Rozdział 6

¹ W drugi¹ szabat² Jezus szedł przez zboża, a jego uczniowie zrywali kłosy i jedli, wykruszając je rękami.

1. lub drugi po pierwszym; Wj 12,15; Kpł 23,7-11; Pwt 16,9.
2. Mt 12,1; Mk 2,23.

² Wtedy niektórzy z faryzeuszy mówili do nich: Dlaczego robicie to, czego nie wolno robić w szabat?

³ A Jezus im odpowiedział: Czy nie czytaliście¹ o tym, co zrobił Dawid, gdy był głodny, on i ci, którzy z nim byli?

1. 1Sm 21,3-6.

⁴ Jak wszedł do domu Bożego, wziął chleby pokładne¹, których nie wolno było jeść nikomu oprócz kapłanów, i jadł, i dał również tym, którzy z nim byli?

1. Wj 25,30; Kpł 24,5-9.

⁵ I powiedział im: Syn Człowieczy jest też Panem szabatu¹.

1. Mk 2,27.

⁶ W inny szabat Jezus wszedł do synagogi¹ i nauczał. A był tam człowiek, który miał uschłą prawą rękę.

1. Mt 12,9; Mk 3,1.

⁷ I obserwowali go uczeni w Piśmie i faryzeusze, czy uzdrowi w szabat, aby znaleźć powód do oskarżenia¹ go.

1. Łk 20,20.

⁸ Ale on znał ich myśli¹ i powiedział do człowieka, który miał uschłą rękę: Podnieś się i stań na środku. A on podniósł się i stanął.

1. J 2,25.

⁹ Wtedy Jezus powiedział do nich: Spytam was o pewną rzecz: Czy wolno w szabaty czynić dobrze, czy źle? Ocalić życie czy zniszczyć?

¹⁰ A spojrzawszy wokoło po wszystkich, powiedział do tego człowieka: Wyciągnij rękę. A on to zrobił i jego ręka znowu stała się zdrowa tak jak druga.

¹¹ Ale oni wpadli we wściekłość¹ i rozmawiali między sobą, co by zrobić Jezusowi.

1. Ps 2,1-2; Kaz 9,3.

¹² W tych dniach odszedł na górę, aby się modlić, i spędził całą noc na modlitwie do Boga.

¹³ A gdy nastał dzień, przywołał swych uczniów i wybrał z nich dwunastu, których też nazwał apostołami¹:

1. Łk 11,49; Rz 11,13; 16,7; 1Kor 4,9; 9,1; 2Kor 12,11-12; Ef 2,20; 4,11; 2P 3,2.

¹⁴ Szymona, którego nazwał Piotrem, i jego brata Andrzeja, Jakuba i Jana, Filipa i Bartłomieja;

¹⁵ Mateusza i Tomasza, Jakuba, syna Alfeusza, i Szymona, zwanego Zelotą;

¹⁶ Judasza, brata Jakuba, i Judasza Iskariotę, który stał się zdrajcą.

¹⁷ Potem zszedł z nimi i stanął na równinie. Była z nim też gromada jego uczniów i wielkie mnóstwo ludzi z całej Judei i Jerozolimy oraz z okolic nadmorskich, z Tyru i Sydonu, którzy przyszli, aby go słuchać i aby ich uzdrowił z chorób.

¹⁸ Także ci, którzy byli dręczeni przez duchy nieczyste, zostali uzdrowieni.

¹⁹ A wszyscy ludzie starali się go dotknąć¹, ponieważ moc wychodziła z niego i uzdrawiała wszystkich.

1. Mt 14,36; Mk 3,10; 6,56.

²⁰ A on podniósł oczy¹ na uczniów i mówił: Błogosławieni jesteście wy, ubodzy, bo wasze jest królestwo Boże.

1. Mt 5,1.

²¹ Błogosławieni jesteście wy, którzy teraz cierpicie głód, bo będziecie nasyceni. Błogosławieni jesteście wy, którzy teraz płaczecie, bo śmiać się będziecie.

²² Błogosławieni będziecie, gdy ludzie będą was nienawidzić i gdy was wyłączą spośród siebie, będą was znieważać i odrzucą wasze imię jako niecne z powodu Syna Człowieczego.

²³ Radujcie się w tym dniu i weselcie, bo obfita jest wasza nagroda w niebie. Tak samo bowiem ich ojcowie postępowali wobec proroków.

²⁴ Lecz biada wam, bogaczom, bo już otrzymaliście waszą pociechę¹.

1. Łk 16,25.

²⁵ Biada wam, którzy jesteście nasyceni, bo będziecie cierpieć głód. Biada wam, którzy się teraz śmiejecie, bo będziecie się smucić i płakać.

²⁶ Biada wam, gdy wszyscy ludzie będą dobrze o was mówić, bo tak ich ojcowie postępowali wobec fałszywych proroków.

²⁷ Lecz mówię wam, którzy słuchacie: Miłujcie waszych nieprzyjaciół¹, dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą.

