Rozdział 24

¹ Pierwszego dnia¹ tygodnia² wczesnym rankiem przyszły do grobu, niosąc wonności, które przygotowały, a z nimi i inne kobiety;

1. Mt 28,1; Mk 16,1; J 20,1.
2. po sabacie, w niedzielę

² I zastały kamień¹ odwalony od grobowca.

1. J 11,38-39.

³ A wszedłszy do środka, nie znalazły ciała Pana Jezusa.

⁴ A gdy zakłopotały się z tego powodu, nagle dwaj mężowie¹ stanęli przy nich w lśniących szatach.

1. Rdz 18,2; Mt 28,2; Mk 16,5; J 20,12.

⁵ I przestraszone, schyliły twarze ku ziemi, a oni powiedzieli do nich: Dlaczego szukacie żyjącego¹ wśród umarłych?

1. Obj 1,18; 2,8.

⁶ Nie ma go tu, ale powstał z martwych. Przypomnijcie sobie, jak wam mówił¹, gdy był jeszcze w Galilei:

1. Mt 16,21; 17,23; Mk 8,31; 9,31.

⁷ Syn Człowieczy musi być wydany w ręce grzesznych ludzi i ukrzyżowany, a trzeciego dnia zmartwychwstać.

⁸ I przypomniały¹ sobie jego słowa.

1. J 2,22; 12,16; 14,26.

⁹ A wróciwszy od grobu, oznajmiły to wszystko jedenastu i wszystkim pozostałym.

¹⁰ A były to: Maria Magdalena i Joanna¹, Maria, matka Jakuba, i inne z nimi, które opowiedziały to apostołom.

1. Łk 8,3.

¹¹ Lecz ich słowa wydały im się niczym baśnie¹ i nie uwierzyli im.

1. Rdz 19,14; Hi 9,16.

¹² Wtedy Piotr wstał i pobiegł do grobu. A gdy się nachylił, zobaczył płótna leżące osobno i odszedł, dziwiąc się temu, co się stało.

¹³ A tego samego dnia dwaj¹ z nich szli do wioski zwanej Emmaus, która była oddalona o sześćdziesiąt stadiów od Jerozolimy.

1. Mk 16,12-13.

¹⁴ I rozmawiali ze sobą o tym wszystkim, co się stało.

¹⁵ A gdy tak rozmawiali i wspólnie się zastanawiali, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi.

¹⁶ Lecz ich oczy były zakryte¹, żeby go nie poznali.

1. J 20,14; 2Krl 6,17.

¹⁷ I zapytał ich: Cóż to za rozmowy prowadzicie między sobą w drodze? Dlaczego jesteście smutni?

¹⁸ A jeden z nich, któremu było na imię Kleofas¹, odpowiedział mu: Czy jesteś tylko przychodniem w Jerozolimie i nie wiesz, co się tam w tych dniach stało?

1. J 19,25.

¹⁹ I zapytał ich: O czym? A oni mu odpowiedzieli: O Jezusie z Nazaretu, który był prorokiem¹ potężnym w czynie i słowie² przed Bogiem i całym ludem;

1. Mt 21,11; Dz 2,22.
2. Dz 7,22.

²⁰ Jak naczelni kapłani i nasi przywódcy wydali go na śmierć¹ i ukrzyżowali.

1. Dz 13,27-28.

²¹ A my spodziewaliśmy się, że on odkupi¹ Izraela. Lecz po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak to się stało.

1. Łk 2,38; Ps 130,8; 1P 1,18; Obj 5,9.

²² Nadto niektóre z naszych kobiet zdumiały nas: były wcześnie rano przy grobie;

²³ A nie znalazłszy jego ciała, przyszły, mówiąc, że miały widzenie aniołów, którzy powiedzieli, iż on żyje.

²⁴ Wówczas niektórzy z naszych poszli do grobu i zastali wszystko tak, jak mówiły kobiety, ale jego nie widzieli.

²⁵ Wtedy on powiedział do nich: O głupi i serca nieskorego do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy¹!

1. Dz 3,24.

²⁶ Czyż Chrystus nie musiał tego wycierpieć¹ i wejść do swojej chwały?

