Rozdział 24

¹ A Jezus wyszedł ze świątyni i oddalił¹ się. I podeszli do niego jego uczniowie, aby pokazać mu zabudowania świątynne.

1. Mk 13,1; Łk 21,5.

² Lecz Jezus powiedział do nich: Czyż nie widzicie tego wszystkiego? Zaprawdę powiadam wam, nie zostanie¹ tu kamień na kamieniu, który by nie został zwalony.

1. 1Krl 9,7-8; Ps 79,1; Dn 9,26.

³ A gdy siedział na Górze Oliwnej, podeszli do niego uczniowie i pytali na osobności: Powiedz nam, kiedy¹ się to stanie i jaki będzie znak² twego przyjścia i końca³ świata?

1. Dn 12,6-8; 1Tes 5,1-4.
2. Mt 24,32-33.43.
3. Mt 13,39; Hbr 9,26.

⁴ I odpowiedział im Jezus: Uważajcie, aby was ktoś nie zwiódł.

⁵ Wielu¹ bowiem przyjdzie pod moim imieniem, mówiąc: Ja jestem Chrystusem. I wielu zwiodą.

1. Mt 24,11.24; 2P 2,1-2; 1J 4,1.

⁶ Usłyszycie też o wojnach¹ i pogłoski o wojnach. Uważajcie, abyście się nie trwożyli. Wszystko to bowiem musi się stać, ale to jeszcze nie koniec.

1. Mk 13,7; Łk 21,9.

⁷ Powstanie bowiem naród¹ przeciwko narodowi i królestwo przeciwko królestwu i będzie głód, zaraza i trzęsienia ziemi miejscami.

1. Ag 2,22.

⁸ Lecz to wszystko jest początkiem boleści.

⁹ Wtedy wydadzą¹ was na udrękę, będą was zabijać i będziecie znienawidzeni przez wszystkie narody z powodu mego imienia.

1. Mt 10,17.

¹⁰ A wówczas wielu się zgorszy¹, będą się wzajemnie wydawać i jedni drugich nienawidzić.

1. Mt 11,6; 13,21; 26,31.

¹¹ Powstanie też wielu fałszywych¹ proroków i wielu zwiodą.

1. Mt 7,15; Dz 20,30; 1J 2,18.

¹² A ponieważ wzmoże się nieprawość, miłość¹ wielu oziębnie.

1. Obj 2,4.

¹³ Lecz kto wytrwa aż do końca¹, ten będzie zbawiony.

1. Mt 24,3.6.14; Mt 10,22; Mk 13,13.

¹⁴ A ta ewangelia królestwa¹ będzie głoszona po całym świecie na świadectwo wszystkim narodom. I wtedy przyjdzie koniec.

1. Mt 4,23; 9,35; Mk 1,14.

¹⁵ Gdy więc zobaczycie obrzydliwość¹ spustoszenia, o której mówił² prorok Daniel, stojącą w miejscu świętym (kto czyta, niech rozumie);

1. Mk 13,14.
2. Dn 9,27; 11,31; 12,11.

¹⁶ Wtedy ci, którzy będą w Judei, niech uciekają¹ w góry.

1. Łk 21,20-24.

¹⁷ Kto będzie na dachu, niech nie schodzi, aby coś zabrać ze swego domu.

¹⁸ Kto zaś będzie w polu, niech nie wraca, aby wziąć swe szaty.

¹⁹ A biada brzemiennym i karmiącym w tych dniach!

²⁰ Módlcie się więc, aby wasza ucieczka nie wypadła w zimie albo w szabat.

²¹ Wtedy bowiem będzie wielki ucisk¹, jakiego nie było od początku świata aż dotąd ani nigdy nie będzie.

1. Jr 30,4-7; Dn 12,1; Obj 7,14.

²² A gdyby te dni nie były skrócone, żadne ciało nie byłoby zbawione¹. Ale ze względu na wybranych² dni te będą skrócone.

1. Rz 11,26.
2. 2Tm 2,10.

²³ Jeśli wtedy ktoś wam powie: Oto tu jest Chrystus, albo: Jest tam – nie wierzcie.

²⁴ Powstaną bowiem fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy i będą czynić wielkie znaki i cuda¹, żeby zwieść, o ile można, nawet wybranych.

1. Pwt 13,1; Obj 13,13-14; 19,20.

²⁵ Oto wam przepowiedziałem.

²⁶ Jeśli więc wam powiedzą: Oto jest na pustyni – nie wychodźcie; Oto wewnątrz domu – nie wierzcie.

