Rozdział 18

¹ W tym czasie podeszli do Jezusa uczniowie, pytając: Kto¹ jest największy² w królestwie³ niebieskim?

1. Łk 9,46-48.
2. Mt 20,26; 23,11; Łk 22,24; Flp 2,3.
3. Mt 5,19.

² A Jezus, zawoławszy dziecko, postawił je pośród nich;

³ I powiedział: Zaprawdę powiadam wam: Jeśli się nie nawrócicie¹ i nie staniecie się jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego.

1. Dz 3,19; Jk 5,19.

⁴ Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy w królestwie niebieskim.

⁵ A kto przyjmie jedno takie dziecko w moje imię, mnie przyjmuje.

⁶ Kto zaś zgorszy¹ jednego z tych małych, którzy we mnie wierzą, lepiej byłoby dla niego, gdyby zawieszono mu u szyi kamień młyński i utopiono go w morskiej głębinie.

1. Ps 105,15; Łk 17,1.

⁷ Biada światu z powodu zgorszeń! Muszą bowiem przyjść zgorszenia, ale biada temu człowiekowi, przez którego przychodzi zgorszenie!

⁸ Dlatego jeśli twoja ręka albo noga jest ci powodem upadku¹, odetnij ją i odrzuć² od siebie. Lepiej jest dla ciebie wejść do życia chromym albo ułomnym, niż mając dwie ręce albo dwie nogi, być wrzuconym do ognia wiecznego³.

1. Mt 5,29; Mk 9,43.
2. Rz 13,12.
3. Mt 25,41.46; Iz 33,14; 2Tes 1,8-9.

⁹ A jeśli twoje oko jest ci powodem upadku, wyłup je i odrzuć od siebie. Lepiej jest dla ciebie jednookim wejść do życia, niż mając dwoje oczu, być wrzuconym do ognia piekielnego.

¹⁰ Uważajcie, abyście nie gardzili żadnym z tych małych. Mówię wam bowiem, że ich aniołowie¹ w niebie zawsze patrzą na oblicze mojego Ojca, który jest w niebie.

1. Ps 34,7; Hbr 1,14.

¹¹ Przyszedł bowiem Syn Człowieczy, aby zbawić¹ to, co zginęło.

1. Mt 15,24; Łk 9,56; 19,10; J 3,17; 12,47; 1Tm 1,15.

¹² Jak wam się wydaje? Gdyby jakiś człowiek miał sto owiec, a jedna¹ z nich zabłąkałaby się, czyż nie zostawi tych dziewięćdziesięciu dziewięciu i nie pójdzie w góry szukać zabłąkanej?

1. Mt 12,11; Ps 119,176; Ez 34,16.

¹³ A jeśli uda mu się ją znaleźć, zaprawdę powiadam wam, że cieszy¹ się z niej bardziej niż z tych dziewięćdziesięciu dziewięciu, które się nie zabłąkały.

1. Łk 15,5.

¹⁴ Tak też nie jest wolą waszego Ojca, który jest w niebie, aby zginął¹ jeden z tych małych.

1. J 3,15-16; 10,28.

¹⁵ Jeśli¹ twój brat zgrzeszy przeciwko tobie, idź, strofuj go sam na sam. Jeśli cię usłucha, pozyskałeś twego brata.

1. Łk 17,3; 1Kor 6,6; Ga 6,1.

¹⁶ Jeśli zaś cię nie usłucha, weź ze sobą jeszcze jednego albo dwóch¹, aby na podstawie zeznania dwóch albo trzech świadków oparte było każde słowo.

1. Pwt 17,6; 19,15; 2Kor 13,1; Hbr 10,28.

¹⁷ Jeśli ich nie usłucha, powiedz kościołowi¹. A jeśli kościoła nie usłucha, niech będzie dla ciebie jak poganin i celnik.

1. 1Kor 5,3-5; Rz 16,17; 2Tes 3,6.

¹⁸ Zaprawdę powiadam wam: Cokolwiek zwiążecie¹ na ziemi, będzie związane i w niebie. A cokolwiek rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane i w niebie.

1. Mt 16,19; J 20,23.

¹⁹ Mówię wam też: Jeśli dwaj z was na ziemi będą zgodnie prosić o cokolwiek, otrzymają to od mego Ojca, który jest w niebie.

²⁰ Gdzie bowiem dwaj albo trzej są zgromadzeni w moje imię¹, tam jestem pośród nich.

1. Mk 16,17; J 14,13; Dz 2,38; 9,27; Kol 3,17.

²¹ Wtedy Piotr podszedł do niego i zapytał: Panie, ile razy mam przebaczyć¹ mojemu bratu, gdy zgrzeszy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy?

1. Mt 6,12; Mk 11,25; Ef 4,32; Kol 3,13.

²² I odpowiedział mu Jezus: Nie mówię ci, że aż siedem razy, ale aż siedemdziesiąt siedem razy.

²³ Dlatego królestwo niebieskie podobne jest do króla, który chciał się rozliczyć ze swymi sługami.

²⁴ A gdy zaczął się rozliczać¹, przyprowadzono mu jednego, który był mu winien dziesięć tysięcy talentów.

1. Łk 7,41; 16,5.

²⁵ A ponieważ nie miał z czego¹ oddać, jego pan kazał go sprzedać² wraz z żoną, dziećmi i wszystkim, co miał, i spłacić dług.

1. Ps 38,4; 40,12; 130,3.
2. Kpł 25,39; 2Krl 4,1.

²⁶ Wtedy sługa upadł i oddał mu pokłon, mówiąc: Panie, okaż mi cierpliwość, a wszystko ci oddam.

²⁷ Pan tego sługi, ulitowawszy¹ się nad nim, uwolnił go i darował mu dług.

1. Ps 78,38; 86,5.15.

²⁸ Lecz gdy ten sługa wyszedł, spotkał jednego ze swoich współsług, który był mu winien sto groszy¹. Chwycił go i zaczął dusić, mówiąc: Oddaj, coś winien!

1. denarów

²⁹ Wtedy jego współsługa upadł mu do nóg i prosił go: Okaż mi cierpliwość, a wszystko ci oddam.

³⁰ On jednak nie chciał¹, ale poszedł i wtrącił go do więzienia, dopóki nie odda długu.

1. Ef 4,31-32; Kol 3,12-13.

³¹ A jego współsłudzy, widząc, co się stało, zasmucili się bardzo i poszedłszy, oznajmili swemu panu wszystko, co zaszło.

³² Wtedy jego pan wezwał go i powiedział: Zły sługo, darowałem¹ ci cały ten dług, ponieważ mnie prosiłeś.

1. Łk 7,41.

³³ Czyż i ty nie powinieneś był zmiłować się nad swoim współsługą, jak ja zmiłowałem się nad tobą?

³⁴ I jego pan, rozgniewany, wydał go katom¹, dopóki nie odda wszystkiego, co był mu winien.

1. Mt 5,25; Łk 12,58; Obj 14,10.

³⁵ Tak i wam uczyni mój Ojciec niebieski, jeśli każdy z was nie przebaczy¹ z serca swemu bratu jego przewinień.

1. Mt 6,15; 7,2; Prz 21,13; Jk 2,13.