Rozdział 16

¹ Mówił też do swoich uczniów: Pewien bogaty człowiek miał szafarza¹, którego oskarżono przed nim, że trwoni² jego dobra.

1. Mt 18,23; Tt 1,7; 1Kor 4,1; 1P 4,10.
2. Prz 18,9.

² Zawołał go i powiedział: Cóż to słyszę o tobie? Zdaj sprawę¹ z twego zarządzania, bo już więcej nie będziesz mógł zarządzać.

1. Mt 12,36; Rz 14,12.

³ Wtedy szafarz powiedział sobie: Co ja zrobię, skoro mój pan pozbawia mnie zarządu? Kopać nie mogę, żebrać się wstydzę.

⁴ Wiem, co zrobię, żeby ludzie przyjęli mnie do swoich domów, gdy zostanę odsunięty od zarządzania.

⁵ Przywołał więc do siebie każdego z dłużników swego pana i zapytał pierwszego: Ile jesteś winien memu panu?

⁶ A on odpowiedział: Sto baryłek oliwy. I powiedział mu: Weź swój zapis, siadaj szybko i napisz pięćdziesiąt.

⁷ Potem zapytał drugiego: A ty ile jesteś winien? A on mu odpowiedział: Sto korców pszenicy. I powiedział mu: Weź swój zapis i napisz osiemdziesiąt.

⁸ I pochwalił pan niesprawiedliwego szafarza, że roztropnie postąpił. Bo synowie¹ tego świata w swoim pokoleniu są roztropniejsi od synów światłości².

1. Łk 20,34; Ps 17,14.
2. J 12,36; 1Tes 5,5; 1J 3,10.

⁹ I ja wam mówię: Zyskujcie¹ sobie przyjaciół mamoną niesprawiedliwości, aby, gdy ustaniecie², przyjęto was do wiecznych przybytków.

1. 1Tm 6,17-19.
2. Ps 73,26; 2Kor 5,1.

¹⁰ Kto jest wierny¹ w najmniejszym, i w wielkim jest wierny, a kto w najmniejszym jest niesprawiedliwy, i w wielkim jest niesprawiedliwy.

1. Łk 19,17; Mt 25,21.

¹¹ Jeśli więc w niesprawiedliwej mamonie nie byliście wierni, któż wam powierzy to, co prawdziwe¹?

1. Łk 12,33; Ef 1,18; Jk 2,5.

¹² A jeśli w cudzym nie byliście wierni, któż wam da wasze własne?

¹³ Żaden sługa nie może dwom panom służyć¹, gdyż albo jednego będzie nienawidził, a drugiego miłował, albo jednego będzie się trzymał, a drugim wzgardzi. Nie możecie służyć Bogu i mamonie.

1. Joz 24,15; Mt 4,10; 6,24.

¹⁴ Słuchali tego wszystkiego również faryzeusze, którzy byli chciwi, i naśmiewali się z niego.

¹⁵ I powiedział im: Wy sami siebie usprawiedliwiacie¹ przed ludźmi, ale Bóg zna wasze serca². To bowiem, co ludzie poważają, obrzydliwością³ jest w oczach Boga.

1. Łk 10,29; Prz 20,6; Rz 10,3.
2. 1Sm 16,7; Jr 17,10; 1Kor 4,5.
3. Ps 10,3; Prz 16,5; Tt 1,16.

¹⁶ Prawo i Prorocy byli do Jana. Odtąd jest głoszone królestwo Boże i każdy się do niego gwałtem wdziera.

¹⁷ I łatwiej jest niebu i ziemi przeminąć, niż przepaść jednej kresce prawa¹.

1. Łk 21,33; Mt 5,18; 1P 1,25.

¹⁸ Każdy, kto oddala¹ swoją żonę i żeni się z inną, cudzołoży, a kto żeni się z oddaloną przez męża, cudzołoży.

1. Mt 5,32; 19,9; Mk 10,11; Rz 7,1-3; 1Kor 7,1-12.

¹⁹ Był pewien bogaty człowiek, który ubierał się w purpurę i bisior i wystawnie ucztował każdego dnia.

²⁰ Był też pewien żebrak, imieniem Łazarz, który leżał u jego wrót owrzodziały;

²¹ Pragnął on nasycić się okruchami, które spadały ze stołu bogacza. Nadto i psy przychodziły i lizały jego wrzody.

²² I umarł żebrak, i został zaniesiony przez aniołów na łono Abrahama¹. Umarł też bogacz i został pogrzebany.

1. Mt 8,11.

²³ A będąc w piekle¹ i cierpiąc² męki, podniósł oczy i ujrzał z daleka Abrahama i Łazarza na jego łonie.

1. Ps 9,17; Iz 14,15; Mt 5,29; 18,9; 23,33; 2P 2,4; Obj 20,14.
2. Mt 8,29; 25,46; Obj 14,10-11; 20,10.

²⁴ Wtedy zawołał: Ojcze Abrahamie, zmiłuj się nade mną i poślij Łazarza, aby umoczył koniec swego palca w wodzie i ochłodził mi język, bo cierpię męki w tym płomieniu¹.

1. Iz 66,24; Mt 25,41; Mk 9,44; 2Tes 1,8; Obj 20,15.

²⁵ I powiedział Abraham: Synu, wspomnij, że za życia¹ odebrałeś swoje dobro, podobnie jak Łazarz zło. A teraz on doznaje pociechy, a ty cierpisz męki.

1. Hi 21,13; Ps 73,12-19; Flp 3,19.

²⁶ I oprócz tego wszystkiego między nami a wami jest utwierdzona wielka przepaść, aby ci, którzy chcą stąd przejść do was, nie mogli, ani stamtąd przejść do nas.

²⁷ A on powiedział: Proszę cię więc, ojcze, abyś posłał go do domu mego ojca.

²⁸ Mam bowiem pięciu braci – niech im da świadectwo, żeby i oni nie przyszli na to miejsce męki.

²⁹ Lecz Abraham mu powiedział: Mają Mojżesza i Proroków, niech ich słuchają.

³⁰ A on odpowiedział: Nie, ojcze Abrahamie, lecz jeśli ktoś z umarłych przyjdzie do nich, będą pokutować¹.

1. Obj 16,9-11.

³¹ I powiedział do niego: Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby ktoś zmartwychwstał, nie uwierzą¹.

1. J 5,45-47; 11,43-53; 12,10-11.