Rozdział 11

¹ A gdy przebywał w jakimś miejscu na modlitwie i skończył ją, jeden z jego uczniów powiedział do niego: Panie, naucz nas się modlić¹, tak jak i Jan nauczył swoich uczniów.

1. Mt 6,9; Rz 8,26.

² I powiedział do nich: Gdy się modlicie, mówcie: Ojcze¹ nasz, który jesteś w niebie², niech będzie uświęcone twoje imię. Niech przyjdzie twoje królestwo³. Niech się dzieje twoja wola na ziemi, tak jak w niebie.

1. Iz 63,16; Rz 1,7.
2. 2Krn 20,6; Ps 11,4.
3. Obj 11,15.

³ Dawaj nam każdego dnia naszego powszedniego chleba.

⁴ Przebacz¹ nam nasze grzechy, bo i my przebaczamy² każdemu, kto przeciwko nam zawinił. I nie wystawiaj nas na pokusę³, ale wybaw nas od złego⁴.

1. 1Krl 8,34; Ps 32,5; 1J 1,9.
2. Mt 6,13; Ef 4,32; Kol 3,13.
3. Mt 26,41.
4. J 17,15; 2Tes 3,3.

⁵ I powiedział do nich: Któż z was, mając przyjaciela, pójdzie do niego o północy i powie mu: Przyjacielu, pożycz mi trzy chleby;

⁶ Mój przyjaciel bowiem przyszedł do mnie z drogi, a nie mam mu co podać?

⁷ A on z wewnątrz odpowie: Nie naprzykrzaj mi się. Drzwi są już zamknięte i moje dzieci są ze mną w łóżku. Nie mogę wstać i dać ci.

⁸ Mówię wam: Chociażby nie wstał i nie dał mu dlatego, że jest jego przyjacielem, jednak z powodu jego natarczywości¹ wstanie i da mu, ile potrzebuje.

1. Łk 18,1-8.

⁹ I ja wam mówię: Proście¹, a będzie wam dane, szukajcie², a znajdziecie, pukajcie, a będzie wam otworzone.

1. Mt 7,7; J 14,13.
2. Iz 55,6.

¹⁰ Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje, a kto szuka, znajduje, a temu, kto puka, będzie otworzone.

¹¹ I czy jest wśród was ojciec, który, gdy syn prosi go o chleb, da mu kamień? Albo gdy prosi o rybę, czy zamiast ryby da mu węża?

¹² Albo gdy prosi o jajko, czy da mu skorpiona?

¹³ Jeśli więc wy, będąc złymi¹, umiecie dawać dobre dary waszym dzieciom, o ileż bardziej wasz Ojciec niebieski da Ducha Świętego² tym, którzy go proszą?

1. Rdz 6,5; Hi 15,14-16; Rz 7,18.
2. Iz 44,3; Ez 36,27; J 4,10; 7,38-39.

¹⁴ I wypędzał demona, który był niemy¹. A gdy demon wyszedł, niemy przemówił, a ludzie się dziwili.

1. Mt 12,22.

¹⁵ Lecz niektórzy z nich mówili: Przez Belzebuba¹, władcę demonów, wypędza demony.

1. Mt 9,34; 10,25; Mk 3,22.

¹⁶ Inni zaś, wystawiając go na próbę, żądali od niego znaku¹ z nieba.

1. Mt 16,1; Mk 8,11; J 6,30.

¹⁷ Ale on, znając ich myśli, powiedział do nich: Każde królestwo podzielone wewnętrznie pustoszeje, a dom skłócony sam ze sobą upada.

¹⁸ Jeśli i szatan¹ jest wewnętrznie podzielony, jakże przetrwa jego królestwo? Mówicie bowiem, że ja przez Belzebuba wypędzam demony.

1. Mt 12,26.

¹⁹ A jeśli ja przez Belzebuba wypędzam demony, to przez kogo wypędzają wasi synowie? Dlatego oni będą waszymi sędziami.

²⁰ Ale jeśli ja palcem¹ Bożym wypędzam demony, to istotnie przyszło do was królestwo Boże.

1. Wj 8,19; 31,18; Ps 8,3; Mt 12,28.

²¹ Gdy uzbrojony mocarz strzeże swego pałacu, bezpieczne jest jego mienie.

²² Lecz gdy mocniejszy¹ od niego nadejdzie i zwycięży go, zabiera całą jego broń, na której polegał, i rozdaje jego łupy.

1. Iz 53,12; Kol 2,15; Hbr 2,14; 1J 4,4.

²³ Kto nie jest ze mną, jest przeciwko mnie¹, a kto nie zbiera ze mną, rozprasza.

1. Łk 9,50; Mt 12,30.

²⁴ Gdy duch nieczysty wychodzi z człowieka¹, przechadza² się po miejscach bezwodnych, szukając odpoczynku, a gdy nie znajduje, mówi: Wrócę do mego domu, skąd wyszedłem.

1. Mt 12,43.
2. Hi 1,7; 1P 5,8.

²⁵ A przyszedłszy, zastaje go zamiecionym i przyozdobionym.

²⁶ Wtedy idzie i bierze ze sobą siedem innych duchów, gorszych niż on sam, i wszedłszy, mieszkają tam. I końcowy stan tego człowieka staje się gorszy¹ niż pierwszy.

