Rozdział 27

¹ A gdy nastał ranek, wszyscy naczelni kapłani i starsi ludu naradzili się przeciwko Jezusowi, aby go zabić.

² Związali¹ go, odprowadzili i wydali² namiestnikowi Poncjuszowi Piłatowi.

1. Rdz 22,9.
2. Mt 20,19; Mk 15,1; Łk 23,1; J 18,28.

³ Wtedy Judasz, który go wydał, widząc, że został skazany, żałował¹ tego i zwrócił trzydzieści² srebrników naczelnym kapłanom i starszym;

1. 2Kor 7,10.
2. Za 11,12-13.

⁴ Mówiąc: Zgrzeszyłem¹, wydając krew niewinną. A oni powiedzieli: Cóż nam do tego? To twoja sprawa.

1. Rdz 42,21; Wj 9,27.

⁵ Wtedy rzucił te srebrniki w świątyni i oddalił się, a potem poszedł i powiesił¹ się.

1. Dz 1,18-19.

⁶ A naczelni kapłani wzięli srebrniki i mówili: Nie wolno ich kłaść do skarbca świątynnego, gdyż jest to zapłata za krew.

⁷ I naradziwszy się, kupili za nie pole garncarza, aby grzebać na nim cudzoziemców.

⁸ Dlatego to pole aż do dziś nazywa się Polem Krwi.

⁹ Wtedy się wypełniło, co zostało powiedziane przez proroka Jeremiasza¹: I wzięli trzydzieści srebrników, zapłatę za oszacowanego, którego oszacowali synowie Izraela;

1. Za 11,12-13.

¹⁰ I dali je za pole garncarza, jak mi nakazał Pan.

¹¹ Jezus stał przed namiestnikiem. I zapytał go namiestnik: Czy¹ ty jesteś królem Żydów? Jezus² mu odpowiedział: Ty sam to mówisz.

1. Mk 15,2; J 18,33.
2. 1Tm 6,13.

¹² A gdy oskarżali go naczelni kapłani i starsi, nic¹ nie odpowiedział.

1. Iz 53,7; Dz 8,32; 1P 2,23.

¹³ Wtedy Piłat zapytał go: Nie słyszysz, jak wiele zeznają przeciwko tobie?

¹⁴ Lecz mu nie odpowiedział na żadne słowo, tak że namiestnik bardzo się dziwił.

¹⁵ A na święto namiestnik miał zwyczaj wypuszczać¹ ludowi jednego więźnia, tego, którego chcieli.

1. Mk 15,6; Łk 23,17; J 18,39.

¹⁶ Trzymano zaś w tym czasie osławionego więźnia, zwanego Barabaszem.

¹⁷ Gdy więc się zebrali, zapytał ich Piłat: Którego chcecie, abym wam wypuścił? Barabasza czy Jezusa, zwanego Chrystusem?

¹⁸ Wiedział bowiem, że wydali go z zawiści¹.

1. Rdz 37,11; Prz 27,4; Mk 15,10; Dz 13,45.

¹⁹ A gdy on siedział na krześle sędziowskim, jego żona posłała wiadomość do niego: Nie miej nic do czynienia z tym sprawiedliwym¹, bo dzisiaj we śnie² wiele wycierpiałam z jego powodu.

1. Iz 53,11; Łk 23,41.47; 1J 2,1.
2. Rdz 31,24.29.

²⁰ Tymczasem naczelni kapłani i starsi namówili tłumy, aby prosiły o Barabasza, a domagały się stracenia Jezusa.

²¹ Namiestnik zapytał ich: Którego z tych dwóch chcecie, abym wam wypuścił? A oni odpowiedzieli: Barabasza¹.

1. Dz 3,14.

²² Piłat zapytał ich: Cóż więc mam zrobić z Jezusem, którego nazywają Chrystusem? Odpowiedzieli mu wszyscy: Niech będzie¹ ukrzyżowany!

1. Mk 15,13; Łk 23,21.

²³ Namiestnik zaś zapytał: Cóż właściwie złego uczynił? Lecz oni jeszcze głośniej wołali: Niech będzie ukrzyżowany!

²⁴ Gdy Piłat zobaczył, że nic nie osiąga, ale przeciwnie, zamieszanie staje się większe, wziął wodę i umył ręce¹ przed tłumem, mówiąc: Nie jestem winny krwi tego sprawiedliwego². To wasza sprawa.

1. Pwt 21,6.
2. 1P 3,18.

²⁵ A cały lud odpowiedział: Krew jego na nas¹ i na nasze dzieci.

1. Mt 23,35; Dz 5,28; Wj 20,5.

²⁶ Wtedy wypuścił im Barabasza, a Jezusa, po ubiczowaniu¹, wydał na ukrzyżowanie.

1. Mk 15,15; Iz 50,6; J 19,1.

²⁷ Wówczas żołnierze namiestnika zaprowadzili Jezusa na ratusz i zebrali wokół niego cały oddział.

²⁸ A rozebrawszy go, ubrali¹ go w szkarłatny płaszcz.

1. Mk 15,17; Łk 23,11; J 19,2-5.

²⁹ Upletli koronę z cierni i włożyli mu na głowę, a w prawą rękę dali trzcinę. I padając przed nim na kolana, naśmiewali się z niego, mówiąc: Witaj, królu Żydów!

³⁰ A plując na niego, brali tę trzcinę i bili go po głowie¹.

