Rozdział 19

¹ A gdy Jezus dokończył tych mów, odszedł z Galilei i przybył¹ na pogranicze Judei za Jordan.

1. Mk 10,1; J 10,40.

² I poszły za nim wielkie tłumy, a on ich tam uzdrowił¹.

1. Mt 4,23; 12,15; Mk 9,37.

³ Wtedy przyszli do niego faryzeusze, wystawiając go na próbę¹ i pytając: Czy wolno człowiekowi oddalić² swoją żonę z jakiegokolwiek powodu?

1. Mt 22,18.
2. Ml 2,15-16.

⁴ A on im odpowiedział: Nie czytaliście¹, że ten, który stworzył² ich na początku, uczynił ich mężczyzną i kobietą?

1. Rdz 1,27; 5,2.
2. J 1,3.

⁵ I powiedział: Dlatego opuści mężczyzna ojca i matkę i połączy¹ się ze swoją żoną, i będą dwoje jednym² ciałem.

1. Rdz 2,21-24; Mk 10,6.
2. 1Kor 6,16; Ef 5,29-31.

⁶ A tak już nie są dwoje, ale jedno ciało. Co więc Bóg złączył¹, człowiek niech nie rozłącza.

1. Rz 7,2; 1Kor 7,10.

⁷ Zapytali go: Dlaczego więc Mojżesz nakazał dać list rozwodowy¹ i oddalić ją?

1. Mt 5,31; Pwt 24,1; Iz 50,1; Jr 3,8.

⁸ Odpowiedział im: Z powodu zatwardziałości waszego serca Mojżesz pozwolił wam oddalić wasze żony, ale od początku tak nie było.

⁹ Lecz ja wam mówię: Kto¹ oddala swoją żonę – z wyjątkiem przypadku nierządu² – i żeni się z inną, cudzołoży, a kto żeni się z oddaloną, cudzołoży.

1. Mt 5,32; Mk 10,11; Łk 16,18.
2. 2Krn 21,11; Jr 3,8; 1Kor 5,1.

¹⁰ Powiedzieli mu jego uczniowie: Jeśli tak ma się sprawa mężczyzny z jego żoną, to lepiej się nie żenić.

¹¹ A on im powiedział: Nie wszyscy to pojmują, ale tylko ci, którym to jest dane.

¹² Są bowiem eunuchowie, którzy tacy wyszli z łona matki; są też eunuchowie, których ludzie takimi uczynili; są również eunuchowie, którzy się sami takimi uczynili¹ dla królestwa niebieskiego. Kto może pojąć, niech pojmuje.

1. 1Kor 7,7; 9,5.

¹³ Wtedy przyniesiono mu dzieci, aby położył na nie ręce i pomodlił się, ale uczniowie ich gromili.

¹⁴ Lecz Jezus powiedział: Zostawcie dzieci¹ i nie zabraniajcie im przychodzić do mnie, bo do takich należy królestwo niebieskie.

1. Mt 11,25; 18,3.

¹⁵ Położył na nie ręce i odszedł stamtąd.

¹⁶ A oto pewien człowiek¹ podszedł i zapytał go: Nauczycielu dobry, co dobrego mam czynić, aby mieć życie² wieczne?

1. Mk 10,17; Łk 18,18.
2. J 3,15; 6,47; Rz 6,23; 1J 5,11-13.

¹⁷ Lecz on mu odpowiedział: Dlaczego nazywasz mnie dobrym? Nikt nie jest¹ dobry, tylko jeden – Bóg. A jeśli chcesz wejść do życia, przestrzegaj² przykazań.

1. 1Sm 2,2; Ps 14,1; 53,1; Rz 3,12; Kaz 7,20.
2. Kpł 18,5.

¹⁸ I zapytał go: Których¹? Jezus odpowiedział: Nie będziesz zabijał², nie będziesz cudzołożył, nie będziesz kradł, nie będziesz mówił fałszywego świadectwa;

1. Ga 3,10; Jk 2,10.
2. Wj 20,13.

¹⁹ Czcij swego ojca i matkę oraz będziesz miłował¹ swego bliźniego jak samego siebie.

1. Kpł 19,18; Jk 2,8.

²⁰ Powiedział mu młodzieniec: Tego wszystkiego przestrzegałem¹ od mojej młodości. Czego mi jeszcze brakuje?

1. Łk 18,11.21; Flp 3,6.

²¹ Jezus mu odpowiedział: Jeśli chcesz być doskonały¹, idź, sprzedaj, co posiadasz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź² za mną.

1. Mt 5,48; Rdz 6,9; Hi 1,1; Ps 37,37; Łk 6,47; Flp 3,12.
2. Mt 4,19; 8,22.

²² Kiedy młodzieniec usłyszał te słowa, odszedł smutny, miał bowiem wiele dóbr.

²³ Wtedy Jezus powiedział swoim uczniom: Zaprawdę powiadam wam, że bogaty z trudnością wejdzie do królestwa niebieskiego.

²⁴ Mówię wam też: Łatwiej¹ jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do królestwa Bożego.

1. Jr 13,23; Mk 10,24; J 5,44; Dz 14,22.

²⁵ Gdy jego uczniowie to usłyszeli, zdumieli się bardzo i pytali: Któż¹ więc może być zbawiony?

1. Łk 13,23; Dz 16,30; Rz 10,13.

²⁶ A Jezus, spojrzawszy na nich, powiedział im: U ludzi to niemożliwe, lecz u Boga wszystko¹ jest możliwe.

1. Rdz 18,14; Lb 11,23; Jr 32,27; Łk 1,37.

²⁷ Wtedy Piotr odezwał się do niego: Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za tobą. Cóż za to będziemy mieli?

²⁸ A Jezus im powiedział: Zaprawdę powiadam wam, że przy odrodzeniu¹, gdy Syn Człowieczy zasiądzie na tronie swojej chwały, i wy, którzy poszliście za mną, zasiądziecie² na dwunastu tronach, sądząc dwanaście pokoleń Izraela.

1. Iz 65,17; Dz 3,21; 2P 3,13.
2. Sdz 2,18; Iz 1,26.

²⁹ I każdy, kto opuści¹ domy, braci lub siostry, ojca lub matkę, żonę, dzieci lub pole dla mego imienia, stokroć więcej otrzyma i odziedziczy życie wieczne.

1. Mk 10,29; Łk 18,29.

³⁰ A wielu pierwszych¹ będzie ostatnimi, a ostatnich pierwszymi.

1. Mt 20,16; 21,31.