Rozdział 5

¹ Pewnego razu, gdy ludzie cisnęli się do niego, aby słuchać słowa Bożego, on stał nad jeziorem Genezaret.

² I zobaczył dwie łodzie stojące przy brzegu jeziora, a rybacy, wyszedłszy z nich, płukali sieci.

³ Wsiadł do jednej z tych łodzi, która należała do Szymona, i poprosił go, aby trochę odpłynął od brzegu. A usiadłszy, nauczał ludzi z łodzi.

⁴ Kiedy przestał mówić, zwrócił się do Szymona: Wypłyń na głębię i zarzućcie wasze sieci¹ na połów.

1. J 21,6.

⁵ A Szymon mu odpowiedział: Mistrzu, przez całą noc pracowaliśmy i nic¹ nie złowiliśmy, ale na twoje słowo² zarzucę sieć.

1. J 21,3; Ps 127,1.
2. Ps 33,9; Mt 8,8.

⁶ A gdy to zrobili, zagarnęli wielkie mnóstwo¹ ryb, tak że sieć im się rwała.

1. Ga 6,9.

⁷ Skinęli więc na towarzyszy, którzy byli w drugiej łodzi, aby przybyli i pomogli im. A oni przypłynęli i napełnili obie łodzie, tak że się zanurzały.

⁸ Widząc to, Szymon Piotr przypadł do kolan Jezusa i powiedział: Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem grzesznym¹ człowiekiem.

1. Hi 40,4; Iz 6,5.

⁹ I jego bowiem, i wszystkich, którzy z nim byli, ogarnęło zdumienie z powodu połowu ryb, jakiego dokonali.

¹⁰ Podobnie też Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, którzy byli towarzyszami Szymona. I powiedział Jezus do Szymona: Nie bój się, odtąd będziesz łowił¹ ludzi.

1. Mt 4,19; Mk 1,17.

¹¹ A oni, wyciągnąwszy łódź na brzeg, zostawili wszystko¹ i poszli za nim.

1. Łk 18,28; Mt 19,27; Mk 10,28; Flp 3,8.

¹² A gdy przebywał w pewnym mieście, był tam człowiek cały pokryty trądem¹. Kiedy zobaczył Jezusa, upadł na twarz i prosił go: Panie, jeśli chcesz², możesz mnie oczyścić.

1. Kpł 13,1-59; 14,1-57.
2. 1Tm 2,4; 2P 3,9.

¹³ Wtedy Jezus wyciągnął rękę, dotknął go i powiedział: Chcę, bądź oczyszczony. I natychmiast trąd go opuścił.

¹⁴ Potem przykazał mu, aby nikomu o tym nie mówił. I dodał: Ale idź, pokaż się kapłanowi¹ i ofiaruj za swoje oczyszczenie, jak nakazał Mojżesz, na świadectwo dla nich.

1. Kpł 14,3-4.

¹⁵ Lecz wieść o nim jeszcze bardziej się rozchodziła. I schodziły się wielkie tłumy, aby go słuchać i aby ich uzdrowił z chorób.

¹⁶ A on odchodził na pustynię i modlił¹ się.

1. Mt 14,23; Mk 6,46.

¹⁷ Pewnego dnia, gdy nauczał, siedzieli tam też faryzeusze i nauczyciele prawa, którzy się zeszli ze wszystkich miasteczek Galilei, Judei i Jerozolimy. A moc Pana była obecna, aby ich uzdrawiać.

¹⁸ A oto jacyś mężczyźni¹ nieśli na posłaniu sparaliżowanego. Szukali sposobu, jak go wnieść i położyć przed nim.

1. Mt 9,2; Mk 2,1-5.

¹⁹ Gdy jednak z powodu tłumu nie znaleźli drogi, którą by go mogli wnieść, weszli na dach i przez dachówkę spuścili go z posłaniem w sam środek, przed Jezusa¹.

1. Mt 15,30; 17,17.

²⁰ On, widząc ich wiarę¹, powiedział mu: Człowieku, przebaczone ci są twoje grzechy.