1. Mt 26,67; Hi 30,10; Iz 50,6; Mi 5,1.

³¹ Kiedy go wyszydzili, zdjęli z niego płaszcz, ubrali go w jego szaty i odprowadzili na ukrzyżowanie.

³² A wychodząc, spotkali człowieka¹ z Cyreny, imieniem Szymon. Tego przymusili, aby niósł jego krzyż.

1. Mk 15,21; Łk 23,26.

³³ Gdy przyszli na miejsce zwane Golgotą¹, czyli Miejscem Czaszki;

1. Mk 15,22; Łk 23,33; J 19,17.

³⁴ Dali mu do picia ocet¹ zmieszany z żółcią. Skosztował, ale nie chciał pić.

1. Ps 69,21; Mk 15,23; J 19,29.

³⁵ A gdy go ukrzyżowali, rozdzielili jego szaty i rzucali losy, aby się wypełniło¹, co zostało powiedziane przez proroka: Rozdzielili między siebie moje szaty, a o moje ubranie rzucali losy.

1. Ps 22,18; Mk 15,24; Łk 23,34; J 19,23-24.

³⁶ A siedząc, tam go pilnowali.

³⁷ I umieścili nad jego głową napis¹ z podaniem jego winy: To jest Jezus, król Żydów.

1. Mk 15,26; Łk 23,38; J 19,19-22.

³⁸ Ukrzyżowano też z nim dwóch¹ bandytów, jednego po prawej, a drugiego po lewej stronie.

1. Iz 53,12.

³⁹ A ci, którzy przechodzili obok, bluźnili¹ mu, kiwając głowami;

1. Ps 22,6-8; 109,2.25.

⁴⁰ I mówiąc: Ty, który burzysz świątynię i w trzy dni ją odbudowujesz, ratuj samego siebie. Jeśli jesteś Synem Bożym, zejdź z krzyża.

⁴¹ Podobnie naczelni kapłani z uczonymi w Piśmie i starszymi, naśmiewając się, mówili:

⁴² Innych ratował, a samego siebie uratować nie może. Jeśli jest królem Izraela, niech teraz zejdzie z krzyża, a uwierzymy mu.

⁴³ Ufał¹ Bogu, niech go teraz wybawi, jeśli go sobie upodobał. Przecież powiedział: Jestem Synem² Bożym.

1. Ps 22,8; 42,10; 71,11.
2. J 10,36; 19,7.

⁴⁴ Tak samo¹ urągali mu też bandyci, którzy byli z nim ukrzyżowani.

1. Mk 15,32; Łk 23,39.

⁴⁵ A od godziny szóstej aż do dziewiątej ciemność¹ ogarnęła całą ziemię.

1. Mk 15,33; Łk 23,44; Am 8,9.

⁴⁶ Około godziny dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: Eli, Eli, lama sabachthani? To znaczy: Boże¹ mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś?

1. Ps 22,1; 88,14.

⁴⁷ Wtedy niektórzy z tych, co tam stali, usłyszawszy to, mówili: On woła Eliasza.

⁴⁸ I zaraz jeden z nich podbiegł, wziął gąbkę i napełnił ją octem¹, a włożywszy na trzcinę, dał mu pić.

1. Mt 27,34; Łk 23,36.

⁴⁹ Lecz inni mówili: Przestań, zobaczmy, czy przyjdzie Eliasz, aby go wybawić.

⁵⁰ Jezus zaś zawołał ponownie donośnym głosem i oddał¹ ducha.

1. Mk 15,37; Łk 23,46; J 19,30.

⁵¹ A oto zasłona¹ świątyni rozerwała się na pół, od góry aż do dołu, ziemia się zatrzęsła i skały popękały.

1. Wj 26,31-37; Kpł 16,2-14; Mk 15,38; Łk 23,45; Ef 2,13-18; Hbr 9,7-8; 10,20.

⁵² Grobowce się otworzyły, a wiele ciał¹ świętych, którzy zasnęli², powstało.

1. J 5,25; Ef 4,8-10; Hbr 12,23.
2. Dn 12,2; 1Tes 4,14.

⁵³ I wyszli z grobów po jego zmartwychwstaniu, weszli do miasta świętego¹ i ukazali się wielu.

1. Ne 11,1.

⁵⁴ Wtedy setnik i ci, którzy z nim pilnowali Jezusa, widząc trzęsienie ziemi i to, co się działo, bardzo się zlękli i powiedzieli: On prawdziwie był Synem¹ Bożym.

1. Rz 1,4.

⁵⁵ A było tam wiele kobiet, które przypatrywały się z daleka. Szły one za Jezusem od Galilei i usługiwały mu.

⁵⁶ Wśród nich były: Maria Magdalena, Maria, matka¹ Jakuba i Józefa, oraz matka synów Zebedeusza.

1. Mk 15,40; 16,1.

⁵⁷ A gdy nastał wieczór, przyszedł bogaty człowiek z Arymatei, imieniem Józef, który też był uczniem Jezusa.

⁵⁸ Udał się on do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. Wtedy Piłat rozkazał, aby mu je wydano.

⁵⁹ A Józef zabrał ciało, owinął je w czyste płótno;

⁶⁰ I złożył w swoim nowym¹ grobowcu, który wykuł w skale. Przed wejście do grobowca zatoczył wielki kamień i odszedł.

1. Iz 53,9.

⁶¹ A Maria Magdalena i druga Maria siedziały tam naprzeciw grobowca.

⁶² Następnego dnia, pierwszego po dniu przygotowania, naczelni kapłani i faryzeusze zebrali się u Piłata;