1. Mt 23,15; 1P 2,20-22.

²⁷ A gdy on to mówił, pewna kobieta spośród zgromadzonych powiedziała do niego donośnym głosem: Błogosławione¹ łono, które cię nosiło, i piersi, które ssałeś!

1. Łk 1,28.42.

²⁸ On zaś odpowiedział: Błogosławieni¹ są raczej ci, którzy słuchają słowa Bożego i strzegą go.

1. Łk 8,21; Ps 1,1-3; 112,1; 119,2; Jk 1,22-25; Obj 22,14.

²⁹ A gdy ludzie się gromadzili, zaczął mówić: Pokolenie¹ to jest złe. Żąda znaku², ale żaden znak nie będzie mu dany, oprócz znaku proroka Jonasza.

1. Łk 9,41; 11,50; Mt 3,7; Mk 8,38.
2. Mt 12,38; 16,4; 1Kor 1,22.

³⁰ Jak bowiem Jonasz¹ był znakiem dla mieszkańców Niniwy, tak będzie i Syn Człowieczy² dla tego pokolenia.

1. Jon 1,17.
2. Mt 12,40.

³¹ Królowa¹ z południa stanie na sądzie z ludźmi tego pokolenia i potępi ich, bo przybyła z krańców ziemi, aby słuchać mądrości Salomona, a oto tu ktoś więcej niż Salomon.

1. 1Krl 10,1; 2Krn 9,1.

³² Ludzie z Niniwy staną na sądzie z tym pokoleniem i potępią je, ponieważ pokutowali na skutek głoszenia Jonasza, a oto tu ktoś więcej niż Jonasz.

³³ Nikt nie zapala świecy¹ i nie stawia jej w ukryciu ani pod naczyniem, ale na świeczniku, aby ci, którzy wchodzą, widzieli światło.

1. Łk 8,16; Mt 5,15; Mk 4,21.

³⁴ Światłem¹ ciała jest oko. Jeśli więc twoje oko jest szczere, to i całe twoje ciało będzie pełne światła, a jeśli jest złe, to i twoje ciało będzie pełne ciemności.

1. Mt 6,22.

³⁵ Uważaj więc, aby światło, które jest w tobie, nie było ciemnością.

³⁶ Jeśli zatem całe twoje ciało będzie pełne światła, nie mając w sobie żadnej ciemnej cząstki, całe będzie tak pełne światła, jak gdy świeca¹ oświetla cię swoim blaskiem.

1. Prz 4,18; 20,27.

³⁷ Kiedy to mówił, pewien faryzeusz poprosił go, aby zjadł u niego obiad. Wszedł więc i usiadł za stołem.

³⁸ A faryzeusz, widząc to, dziwił się, że nie umył¹ się przed obiadem.

1. Mt 15,2; Mk 7,3.

³⁹ Wtedy Pan powiedział do niego: Teraz wy, faryzeusze, oczyszczacie¹ to, co jest na zewnątrz kubka i misy, ale to, co jest wewnątrz was, pełne jest zdzierstwa i nieprawości.

1. Mt 23,25.

⁴⁰ Głupcy, czyż ten, który uczynił to, co jest na zewnątrz, nie uczynił też tego, co jest wewnątrz?

⁴¹ Raczej z tego, co jest wewnątrz, dawajcie jałmużnę, a wszystko będzie dla was czyste.

⁴² Ale biada¹ wam, faryzeusze, bo dajecie dziesięcinę² z mięty, ruty i z każdego ziela, lecz opuszczacie sąd i miłość Boga³. To należało czynić i tamtego nie opuszczać.

1. Mt 23,23.
2. Kpł 27,30; Ne 10,37; Ml 3,8.
3. Pwt 10,12-13; 1Sm 15,22; Prz 21,3; Mi 6,8.

⁴³ Biada wam, faryzeusze, bo kochacie pierwsze miejsca¹ w synagogach i pozdrowienia na rynkach.

1. Mt 23,6; Mk 12,38-39.

⁴⁴ Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo jesteście jak groby, których nie widać, a ludzie, którzy chodzą po nich, nie wiedzą o tym.

⁴⁵ I odezwał się jeden ze znawców prawa: Nauczycielu, mówiąc to, i nas znieważasz.

⁴⁶ A on powiedział: I wam, znawcom prawa, biada, bo obciążacie¹ ludzi brzemionami nie do uniesienia, a sami nawet jednym palcem tych brzemion nie dotykacie.

1. Mt 23,4; Ga 6,13.

⁴⁷ Biada wam, bo budujecie grobowce proroków, a wasi ojcowie ich pozabijali.

⁴⁸ Doprawdy świadczycie, że pochwalacie uczynki waszych ojców. Oni bowiem ich pozabijali, a wy budujecie ich grobowce.

⁴⁹ Dlatego też mądrość Boża powiedziała: Poślę do nich proroków i apostołów, a niektórych z nich będą zabijać i prześladować;

⁵⁰ Aby dopominano¹ się od tego pokolenia krwi wszystkich proroków, która została przelana od założenia świata;

1. Rdz 9,5; Lb 35,33.

⁵¹ Od krwi Abla¹ aż do krwi Zachariasza², który zginął między ołtarzem a świątynią. Doprawdy, mówię wam, dopominać się jej będą od tego pokolenia.

1. Rdz 4,8.
2. 2Krn 24,20-22; Mt 23,35.

⁵² Biada wam, znawcom prawa, bo zabraliście klucz poznania. Sami nie weszliście i tym, którzy chcieli wejść, przeszkodziliście¹.