Rozdział 14

¹ I stało się tak, że gdy Jezus wszedł w szabat do domu pewnego przywódcy faryzeuszy, aby jeść chleb, oni go obserwowali.

² A oto był przed nim pewien człowiek chory na puchlinę.

³ Wtedy Jezus zapytał znawców prawa i faryzeuszy: Czy wolno uzdrawiać w szabat?

⁴ Lecz oni milczeli. On zaś ujął go, uzdrowił i odprawił.

⁵ I powiedział im: Któż z was, jeśli jego osioł albo wół wpadnie do studni, nie wyciągnie go natychmiast w dzień szabatu?

⁶ I nie mogli mu na to odpowiedzieć.

⁷ Gdy zauważył, jak zaproszeni wybierali pierwsze miejsca, opowiedział im przypowieść:

⁸ Gdy ktoś cię zaprosi na wesele, nie siadaj na pierwszym miejscu¹, aby czasem ktoś ważniejszy od ciebie nie był zaproszony przez niego.

1. Prz 25,6-7.

⁹ Wówczas przyjdzie ten, który ciebie i jego zaprosił, i powie ci: Ustąp temu miejsca; i wtedy ze wstydem musiałbyś zająć ostatnie miejsce.

¹⁰ Lecz gdy będziesz zaproszony, idź i usiądź na ostatnim miejscu, a gdy przyjdzie ten, który cię zaprosił, powie ci: Przyjacielu, przesiądź się wyżej. Wtedy doznasz czci wobec współbiesiadników.

¹¹ Bo każdy, kto się wywyższa¹, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony.

1. 1Sm 15,17; Prz 15,33; 18,12; 29,23; Mt 23,12; Jk 4,6; 1P 5,5.

¹² Powiedział też do tego, który go zaprosił: Gdy wydajesz obiad albo kolację, nie zapraszaj swoich przyjaciół ani braci, ani krewnych, ani bogatych sąsiadów, żeby cię czasem i oni w zamian nie zaprosili, i miałbyś odpłatę.

¹³ Lecz gdy wydajesz ucztę, zaproś ubogich¹, ułomnych, chromych i ślepych.

1. Ne 8,10-12; Prz 14,31.

¹⁴ A będziesz błogosławiony¹, bo nie mają ci czym odpłacić, ale otrzymasz odpłatę przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych.

1. Mt 10,42; 25,34-40.

¹⁵ Gdy usłyszał to jeden ze współbiesiadników, powiedział do niego: Błogosławiony ten, kto będzie jadł chleb w królestwie¹ Bożym.

1. Mt 8,11; Obj 19,9.

¹⁶ Wtedy on mu powiedział: Pewien człowiek¹ wydał wielką ucztę i zaprosił wielu.

1. Mt 22,1-14.

¹⁷ A gdy nadszedł czas uczty, posłał¹ swego sługę, żeby powiedział zaproszonym: Chodźcie, bo już wszystko gotowe.

1. Łk 10,2; 1J 4,14.

¹⁸ A oni zaczęli się wszyscy jednomyślnie wymawiać¹. Pierwszy mu powiedział: Kupiłem pole i muszę iść je obejrzeć. Proszę cię, uważaj mnie za wytłumaczonego.

1. Mt 22,5; J 1,11; 5,40.

¹⁹ Drugi zaś powiedział: Kupiłem pięć par wołów i idę je wypróbować. Proszę cię, uważaj mnie za wytłumaczonego.

²⁰ A jeszcze inny powiedział: Pojąłem żonę i dlatego nie mogę przyjść.

²¹ A gdy sługa wrócił, oznajmił to swemu panu. Wtedy gospodarz rozgniewał się i powiedział do swego sługi: Wyjdź szybko na ulice¹ i zaułki miasta i wprowadź tu ubogich², ułomnych, chromych³ i ślepych.

1. Prz 1,20; Mt 22,9; Łk 10,10; 13,26.
2. 1Sm 2,8; Ps 113,7.
3. Iz 35,6.

²² I powiedział sługa: Panie, stało się, jak rozkazałeś, a jeszcze jest miejsce.

²³ Wtedy Pan powiedział do sługi: Wyjdź na drogi i między opłotki i przymuszaj¹ do wejścia, aby mój dom się zapełnił.

1. Dz 16,15; 1Kor 9,19-23; 2Kor 5,11.

²⁴ Mówię wam bowiem, że żaden¹ z tych ludzi, którzy byli zaproszeni, nie skosztuje mojej uczty.

1. Prz 1,24-32; Mt 21,43; Hbr 12,25.

²⁵ I szły z nim wielkie tłumy. A on, odwróciwszy się, powiedział do nich:

²⁶ Jeśli ktoś przychodzi do mnie, a nie ma w nienawiści¹ swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr, a nawet swego życia², nie może być moim uczniem.

1. Pwt 21,15; Ml 1,3; J 12,25.
2. Pwt 13,6-9; Ps 73,25; Mt 10,37.

²⁷ Kto nie niesie swego krzyża¹, a idzie za mną, nie może być moim uczniem.

1. Łk 9,23; Mt 16,24; Mk 8,34.

²⁸ Bo któż z was, chcąc zbudować wieżę, najpierw nie usiądzie i nie obliczy wydatków, czy mu wystarczy na ukończenie?

²⁹ Aby czasem, gdyby położył fundament, a nie mógłby ukończyć, wszyscy, którzy by to widzieli, nie zaczęli się z niego naśmiewać;

³⁰ Mówiąc: Ten człowiek zaczął budować, a nie zdołał ukończyć¹.

1. Hbr 6,11; 10,38; 2P 2,19-22.

³¹ Albo który król, wyruszając na wojnę z drugim królem, najpierw nie usiądzie i nie naradzi się¹, czy w dziesięć tysięcy może zmierzyć się z tym, który z dwudziestoma tysiącami nadciąga przeciwko niemu?

1. Prz 20,18; 25,8.

³² A jeśli nie, to gdy tamten jeszcze jest daleko, wysyła poselstwo i prosi o warunki pokoju.

³³ Tak i każdy z was, kto nie wyrzeknie się wszystkiego¹, co posiada, nie może być moim uczniem.

1. Łk 9,23; Mt 16,24; Mk 8,34.

³⁴ Dobra jest sól¹. Lecz jeśli sól zwietrzeje, czym się ją przyprawi?

1. Mt 5,13; Mk 9,49-50.

³⁵ Nie nadaje się ani do ziemi, ani do nawozu; precz się ją wyrzuca¹. Kto ma uszy do słuchania, niech słucha.

1. J 15,6.