Rozdział 12

¹ Tymczasem, gdy zgromadziły się wielotysięczne tłumy, tak że jedni po drugich deptali, zaczął mówić najpierw do swoich uczniów: Strzeżcie¹ się zakwasu faryzeuszy, którym jest obłuda.

1. Mt 16,6; Mk 8,15.

² Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie miało być ujawnione¹, ani nic tajemnego, o czym by się nie miano dowiedzieć.

1. Kaz 12,14; Mt 10,26; Mk 4,22; 1Kor 4,5.

³ Dlatego to, co mówiliście w ciemności, będzie słyszane w świetle, a to, co szeptaliście do ucha w pokojach, będzie rozgłaszane na dachach.

⁴ A mówię wam, moim przyjaciołom¹: Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, a potem już nic więcej nie mogą zrobić.

1. J 15,14; Jk 2,23.

⁵ Ale pokażę wam, kogo macie się bać. Bójcie się tego, który, gdy zabije, ma moc wrzucić do ognia piekielnego¹. Doprawdy, mówię wam, tego się bójcie.

1. Ps 9,17; Mt 10,28; 25,41; 2P 2,4; Obj 20,14.

⁶ Czy nie sprzedają pięciu wróbli za dwa pieniążki¹? A jednak żaden z nich nie jest zapomniany w oczach Boga.

1. asy

⁷ Nawet włosy na waszej głowie wszystkie są policzone. Dlatego nie bójcie się, jesteście cenniejsi niż wiele wróbli.

⁸ A mówię wam: Każdego, kto mnie wyzna¹ przed ludźmi, tego też Syn Człowieczy wyzna przed aniołami Bożymi.

1. Rz 10,10; 1J 2,23.

⁹ Ale kto się mnie wyprze przed ludźmi, tego też ja się wyprę przed aniołami Boga.

¹⁰ I każdemu, kto powie słowo przeciwko Synowi Człowieczemu, będzie przebaczone, ale temu, kto bluźni¹ przeciwko Duchowi Świętemu, nie będzie przebaczone.

1. Mt 12,31; Mk 3,28; 1Tm 1,13.

¹¹ A gdy będą was prowadzić do synagog, przełożonych i władz, nie martwcie się, jak i co macie odpowiedzieć¹ na swoją obronę lub co macie mówić.

1. Łk 21,12-15; Mt 10,17-20.

¹² Duch Święty bowiem nauczy¹ was w tej właśnie godzinie, co macie mówić.

1. Łk 21,15; Wj 4,11.

¹³ I powiedział mu ktoś z tłumu: Nauczycielu, powiedz memu bratu, aby podzielił się ze mną spadkiem.

¹⁴ Lecz on mu odpowiedział: Człowieku, któż mnie ustanowił sędzią albo rozjemcą między wami?

¹⁵ Powiedział też do nich: Uważajcie i strzeżcie się chciwości, gdyż nie od tego, że ktoś ma obfitość dóbr, zależy jego życie¹.

1. Hi 2,4; Prz 15,16; Mt 6,25; 1Tm 6,6-8.

¹⁶ I opowiedział im przypowieść: Pewnemu bogatemu człowiekowi pole przyniosło obfity plon.

¹⁷ I rozważał w sobie: Cóż mam zrobić, skoro nie mam gdzie zgromadzić moich plonów?

¹⁸ Powiedział więc: Zrobię¹ tak: zburzę moje spichlerze, a zbuduję większe i zgromadzę tam wszystkie moje plony i moje dobra.

1. Jk 4,15.

¹⁹ I powiem mojej duszy: Duszo, masz wiele dóbr złożonych na wiele lat; odpoczywaj, jedz, pij i wesel się¹.

1. Kaz 11,9; Jk 5,1-5.

²⁰ Ale Bóg mu powiedział: Głupcze, tej nocy zażądają od ciebie twojej duszy¹, a to, co przygotowałeś, czyje będzie?

1. Ps 52,1-7; Prz 11,4; 1Tm 6,7; Jk 4,14.

²¹ Tak jest z każdym, kto gromadzi skarby dla siebie, a nie jest bogaty¹ w Bogu.

1. Ha 2,9; Mt 6,19-20.

²² Potem powiedział do swoich uczniów: Dlatego mówię wam: Nie troszczcie się o wasze życie¹, co będziecie jeść, ani o ciało, w co będziecie się ubierać.

1. Mt 6,25-34; Flp 4,6.

²³ Życie jest czymś więcej niż pokarm, a ciało niż ubranie.

²⁴ Przypatrzcie się krukom, że nie sieją ani nie żną, nie mają spiżarni ani spichlerza, a jednak Bóg je żywi. O ileż cenniejsi jesteście wy niż ptaki!

²⁵ I któż z was, martwiąc się, może dodać do swego wzrostu jeden łokieć?

²⁶ Jeśli więc najmniejszej rzeczy nie możecie uczynić, czemu troszczycie się o inne?

²⁷ Przypatrzcie się liliom, jak rosną: nie pracują ani nie przędą, a mówię wam, że nawet Salomon w całej swojej chwale nie był tak ubrany, jak jedna z nich.

²⁸ A jeśli trawę, która dziś jest na polu, a jutro będzie wrzucona do pieca, Bóg tak ubiera, o ileż bardziej was, ludzie małej wiary?

²⁹ Nie pytajcie więc, co będziecie jeść lub co będziecie pić, ani nie martwcie się o to.