²⁷ Jak bowiem błyskawica pojawia się na wschodzie i jest widoczna aż na zachodzie, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego.

²⁸ Bo gdzie jest padlina, tam się zgromadzą¹ i orły.

1. Łk 17,37; Obj 19,17.

²⁹ A zaraz po ucisku¹ tych dni słońce się zaćmi i księżyc² nie da swego blasku, gwiazdy³ będą spadać z nieba i moce niebieskie zostaną poruszone.

1. Mk 13,24.
2. Iz 13,10; Ez 32,7; Jl 2,10; 3,15.
3. Obj 6,13.

³⁰ Wówczas ukaże się na niebie znak¹ Syna Człowieczego. Wtedy będą lamentować wszystkie ludy ziemi i ujrzą² Syna Człowieczego przychodzącego na obłokach niebieskich z mocą i wielką chwałą.

1. Łk 2,34; Mt 12,39.
2. Za 12,10; Obj 1,7.

³¹ Pośle on swoich aniołów¹ z potężnym głosem trąby i zgromadzą jego wybranych z czterech stron świata, od jednego krańca nieba aż do drugiego.

1. Mt 13,41.

³² A od drzewa figowego¹ uczcie się przez podobieństwo: Gdy jego gałąź już staje się miękka i wypuszcza liście, poznajecie, że lato jest blisko.

1. Mk 13,28; Łk 21,29.

³³ Tak i wy, gdy ujrzycie to wszystko, wiedzcie, że jest blisko, u drzwi.

³⁴ Zaprawdę powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie¹, aż się to wszystko stanie.

1. Mk 13,30; Łk 21,32-33.

³⁵ Niebo i ziemia¹ przeminą, ale moje słowa² nie przeminą.

1. Iz 34,4; 51,6; Obj 20,11.
2. Ps 119,89.160; Iz 40,8; Mt 5,18; 1P 1,25.

³⁶ Lecz o tym dniu i godzinie¹ nikt nie wie, nawet aniołowie niebiescy, tylko sam mój Ojciec.

1. Mt 24,42.44; Mk 13,32; Dz 1,7.

³⁷ A jak było za dni¹ Noego, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego.

1. Rdz 6,1-22; 7,1-24; Hi 22,15-17; 1P 3,20.

³⁸ Jak bowiem za tych dni przed potopem¹ jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali aż do tego dnia, w którym Noe wszedł do arki;

1. Łk 12,19.

³⁹ I nie spostrzegli¹ się, aż przyszedł potop i zabrał wszystkich – tak będzie i z przyjściem Syna Człowieczego.

1. Sdz 20,34; Łk 19,44.

⁴⁰ Wtedy dwóch będzie w polu, jeden będzie wzięty, a drugi zostawiony.

⁴¹ Dwie będą mleć na żarnach, jedna będzie wzięta, a druga zostawiona.

⁴² Czuwajcie¹ więc, ponieważ nie wiecie, o której godzinie wasz Pan przyjdzie.

1. Mt 25,13; Mk 13,33-37; 1Tes 5,6; Obj 3,3.

⁴³ A to wiedzcie, że gdyby gospodarz wiedział, o jakiej porze ma przyjść złodziej, czuwałby i nie pozwoliłby włamać się do swego domu.

⁴⁴ Dlatego i wy bądźcie gotowi, bo Syn Człowieczy przyjdzie o godzinie, której się nie spodziewacie.

⁴⁵ Któż więc jest sługą wiernym¹ i roztropnym, którego pan ustanowił nad swoją służbą, aby im dawał pokarm o właściwej porze?

1. Łk 12,42; 1Kor 4,2; 2Tm 2,2.

⁴⁶ Błogosławiony ten sługa, którego pan, gdy przyjdzie, zastanie tak czyniącego.

⁴⁷ Zaprawdę powiadam wam, że ustanowi go nad wszystkimi swymi dobrami.

⁴⁸ Lecz jeśli powie ten zły sługa w swoim sercu: Mój pan zwleka¹ z przyjściem;

1. Ez 12,22.27; 2P 3,3.

⁴⁹ I zacznie bić współsługi, jeść i pić z pijakami;

⁵⁰ Przyjdzie¹ pan tego sługi w dniu, w którym się nie spodziewa, i o godzinie, której nie zna.

1. 1Tes 5,2.

⁵¹ Wtedy odłączy go i wyznaczy mu dział¹ z obłudnikami. Tam będzie płacz i zgrzytanie² zębów.

1. Hi 20,29; Iz 33,14; Łk 12,46.
2. Łk 13,28.