Rozdział 7

¹ Gdy skończył mówić wszystkie te słowa w obecności ludzi, wszedł do Kafarnaum¹.

1. Mt 8,5.

² A sługa pewnego setnika, bardzo przez niego ceniony, chorował i był bliski śmierci.

³ Kiedy setnik usłyszał o Jezusie, posłał do niego starszych spośród Żydów, prosząc, aby przyszedł i uzdrowił jego sługę.

⁴ A oni przyszli do Jezusa i prosili go usilnie: Godny¹ jest, abyś mu to uczynił.

1. Mt 10,11.13; Dz 10,22.

⁵ Miłuje bowiem nasz naród i zbudował nam synagogę.

⁶ Wtedy Jezus poszedł z nimi. Ale gdy był już niedaleko domu, setnik posłał do niego przyjaciół ze słowami: Panie, nie trudź się, bo nie jestem godny, abyś wszedł pod mój dach.

⁷ Dlatego i samego siebie nie uważałem za godnego przyjść do ciebie. Lecz powiedz słowo¹, a mój sługa zostanie uzdrowiony.

1. Ps 33,9; 107,20.

⁸ Bo i ja jestem człowiekiem podległym władzy i mam pod sobą żołnierzy, i mówię jednemu: Idź, a idzie, a drugiemu: Chodź tu, a przychodzi, a mojemu słudze: Zrób to, a robi.

⁹ Gdy Jezus to usłyszał, zdziwił¹ się i odwróciwszy się, powiedział do ludzi, którzy szli za nim: Mówię wam, nawet w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary.

1. Mt 8,10; 15,28.

¹⁰ Ci zaś, którzy byli posłani, po powrocie do domu zastali zdrowym sługę, który chorował.

¹¹ A nazajutrz udał się do miasta zwanego Nain. I szło z nim wielu jego uczniów i mnóstwo ludzi.

¹² A gdy zbliżył się do bramy miasta, właśnie wynoszono zmarłego, jedynego syna matki, która była wdową. Towarzyszyło jej mnóstwo ludzi z miasta.

¹³ Kiedy Pan ją zobaczył, ulitował się nad nią i powiedział do niej: Nie płacz¹.

1. Łk 8,52.

¹⁴ Potem podszedł i dotknął mar¹, a ci, którzy je nieśli, stanęli. I powiedział: Młodzieńcze, mówię ci, wstań!

1. nosze pogrzebowe

¹⁵ A ten, który był martwy¹, usiadł i zaczął mówić. I oddał go jego matce.

1. Łk 8,54; 1Krl 17,21; 2Krl 4,32-36.

¹⁶ Wtedy wszystkich ogarnął strach i wielbili¹ Boga, mówiąc: Wielki prorok powstał wśród nas, oraz: Bóg nawiedził swój lud.

1. Łk 5,26.

¹⁷ I rozeszła się ta wieść o nim po całej Judei i po całej okolicznej krainie.

¹⁸ O tym wszystkim oznajmili Janowi¹ jego uczniowie.

1. Mt 11,2-6.

¹⁹ A Jan, wezwawszy dwóch spośród swoich uczniów, posłał ich do Jezusa z zapytaniem: Czy ty jesteś tym, który ma przyjść, czy mamy oczekiwać innego?

²⁰ A gdy ci mężczyźni przyszli do niego, powiedzieli: Jan Chrzciciel przysłał nas do ciebie z zapytaniem: Czy ty jesteś tym, który ma przyjść, czy mamy oczekiwać innego?

²¹ A w tym właśnie czasie wielu uzdrowił z chorób i dolegliwości i uwolnił od złych duchów, a wielu ślepych obdarzył wzrokiem.

²² Jezus więc odpowiedział im: Idźcie i oznajmijcie Janowi¹ to, co widzieliście i słyszeliście: Ślepi widzą, chromi chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, a ubogim głoszona jest ewangelia.

1. Iz 61,1-3.

²³ A błogosławiony¹ jest ten, kto się nie zgorszy z mojego powodu.

1. Mt 16,17.

²⁴ Gdy zaś posłańcy Jana odeszli, zaczął mówić do ludzi o Janie: Co wyszliście zobaczyć na pustyni¹? Trzcinę kołyszącą się na wietrze?

1. Mt 3,1.

²⁵ Ale co wyszliście zobaczyć? Człowieka ubranego w miękkie szaty? Oto ci, którzy noszą kosztowne szaty i żyją w rozkoszach, są w domach królewskich.