³⁰ O to wszystko bowiem zabiegają narody świata. Lecz wasz Ojciec wie, że tego potrzebujecie¹.

1. Mt 6,8.32.

³¹ Szukajcie¹ raczej królestwa Bożego, a to wszystko będzie wam dodane.

1. 1Krl 3,11-13; 1Krn 16,11; Mt 6,33; Iz 55,6.

³² Nie bój się, mała trzódko, gdyż upodobało się waszemu Ojcu dać wam królestwo¹.

1. Mt 25,34; 2Tes 1,5; Hbr 12,28; Jk 2,5.

³³ Sprzedawajcie¹, co posiadacie, i dawajcie jałmużnę. Przygotujcie sobie sakiewki, które nie starzeją się, skarb w niebie, którego nie ubywa, gdzie złodziej nie ma dostępu ani mól nie niszczy.

1. Łk 18,22; Mt 19,21; Dz 2,45; 4,34-35.

³⁴ Bo gdzie jest wasz skarb, tam będzie też wasze serce¹.

1. Kol 3,1-3.

³⁵ Niech będą przepasane wasze biodra¹ i zapalone lampy².

1. Iz 11,5; Ef 6,14; 1P 1,13.
2. Mt 5,16; Flp 2,15.

³⁶ A wy bądźcie podobni do ludzi oczekujących swego pana, aż wróci z wesela, aby gdy przyjdzie i zapuka, zaraz mu otworzyć.

³⁷ Błogosławieni ci słudzy, których pan, gdy przyjdzie, zastanie czuwających. Zaprawdę powiadam wam, że się przepasze i posadzi ich za stołem, a obchodząc, będzie im usługiwał.

³⁸ Jeśli przyjdzie o drugiej czy o trzeciej straży i tak ich zastanie, błogosławieni są ci słudzy.

³⁹ A to wiedzcie¹, że gdyby gospodarz znał godzinę, o której ma przyjść złodziej, czuwałby i nie pozwoliłby włamać się do swego domu.

1. Mt 24,43.

⁴⁰ Dlatego i wy bądźcie gotowi, bo Syn Człowieczy przyjdzie¹ o godzinie, której się nie spodziewacie.

1. Mt 24,42.44; 25,13; 1Tes 5,6.

⁴¹ Wtedy Piotr go zapytał: Panie, czy tę przypowieść mówisz do nas, czy też do wszystkich?

⁴² A Pan odpowiedział: Któż więc jest szafarzem wiernym i roztropnym¹, którego Pan ustanowi nad swoją służbą, aby we właściwym czasie wydawał jej wyznaczoną żywność?

1. 1Kor 4,1-2.

⁴³ Błogosławiony ten sługa, którego pan, gdy przyjdzie, zastanie tak czyniącego.

⁴⁴ Zaprawdę powiadam wam, że postawi go nad wszystkimi swoimi dobrami¹.

1. Mt 24,47; Obj 3,21.

⁴⁵ Ale jeśli ten sługa powie w swoim sercu: Mój pan zwleka ze swoim przyjściem¹, i zacznie bić sługi i służące, jeść, pić i upijać się;

1. Kaz 8,11; 2P 2,3-4.

⁴⁶ Przyjdzie pan tego sługi w dniu¹, w którym się nie spodziewa i o godzinie, której nie zna, i odłączy² go, i wyznaczy mu dział z niewierzącymi.

1. 1Tes 5,3.
2. Ps 37,9; 94,14.

⁴⁷ Ten zaś sługa, który znał¹ wolę swego pana, a nie był gotowy i nie postąpił według jego woli, otrzyma wielką chłostę.

1. Jk 4,17.

⁴⁸ Lecz ten, który jej nie znał¹ i uczynił coś godnego kary, otrzyma małą chłostę. Komu wiele dano, od tego wiele się będzie wymagać, a komu wiele powierzono, więcej będzie się od niego żądać.

1. Kpł 5,17; Dz 17,30; Rz 2,12-16; 1Tm 1,13.

⁴⁹ Przyszedłem, aby rzucić ogień¹ na ziemię, i czegóż pragnę, skoro już zapłonął?

1. Łk 12,51; Iz 11,4; Ml 3,2; 4,1; Mt 3,10-12.

⁵⁰ Lecz chrztem¹ mam być ochrzczony i jakże jestem udręczony, aż się to dopełni.

1. Mt 20,22; Mk 10,38.

⁵¹ Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój? Bynajmniej, mówię wam, raczej rozłam¹.

1. Mt 10,34.

⁵² Odtąd bowiem w jednym domu będzie pięciu poróżnionych, trzech przeciwko dwom, a dwóch przeciwko trzem.

⁵³ Ojciec powstanie przeciwko synowi¹, a syn przeciwko ojcu, matka przeciwko córce, a córka przeciwko matce, teściowa przeciwko synowej, a synowa przeciwko teściowej.

1. Mi 7,6; Mt 10,21; 24,10.

⁵⁴ Mówił też do ludu: Gdy widzicie chmurę¹ pojawiającą się od zachodu, zaraz mówicie: Nadchodzi ulewny deszcz. I tak jest.

1. Mt 16,2.

⁵⁵ A gdy wieje wiatr z południa¹, mówicie: Będzie gorąco. I tak jest.

1. Hi 37,17.

⁵⁶ Obłudnicy, wygląd nieba i ziemi umiecie rozpoznawać, jakże więc obecnego czasu nie rozpoznajecie?