1. J 2,25; Dz 14,9.

²¹ Wtedy uczeni w Piśmie i faryzeusze zaczęli się zastanawiać i mówić: Kim jest ten, który mówi bluźnierstwa? Któż może przebaczać¹ grzechy oprócz samego Boga?

1. Ps 32,5; 130,4; Iz 43,25; Mi 7,19.

²² Ale Jezus, poznawszy ich myśli¹, odpowiedział im: Co myślicie w waszych sercach?

1. 1Krn 28,9; Iz 66,18.

²³ Cóż jest łatwiej powiedzieć: Przebaczone ci są twoje grzechy, czy powiedzieć: Wstań i chodź?

²⁴ Lecz abyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi moc przebaczać grzechy – powiedział do sparaliżowanego: Mówię ci: Wstań, weź swoje posłanie i idź do domu.

²⁵ A on natychmiast wstał na ich oczach, wziął to, na czym leżał, i poszedł do domu, wielbiąc Boga¹.

1. Łk 17,15.

²⁶ Wtedy wszyscy się zdumieli, chwalili Boga i pełni lęku mówili: Widzieliśmy dziś dziwne rzeczy.

²⁷ Potem wyszedł i zobaczył celnika, imieniem Lewi¹, siedzącego w punkcie celnym, i powiedział do niego: Pójdź za mną.

1. Mt 9,9; 10,3; Mk 2,14.

²⁸ A on zostawił wszystko, wstał i poszedł za nim.

²⁹ I przygotował mu Lewi wielką ucztę¹ w swoim domu. A była tam wielka grupa celników i innych, którzy zasiedli z nimi za stołem.

1. 1Kor 5,9-11; 10,27.

³⁰ A uczeni w Piśmie i faryzeusze szemrali, mówiąc do jego uczniów: Dlaczego jecie i pijecie z celnikami i grzesznikami¹?

1. Łk 7,34; 15,2; 19,7; Iz 65,5.

³¹ Jezus zaś im odpowiedział: Nie zdrowi, lecz chorzy potrzebują lekarza¹.

1. Mt 9,12; Mk 2,17.

³² Nie przyszedłem wzywać do pokuty¹ sprawiedliwych, ale grzeszników.

1. Ez 18,30; Jl 2,13; Mt 3,2; 4,17; Łk 13,3; 15,7; 17,4; 24,47; Dz 2,38; 3,19; 8,22; 17,30; 20,21; 26,20; Rz 2,4; 2Kor 7,8-10; 2Tm 2,25; 2P 3,9.

³³ I zapytali go: Dlaczego uczniowie Jana często poszczą¹ i modlą się, podobnie uczniowie faryzeuszy, a twoi jedzą i piją?

1. Mt 9,14; Mk 2,18.

³⁴ A on im odpowiedział: Czy możecie sprawić, żeby przyjaciele oblubieńca pościli, dopóki jest z nimi oblubieniec¹?

1. J 3,29.

³⁵ Lecz przyjdą dni, gdy oblubieniec zostanie od nich zabrany, wtedy, w te dni, będą pościć¹.

1. Mt 6,16; Dz 14,23; 2Kor 11,27; Ps 35,13; 109,24; Iz 58,3-6; Jl 2,12; Jon 3,5.

³⁶ Opowiedział im też przypowieść: Nikt nie przyszywa łaty z nowej szaty do starej, bo inaczej to, co jest nowe, drze stare, a do starego nie nadaje się łata z nowego.

³⁷ I nikt nie wlewa młodego wina do starych bukłaków, bo inaczej młode wino rozsadzi bukłaki i samo wycieknie, a bukłaki się popsują.

³⁸ Ale młode wino¹ należy wlewać do nowych bukłaków i tak zachowuje się jedno i drugie.

1. Iz 65,8; Oz 4,11; Jl 1,5; Dz 2,13.

³⁹ Nikt też, kto napił się starego, nie chce od razu młodego. Mówi bowiem: Stare jest lepsze.