Rozdział 8

¹ Następnie chodził po miastach i po wioskach, głosząc i opowiadając ewangelię królestwa Bożego. A było z nim dwunastu;

² I kilka kobiet, które uwolnił od złych duchów i chorób: Maria, zwana Magdaleną¹, z której wyszło siedem demonów;

1. Mt 27,55; Mk 16,1.9; J 19,25.

³ Joanna, żona Chuzy, zarządcy u Heroda, Zuzanna i wiele innych, które służyły mu swoimi dobrami¹.

1. 1Krn 29,14.

⁴ A gdy zeszło się wielu ludzi i z różnych miast przychodzili do niego, powiedział w przypowieści:

⁵ Siewca¹ wyszedł siać swoje ziarno. A gdy siał, jedno padło przy drodze i zostało podeptane, a ptaki niebieskie wydziobały je.

1. Mt 13,3; Mk 4,3.

⁶ Inne padło na skałę, a gdy wzeszło, uschło, bo nie miało wilgoci.

⁷ Inne zaś padło między ciernie, ale ciernie razem z nim wyrosły i zagłuszyły je.

⁸ A jeszcze inne padło na dobrą ziemię, a gdy wzrosło, wydało plon stokrotny. To powiedziawszy, zawołał: Kto ma uszy¹ do słuchania, niech słucha.

1. Mt 11,15; 13,9; Obj 2,7.

⁹ I pytali go jego uczniowie: Co znaczy ta przypowieść?

¹⁰ A on im powiedział: Wam dano poznać tajemnice¹ królestwa Bożego, ale innym opowiada się w przypowieściach, aby patrząc, nie widzieli² i słysząc, nie rozumieli.

1. Mt 13,11; Rz 11,25; 16,25; 1Kor 15,51; Ef 5,28-32; 6,19; 2Tes 2,7; Obj 17,5-7.
2. Iz 6,9.

¹¹ A takie jest znaczenie przypowieści: Ziarnem¹ jest słowo Boże.

1. 1Kor 3,6; 1P 1,23-25.

¹² Tymi przy drodze są ci, którzy słuchają; potem przychodzi diabeł¹ i zabiera słowo z ich serca, aby nie uwierzyli i nie zostali zbawieni.

1. Obj 12,9.

¹³ A tymi na skale są ci, którzy, gdy usłyszą, z radością przyjmują¹ słowo. Nie mają jednak korzenia², wierzą do czasu, a w chwili pokusy odstępują³.

1. Mt 13,20-21; Mk 4,16-17.
2. Prz 12,3.9; Jud 1,12.
3. 1Tes 3,5; Hbr 10,39; 2P 2,20-22.

¹⁴ To zaś, które padło między ciernie, to są ci, którzy słuchają słowa, ale odchodzą i przez troski, bogactwa i rozkosze życia¹ zostają zagłuszeni i nie wydają owocu.

1. 1Tm 6,9-17; 2Tm 4,10; 1J 2,15-17.

¹⁵ Lecz to, które padło na dobrą ziemię, to są ci, którzy szczerym i dobrym sercem¹ usłyszeli słowo i zachowują² je, i wydają owoc³ w cierpliwości⁴.

1. Łk 6,45; Ps 51,10.
2. Jk 1,22; 1J 2,3.
3. Ps 1,1-6.
4. Hbr 10,36; Jk 5,7-8.

¹⁶ Nikt, zapaliwszy świecę¹, nie nakrywa jej naczyniem i nie stawia pod łóżkiem, ale na świeczniku, aby ci, którzy wchodzą, widzieli światło².

1. Łk 11,33; Mt 5,15; Mk 4,21.
2. Flp 2,15.

¹⁷ Nie ma bowiem nic tajemnego¹, co by nie miało być ujawnione, ani nic ukrytego, o czym by się nie dowiedziano i co by nie wyszło na jaw.

1. Łk 12,2; Mt 10,26; 1Kor 4,5; Kaz 12,14.

¹⁸ Uważajcie więc, jak słuchacie¹. Kto bowiem ma, temu będzie dodane, a kto nie ma, zostanie mu zabrane nawet to, co sądzi, że ma.

1. Mk 4,24; Hbr 2,1.

¹⁹ Wtedy przyszli do niego jego matka i bracia¹, ale nie mogli podejść z powodu tłumu.

1. Mt 12,46-50; Mk 3,31-35.

²⁰ I dano mu znać, mówiąc: Twoja matka i twoi bracia stoją przed domem i chcą się z tobą widzieć.

²¹ A on im odpowiedział: Moją matką i moimi braćmi¹ są ci, którzy słuchają słowa Bożego i wypełniają je.

1. Hbr 2,11.

²² Pewnego dnia wsiadł do łodzi¹ ze swymi uczniami i powiedział do nich: Przeprawmy się na drugą stronę jeziora. I odpłynęli.

1. Mt 8,23; Mk 4,35.

²³ A gdy płynęli, usnął. I zerwał się gwałtowny wicher na jeziorze, i zalewało łódź, tak że byli w niebezpieczeństwie.

²⁴ Podeszli więc i obudzili go, mówiąc: Mistrzu, mistrzu, giniemy! Wówczas wstał, zgromił wiatr i wzburzone fale, a one się uspokoiły i nastała cisza.