1. Dz 17,3; Hbr 2,8-10; 1P 1,11.

²⁷ I zaczynając od Mojżesza¹ i wszystkich proroków², wykładał im, co było o nim napisane we wszystkich Pismach.

1. Rdz 3,15; 22,18; 49,10; Lb 21,6-9; Pwt 18,15.
2. Ps 16,10; Iz 7,14; 9,6; 50,6; 53,1-12; Ml 4,2.

²⁸ I zbliżyli się do wsi, do której szli, a on zachowywał się tak, jakby miał iść dalej.

²⁹ Lecz oni go przymusili, mówiąc: Zostań z nami, bo zbliża się wieczór i dzień się już kończy. Wszedł więc, aby z nimi zostać.

³⁰ A gdy siedział z nimi za stołem, wziął chleb¹, pobłogosławił i łamiąc, podawał im.

1. Łk 22,19.

³¹ Wtedy otworzyły się im oczy¹ i poznali go, lecz on zniknął im z oczu.

1. Ps 119,18.

³² I mówili między sobą: Czy nasze serce nie pałało¹ w nas, gdy rozmawiał z nami w drodze i otwierał nam Pisma?

1. Jr 20,9; 23,29.

³³ A wstawszy o tej godzinie, wrócili do Jerozolimy i zastali zgromadzonych¹ jedenastu i tych, którzy z nimi byli.

1. J 20,19.

³⁴ Ci mówili: Pan naprawdę zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi¹.

1. 1Kor 15,5.

³⁵ Oni zaś opowiedzieli, co się stało w drodze i jak go poznali przy łamaniu chleba.

³⁶ A gdy to mówili, sam Jezus stanął pośród nich¹ i powiedział do nich: Pokój wam.

1. Mk 16,14.

³⁷ A oni się zlękli i przestraszeni myśleli, że widzą ducha¹.

1. Mk 6,49.

³⁸ I zapytał ich: Czemu się boicie i czemu myśli budzą się w waszych sercach?

³⁹ Popatrzcie na moje ręce¹ i nogi, że to jestem ja. Dotknijcie mnie i zobaczcie, bo duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że ja mam.

1. J 20,20; Dz 1,3; Za 13,6.

⁴⁰ Kiedy to powiedział, pokazał im ręce i nogi.

⁴¹ Lecz gdy oni z radości jeszcze nie wierzyli¹ i dziwili się, zapytał ich: Macie tu coś do jedzenia?

1. Rdz 45,26.

⁴² I podali mu kawałek pieczonej ryby i plaster miodu.

⁴³ A on wziął i jadł przy nich.

⁴⁴ Potem powiedział do nich: To są słowa, które mówiłem do was, będąc jeszcze z wami, że musi się wypełnić wszystko, co jest o mnie napisane w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach¹.

1. Ps 2,1-12; 16,9-11; 22,1-31; 69,1-36.

⁴⁵ Wtedy otworzył ich umysły, żeby rozumieli¹ Pisma.

1. J 16,13; Dz 16,14.

⁴⁶ I powiedział im: Tak jest napisane i tak Chrystus musiał cierpieć, i trzeciego dnia zmartwychwstać¹;

1. 1P 1,3.

⁴⁷ I w jego imieniu ma być głoszona pokuta¹ i przebaczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy.

1. Mt 3,2; Dz 3,19; 11,18; 17,30; 20,21; 26,20.

⁴⁸ A wy jesteście tego świadkami¹.

1. J 15,27; Dz 1,8; 10,39; 1J 1,2.

⁴⁹ A oto ja ześlę na was obietnicę¹ mego Ojca, a wy zostańcie w mieście Jerozolimie, aż będziecie przyobleczeni mocą z wysoka.

1. Iz 44,3; Jl 2,28; J 14,16; Dz 1,4.

⁵⁰ I wyprowadził ich aż do Betanii, a podniósłszy ręce, błogosławił ich.

⁵¹ A gdy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony w górę do nieba¹.

1. 2Krl 2,11; Mk 16,19; Dz 1,9; Ef 4,8-10; Hbr 4,14.

⁵² A oni oddali mu pokłon i wrócili do Jerozolimy z wielką radością.

⁵³ I byli zawsze w świątyni, chwaląc i błogosławiąc Boga. Amen.