! Pokój w niebie i chwała na wysokościach!

1. Łk 13,35; Mt 21,9; Mk 11,9; Ps 118,26.

³⁹ Lecz niektórzy faryzeusze spośród tłumu powiedzieli do niego: Nauczycielu, zgrom swoich uczniów.

⁴⁰ A on im odpowiedział: Mówię wam, jeśli oni będą milczeć, wnet kamienie będą wołać.

⁴¹ A gdy się przybliżył i zobaczył miasto, zapłakał¹ nad nim;

1. Łk 13,34-35; J 11,35; Ps 119,136.

⁴² Mówiąc: O gdybyś i ty poznało, przynajmniej w tym twoim dniu¹, co służy twemu pokojowi²! Lecz teraz zakryte jest to przed twoimi oczami.

1. Pwt 5,29; Ps 95,7-8; Hbr 3,13.
2. Iz 48,18; Dz 10,36; Rz 5,1.

⁴³ Przyjdą bowiem na ciebie dni, gdy twoi nieprzyjaciele otoczą cię wałem, oblegną cię i ścisną zewsząd.

⁴⁴ Zrównają z ziemią ciebie i twoje dzieci¹, które są w tobie, i nie zostawią w tobie kamienia na kamieniu, dlatego żeś nie poznało czasu twego nawiedzenia.

1. Mi 3,12; Mt 23,37.

⁴⁵ A gdy wszedł do świątyni¹, zaczął wyganiać tych, którzy w niej sprzedawali i kupowali;

1. Mt 21,12; Mk 11,15; J 2,13.

⁴⁶ Mówiąc im: Jest napisane¹: Mój dom jest domem modlitwy, a wy zrobiliście z niego jaskinię zbójców.

1. Iz 56,7; Jr 7,11.

⁴⁷ I nauczał każdego dnia w świątyni. Naczelni kapłani zaś i uczeni w Piśmie oraz przywódcy ludu szukali sposobności, aby go zabić;

⁴⁸ Ale nie wiedzieli, co mogliby zrobić, bo wszyscy ludzie słuchali go z zapartym tchem.