²⁶ Ale co wyszliście zobaczyć? Proroka? Tak, mówię wam, nawet więcej niż proroka.

²⁷ On jest tym, o którym jest napisane: Oto¹ posyłam mego posłańca przed twoim obliczem, który przygotuje twoją drogę przed tobą.

1. Iz 40,3; Ml 3,1; 4,5; J 1,23.

²⁸ Mówię wam bowiem: Nie ma wśród narodzonych z kobiet większego proroka od Jana Chrzciciela. Lecz ten, kto jest najmniejszy w królestwie Bożym, jest większy niż on.

²⁹ Słysząc to, wszyscy ludzie, jak również celnicy, przyznawali słuszność Bogu, będąc ochrzczeni¹ chrztem Jana.

1. Mt 3,5; 21,32.

³⁰ Ale faryzeusze i znawcy prawa odrzucili radę Boga sami przeciwko sobie, nie dając się przez niego ochrzcić.

³¹ I powiedział Pan: Do kogo więc przyrównam¹ ludzi tego pokolenia? Do kogo są podobni?

1. Mt 11,16.

³² Podobni są do dzieci, które siedzą na rynku i wołają jedne na drugie: Graliśmy wam na flecie, a nie tańczyliście, śpiewaliśmy pieśni żałobne, a nie płakaliście.

³³ Przyszedł bowiem Jan Chrzciciel, nie jadł chleba i nie pił wina, a mówicie: Ma demona.

³⁴ Przyszedł Syn Człowieczy¹, jedząc i pijąc, a mówicie: Oto żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników.

1. Łk 15,2; Mt 9,11.

³⁵ Lecz usprawiedliwiona jest mądrość przez wszystkie swoje dzieci.

³⁶ I zaprosił go jeden z faryzeuszy¹ na wspólny posiłek. Wszedł więc do domu faryzeusza i usiadł przy stole.

1. Łk 14,1.

³⁷ A oto kobieta, grzesznica, która była w tym mieście, dowiedziawszy się, że siedzi przy stole w domu faryzeusza, przyniosła alabastrowe¹ naczynie olejku;

1. Mt 26,7; Mk 14,3; J 11,2.

³⁸ I stanąwszy z tyłu u jego nóg, płacząc, zaczęła łzami obmywać¹ jego nogi, wycierała je włosami swojej głowy, całowała i namaszczała olejkiem².

1. Rdz 18,4; J 13,5.
2. Pnp 1,3.

³⁹ A widząc to, faryzeusz, który go zaprosił, pomyślał sobie: Gdyby on był prorokiem, wiedziałby, kim i jaka jest ta kobieta, która go dotyka. Jest bowiem grzesznicą.

⁴⁰ A Jezus odezwał się do niego: Szymonie, mam ci coś do powiedzenia. A on odrzekł: Powiedz, Nauczycielu.

⁴¹ Pewien wierzyciel miał dwóch dłużników. Jeden był winien pięćset groszy¹, a drugi pięćdziesiąt.

1. denarów

⁴² A gdy nie mieli z czego oddać, darował¹ obydwóm. Powiedz więc, który z nich będzie go bardziej miłował?

1. Ps 103,3; Iz 43,25.

⁴³ Szymon odpowiedział: Sądzę, że ten, któremu więcej darował. A on mu powiedział: Słusznie osądziłeś.

⁴⁴ I odwróciwszy się do kobiety, powiedział do Szymona: Widzisz tę kobietę? Wszedłem do twego domu, a nie podałeś mi wody do nóg, ona zaś łzami obmyła moje nogi i otarła je swoimi włosami.

⁴⁵ Nie pocałowałeś mnie, a ona, odkąd wszedłem, nie przestała całować moich nóg.

⁴⁶ Nie namaściłeś mi głowy oliwą, a ona olejkiem namaściła moje nogi.

⁴⁷ Dlatego mówię ci: Przebaczono¹ jej wiele grzechów, gdyż bardzo umiłowała². A komu mało przebaczono, mało miłuje.

1. Łk 5,20; Wj 34,6-7.
2. 1J 4,19.

⁴⁸ Do niej zaś powiedział: Twoje grzechy są przebaczone¹.

1. Mt 9,2; Mk 2,5.

⁴⁹ Wtedy współbiesiadnicy zaczęli mówić między sobą: Kim jest ten, który i grzechy przebacza?

⁵⁰ I powiedział do kobiety: Twoja wiara¹ cię zbawiła. Idź w pokoju.

1. Łk 8,48; 18,42; Mk 10,52; Rz 5,1; Ef 2,8-9.