Rozdział 10

¹ A potem Pan wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu i rozesłał ich po dwóch¹ przed sobą do każdego miasta i miejsca, do którego sam miał przyjść.

1. Mt 10,1; Mk 6,7.

² I mówił im: Żniwo¹ wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście² więc Pana żniwa, aby wysłał³ robotników na swoje żniwo.

1. Mt 9,37; J 4,35; 1Kor 3,6-9.
2. 2Tes 3,1.
3. Mk 16,15; Dz 8,4.

³ Idźcie! Oto posyłam¹ was jak baranki między wilki².

1. Mt 10,16.
2. Mt 7,15; J 10,12; Dz 20,29.

⁴ Nie noście¹ ze sobą sakiewki ani torby, ani obuwia. Nikogo² też w drodze nie pozdrawiajcie.

1. Łk 9,3; 1Kor 9,7.
2. 2Krl 4,29.

⁵ A gdy wejdziecie do jakiegoś domu, najpierw mówcie: Pokój temu domowi.

⁶ Jeśli tam będzie syn pokoju, wasz pokój spocznie na nim, a jeśli nie – wróci do was.

⁷ W tym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co mają. Godny jest bowiem robotnik swojej zapłaty¹. Nie przenoście się z domu do domu.

1. 1Kor 9,4-15; Ga 6,6; 1Tm 5,17-18; 2Tm 2,6.

⁸ A gdy wejdziecie do jakiegoś miasta i przyjmą was, jedzcie¹, co przed wami położą;

1. 1Kor 10,27.

⁹ I uzdrawiajcie chorych, którzy w nim są, i mówcie im: Przybliżyło się do was królestwo Boże¹.

1. Łk 17,20-21; J 3,3; Dz 28,31.

¹⁰ A jeśli wejdziecie do jakiegoś miasta, a nie przyjmą was, wyjdźcie na jego ulice i mówcie:

¹¹ Nawet pył z waszego miasta, który przylgnął do nas, strząsamy na was. Jednak wiedzcie, że przybliżyło się do was królestwo Boże.

¹² A mówię wam, że w ten dzień lżej będzie Sodomie niż temu miastu¹.

1. Lm 4,6; Mt 10,15; Mk 6,11.

¹³ Biada¹ tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido! Bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się te cuda, które się u was dokonały, dawno by pokutowały, siedząc w worze i popiele².

1. Mt 11,20.
2. Hi 42,6; Dn 9,3.

¹⁴ Dlatego Tyrowi i Sydonowi lżej będzie na sądzie niż wam.

¹⁵ A ty, Kafarnaum, które jesteś aż do nieba¹ wywyższone, aż do piekła będziesz strącone.

1. Iz 14,13-15.

¹⁶ Kto was słucha, mnie słucha, a kto wami gardzi, mną gardzi. Kto zaś mną gardzi¹, gardzi tym, który mnie posłał.

1. J 13,20; 1Tes 4,8.

¹⁷ I siedemdziesięciu wróciło z radością, mówiąc: Panie, nawet demony nam się poddają ze względu na twoje imię.

¹⁸ Wtedy powiedział do nich: Widziałem szatana¹ spadającego z nieba jak błyskawica.

1. J 12,31; Rz 16,20; Obj 12,7-9; 20,2.

¹⁹ Oto daję wam moc stąpania po wężach¹, skorpionach i po wszelkiej mocy nieprzyjaciela, a nic wam nie zaszkodzi.

1. Ps 91,13; Iz 11,8; Mk 16,18; Dz 28,5.

²⁰ Jednak nie z tego się cieszcie, że duchy się wam poddają, ale cieszcie się raczej, że wasze imiona są zapisane w niebie.

²¹ W tej godzinie Jezus rozradował się w duchu i powiedział: Wysławiam cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te sprawy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je niemowlętom. Tak, Ojcze, bo tak się tobie upodobało.

²² Wszystko zostało mi przekazane¹ od mego Ojca i nikt nie wie, kim jest Syn, tylko Ojciec, ani kim jest Ojciec, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić.