1. Prz 24,17; 25,21; Rz 12,20.

²⁸ Błogosławcie tym, którzy was przeklinają¹, módlcie² się za tych, którzy wam wyrządzają zło.

1. Rz 12,14.
2. Łk 23,34; Dz 7,60.

²⁹ Temu, kto cię uderzy¹ w policzek, nadstaw i drugi, a temu, kto zabiera² ci płaszcz, i szaty nie odmawiaj.

1. Mt 5,39-40.
2. 1Kor 6,7; Hbr 10,34.

³⁰ Każdemu, kto cię prosi, daj¹, a od tego, kto bierze, co twoje, nie upominaj się o zwrot.

1. Mt 5,42; 1J 3,17.

³¹ Jak chcecie, aby ludzie wam czynili, tak i wy im czyńcie.

³² Jeśli bowiem miłujecie¹ tych, którzy was miłują, na jaką wdzięczność zasługujecie? Przecież i grzesznicy miłują tych, którzy ich miłują.

1. Mt 5,46; 1P 2,20.

³³ A jeśli dobrze czynicie tym, którzy wam dobrze czynią, na jaką wdzięczność zasługujecie? Przecież i grzesznicy postępują tak samo.

³⁴ I jeśli pożyczacie tym, od których spodziewacie się zwrotu, na jaką wdzięczność zasługujecie? Przecież i grzesznicy pożyczają grzesznikom, aby z powrotem odebrać tyle samo.

³⁵ Ale miłujcie waszych nieprzyjaciół, czyńcie im dobrze i pożyczajcie, niczego się za to nie spodziewając, a wielka będzie wasza nagroda i będziecie synami Najwyższego. On bowiem jest dobry¹ dla niewdzięcznych i złych.

1. Ps 145,9.

³⁶ Dlatego bądźcie miłosierni¹, jak i wasz Ojciec jest miłosierny.

1. Ef 4,32; 5,1.

³⁷ Nie sądźcie¹, a nie będziecie sądzeni; nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni; przebaczajcie, a będzie wam przebaczone.

1. Mt 7,1; Rz 14,4; 1Kor 4,5.

³⁸ Dawajcie¹, a będzie wam dane; miarę dobrą, natłoczoną, utrzęsioną i przelewającą się dadzą w wasze zanadrze. Jaką bowiem miarą² mierzycie, taką będzie wam odmierzone.

1. Prz 3,9-10; 2Kor 9,6-9.
2. Mk 4,24.

³⁹ I opowiedział im przypowieść: Czy może ślepy¹ prowadzić ślepego? Czyż obaj nie wpadną do dołu?

1. Mt 15,14; Rz 2,19.

⁴⁰ Uczeń¹ nie przewyższa swego mistrza. Lecz doskonały będzie każdy, kto będzie jak jego mistrz.

1. Mt 10,24; J 13,16; 15,20.

⁴¹ Czemu widzisz źdźbło¹ w oku swego brata, a na belkę, która jest w twoim oku, nie zwracasz uwagi?

1. Mt 7,3-5; Rz 2,1.

⁴² Albo jakże możesz mówić swemu bratu: Bracie, pozwól, że wyjmę źdźbło, które jest w twoim oku, gdy sam nie widzisz belki, która jest w twoim oku? Obłudniku, wyjmij najpierw belkę ze swego oka, a wtedy przejrzysz, aby wyjąć źdźbło, które jest w oku twego brata.

⁴³ Nie jest bowiem dobre to drzewo¹, które wydaje zły owoc, ani złe to drzewo, które wydaje dobry owoc.

1. Mt 3,10; 7,17-20; 12,33.

⁴⁴ Gdyż każde drzewo poznaje się po jego owocu. Nie zbiera się bowiem fig z cierni ani winogron z głogu.

⁴⁵ Dobry człowiek z dobrego skarbca swego serca wydobywa dobre rzeczy, a zły człowiek ze złego skarbca swego serca wydobywa złe rzeczy. Z obfitości serca bowiem mówią jego usta.

⁴⁶ Dlaczego więc mówicie¹ do mnie: Panie, Panie, a nie robicie tego, co mówię?

1. Ml 1,6; Mt 25,11; 1Kor 12,3.

⁴⁷ Pokażę wam, do kogo jest podobny każdy, kto przychodzi do mnie, słucha moich słów i wypełnia¹ je.

1. Mt 7,24-25; Jk 1,22-24.

⁴⁸ Podobny jest do człowieka budującego dom, który zrobił głęboki wykop i założył fundament¹ na skale². A gdy przyszła powódź, rzeka uderzyła w ten dom, ale nie mogła go poruszyć, bo był założony na skale.

1. 1Kor 3,11; Ef 2,20.
2. 1Sm 2,2; 2Sm 22,2.32.

⁴⁹ Ten zaś, kto słucha, a nie wypełnia, podobny jest do człowieka, który zbudował swój dom na ziemi bez fundamentu. Uderzyła w niego rzeka i natychmiast się zawalił, a upadek tego domu był wielki.