²⁵ Wtedy powiedział do nich: Gdzież jest wasza wiara? A oni, bojąc się, dziwili się i mówili między sobą: Kim on jest, że nawet wichrom i wodzie rozkazuje, a są mu posłuszne?

²⁶ I przeprawili się do krainy Gadareńczyków, która leży naprzeciw Galilei.

²⁷ A gdy wyszedł na ląd, zabiegł mu drogę pewien człowiek z miasta, który od dłuższego czasu miał demony. Nie nosił ubrania i nie mieszkał w domu, lecz w grobowcach¹.

1. Prz 21,16.

²⁸ Gdy zobaczył Jezusa, krzyknął, upadł przed nim i zawołał donośnym głosem: Cóż ja mam z tobą¹, Jezusie, Synu Boga Najwyższego²? Proszę cię, nie dręcz mnie.

1. Mk 1,24; Jk 2,19.
2. Rdz 14,19.

²⁹ Rozkazał bowiem duchowi nieczystemu, aby wyszedł z tego człowieka. Bo od dłuższego czasu porywał go, a chociaż wiązano go łańcuchami i trzymano w pętach, on rwał¹ więzy, a demon pędził go na pustynię.

1. Kpł 26,15; Ps 89,31; Mt 5,19.

³⁰ I zapytał go Jezus: Jak ci na imię? A on odpowiedział: Legion. Wiele bowiem demonów weszło w niego.

³¹ Wtedy prosiły go, aby nie kazał im odejść stamtąd w otchłań¹.

1. Rz 10,7; Obj 9,1-2.11; 11,7; 17,8; 20,1-3.

³² A było tam wielkie stado świń¹, które pasły się na górze. I demony prosiły go, aby pozwolił im w nie wejść. I pozwolił im.

1. Kpł 11,7; Iz 65,4.

³³ Wtedy demony wyszły z tego człowieka i weszły w świnie. I ruszyło to stado pędem po urwisku do jeziora, i utonęło.

³⁴ A pasterze, widząc, co się stało, uciekli, a poszedłszy, oznajmili to w mieście i we wsiach.

³⁵ I wyszli ludzie, aby zobaczyć, co zaszło, a przyszedłszy do Jezusa, zastali człowieka, z którego wyszły demony, ubranego i przy zdrowych zmysłach¹, siedzącego u stóp Jezusa. I przestraszyli się.

1. 2Tm 1,7.

³⁶ A ci, którzy to widzieli, opowiedzieli im, jak ten opętany został uzdrowiony.

³⁷ Wówczas cała ludność okolicznej krainy Gadareńczyków prosiła go, aby od nich odszedł¹, gdyż ogarnął ich wielki strach. Wtedy on wsiadł do łodzi i zawrócił.

1. Hi 21,14; Mt 8,34; Mk 5,17; Dz 16,39.

³⁸ A człowiek, z którego wyszły demony, prosił go, aby mógł przy nim zostać¹. Lecz Jezus odprawił go, mówiąc:

1. Ps 27,4; Flp 1,23.

³⁹ Wróć do swego domu i opowiedz, jak wielkie rzeczy Bóg ci uczynił. I odszedł, opowiadając¹ po całym mieście, jak wielkie rzeczy Jezus mu uczynił.

1. Ps 66,16; Mk 1,45; J 4,28-29.

⁴⁰ A gdy Jezus wrócił, ludzie przyjęli go z radością. Wszyscy bowiem go oczekiwali.

⁴¹ A oto przyszedł człowiek imieniem Jair¹, który był przełożonym synagogi. Upadł Jezusowi do nóg² i prosił go, aby wszedł do jego domu.

1. Mt 9,18; Mk 5,22.
2. Mt 28,9; Mk 7,25; J 11,32.

⁴² Miał bowiem córkę jedynaczkę, mającą około dwunastu lat, która umierała. A gdy on szedł, ludzie napierali na niego.

⁴³ A kobieta, która od dwunastu lat cierpiała na krwotok¹ i wydała na lekarzy² całe swoje mienie, a żaden nie mógł jej uleczyć;

1. Kpł 15,19-33; Mt 9,20; Mk 5,25.
2. 2Krn 16,12; Hi 13,4; Ps 108,12.

⁴⁴ Podeszła z tyłu, dotknęła brzegu jego szaty i natychmiast ustał jej krwotok.

⁴⁵ Wtedy Jezus zapytał: Kto mnie dotknął? A gdy wszyscy się wypierali, Piotr i ci, którzy z nim byli, powiedzieli: Mistrzu, ludzie się do ciebie cisną i tłoczą, a ty pytasz: Kto mnie dotknął?

⁴⁶ Jezus jednak powiedział: Ktoś mnie dotknął, bo poczułem, że moc¹ wyszła ze mnie.

1. Łk 5,17; 6,19.

⁴⁷ Wtedy kobieta, widząc, że się nie ukryje, z drżeniem podeszła i upadłszy przed nim, powiedziała¹ wobec wszystkich ludzi, dlaczego go dotknęła i jak natychmiast została uzdrowiona.

1. Rz 10,10.

⁴⁸ On zaś powiedział do niej: Ufaj, córko! Twoja wiara¹ cię uzdrowiła, idź w pokoju.

1. Łk 7,50.

⁴⁹ A gdy on jeszcze to mówił, przyszedł ktoś z domu przełożonego synagogi i powiedział: Twoja córka umarła, nie trudź Nauczyciela.