1. Mt 11,27; 28,18; J 3,35; 5,22; Hbr 2,8.

²³ Wtedy odwrócił się do uczniów i powiedział do nich na osobności: Błogosławione¹ oczy, które widzą to, co wy widzicie.

1. Mt 13,16.

²⁴ Bo mówię wam, że wielu proroków¹ i królów pragnęło widzieć to, co wy widzicie, a nie zobaczyli, i słyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli.

1. J 8,56; Hbr 11,13; 1P 1,10.

²⁵ A oto powstał pewien znawca prawa¹ i wystawiając go na próbę, zapytał: Nauczycielu, co mam czynić, aby odziedziczyć życie wieczne?

1. Mt 22,35.

²⁶ A on powiedział do niego: Co jest napisane w Prawie? Jak czytasz?

²⁷ A on odpowiedział: Będziesz miłował¹ Pana, swego Boga, całym swym sercem, całą swą duszą, z całej swojej siły i całym swym umysłem, a swego bliźniego² jak samego siebie.

1. Pwt 6,5; 10,12; 30,6; Mk 12,30.
2. Kpł 19,18; Rz 13,9; Jk 2,8.

²⁸ I powiedział mu: Dobrze odpowiedziałeś. Czyń to, a będziesz żył¹.

1. Kpł 18,5; Ne 9,29; Ez 20,11.

²⁹ On zaś, chcąc się usprawiedliwić¹, powiedział do Jezusa: A kto jest moim bliźnim?

1. Łk 16,15; 18,9; Rz 4,2.

³⁰ Lecz Jezus odpowiedział: Pewien człowiek schodził z Jerozolimy do Jerycha i wpadł w ręce bandytów, którzy go obrabowali, poranili i odeszli, zostawiając na pół umarłego.

³¹ A przypadkiem szedł tą drogą pewien kapłan; zobaczył go i ominął.

³² Podobnie i Lewita, gdy dotarł na to miejsce, podszedł, zobaczył go i ominął.

³³ Lecz pewien Samarytanin, będąc w podróży, zbliżył się do niego. A gdy go zobaczył, ulitował¹ się nad nim.

1. Mt 18,33.

³⁴ A podszedłszy, opatrzył mu rany, zalewając je oliwą i winem; potem wsadził go na swoje zwierzę, zawiózł do gospody i opiekował się nim.

³⁵ A nazajutrz, odjeżdżając, wyjął dwa grosze¹, dał gospodarzowi i powiedział: Opiekuj się nim, a wszystko, co wydasz ponad to, oddam ci, gdy wrócę.

1. denary

³⁶ Który z tych trzech, twoim zdaniem, był bliźnim tego, który wpadł w ręce bandytów?

³⁷ A on odpowiedział: Ten, który okazał mu miłosierdzie¹. Wtedy Jezus mu powiedział: Idź i ty czyń podobnie.

1. Prz 14,21; Mi 6,8.

³⁸ A gdy szli, wszedł do jednej wsi. Tam pewna kobieta¹, imieniem Marta, przyjęła go do swego domu.

1. J 11,1; 12,2.

³⁹ Miała ona siostrę, zwaną Marią¹, która usiadła u nóg Jezusa i słuchała jego słów.

1. Łk 8,35.

⁴⁰ Ale Marta krzątała się koło rozmaitych posług, a podszedłszy, powiedziała: Panie, czy nie obchodzi cię, że moja siostra zostawiła mnie samą przy usługiwaniu? Powiedz jej, aby mi pomogła.

⁴¹ A Jezus jej odpowiedział: Marto, Marto, troszczysz się i martwisz¹ o wiele spraw;

1. Łk 21,34; Mk 4,19; 1Kor 7,32-35.

⁴² Ale jedno jest potrzebne. Maria wybrała dobrą cząstkę¹, która nie będzie jej odebrana.

1. Łk 18,22; Ps 27,4; 73,25.