Rozdział 20

¹ Królestwo niebieskie bowiem podobne jest do gospodarza, który wyszedł wczesnym rankiem, aby nająć robotników do swojej winnicy¹.

1. Mt 21,28; J 15,1.

² I umówił się z robotnikami na grosz¹ za dzień i posłał ich do winnicy.

1. denara

³ A wyszedłszy około godziny trzeciej, zobaczył innych, którzy stali bezczynnie na rynku;

⁴ I powiedział do nich: Idźcie i wy do winnicy, a co będzie słuszne¹, dam wam. I poszli.

1. Kol 4,1.

⁵ Około godziny szóstej i dziewiątej wyszedł znowu i zrobił tak samo.

⁶ Potem wyszedł około godziny jedenastej i znalazł innych, którzy stali bez zajęcia, i zapytał ich: Dlaczego tu bezczynnie stoicie cały dzień¹?

1. Prz 19,15; Ez 16,49; J 9,4.

⁷ Odpowiedzieli mu: Bo nikt nas nie najął. I powiedział im: Idźcie i wy do winnicy, a co będzie słuszne¹, otrzymacie.

1. Ef 6,8; Hbr 6,10.

⁸ A gdy nastał wieczór, pan winnicy powiedział do swego zarządcy: Zwołaj robotników i wypłać im należność¹, zaczynając od ostatnich aż do pierwszych.

1. 2Kor 5,10.

⁹ Kiedy przyszli ci, którzy byli najęci około godziny jedenastej, każdy z nich otrzymał po groszu¹.

1. denarze

¹⁰ Gdy przyszli pierwsi, sądzili, że dostaną więcej, ale również każdy z nich otrzymał po groszu¹.

1. denarze

¹¹ A otrzymawszy, szemrali¹ przeciwko gospodarzowi;

1. Rz 14,10; Jud 1,16.

¹² Mówiąc: Ci ostatni jedną godzinę pracowali, a zrównałeś ich z nami, którzy znosiliśmy ciężar dnia i upał.

¹³ A on odpowiedział jednemu z nich: Przyjacielu¹, nie robię ci krzywdy. Czyż nie umówiłeś się ze mną na grosz²?

1. Mt 22,12; 26,50.
2. denara

¹⁴ Weź, co jest twoje, i odejdź. Chcę bowiem temu ostatniemu dać tyle, co tobie.

¹⁵ Czyż z tym, co moje¹, nie wolno mi robić, co chcę? Czy twoje oko jest złe² dlatego, że ja jestem dobry?

1. Rz 9,20.
2. zawistne oko; Mt 6,23.

¹⁶ Tak to ostatni¹ będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi. Wielu² bowiem jest wezwanych, ale mało wybranych.

1. Mk 10,31.
2. Mt 22,14.

¹⁷ A gdy Jezus szedł do Jerozolimy, w drodze wziął ze sobą na ubocze dwunastu uczniów i powiedział do nich:

¹⁸ Oto idziemy do Jerozolimy, a Syn Człowieczy zostanie wydany¹ naczelnym kapłanom i uczonym w Piśmie, a oni skażą go na śmierć.

1. Mt 16,21.

¹⁹ I wydadzą go poganom na pośmiewisko¹, ubiczowanie i ukrzyżowanie², ale trzeciego³ dnia zmartwychwstanie.

1. Mt 26,67; Mt 27,28.
2. Mt 27,35.
3. Mt 12,40; 16,21; 1Kor 15,4.

²⁰ Wtedy podeszła do niego matka¹ synów Zebedeusza ze swoimi synami, oddając mu pokłon i prosząc go o coś.

1. Mk 10,35.

²¹ A on ją zapytał: Czego¹ chcesz? Odpowiedziała mu: Powiedz, aby ci dwaj moi synowie siedzieli jeden po twojej prawej, a drugi po lewej stronie w twoim królestwie.

1. Mt 20,32.

²² Ale Jezus odpowiedział: Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich¹, który ja będę pił, i być ochrzczeni chrztem, którym ja się chrzczę? Odpowiedzieli mu: Możemy.

1. Mt 26,39; Mk 14,36; Łk 22,42; J 18,11; Iz 53,4-6.

²³ Wtedy im powiedział: Mój kielich będziecie pić i chrztem, którym ja się chrzczę, będziecie ochrzczeni, ale nie do mnie należy danie miejsca po mojej prawej i lewej stronie, lecz będzie dane tym, którym zostało przygotowane przez mojego Ojca.

²⁴ A gdy owych dziesięciu to usłyszało, oburzyli¹ się na tych dwóch braci.

1. Mk 10,41; Łk 22,24.

²⁵ Ale Jezus przywołał ich do siebie i powiedział: Wiecie, że władcy narodów¹ panują nad nimi, a ci, którzy są wielcy, sprawują swą władzę nad nimi.

1. Mk 10,42.

²⁶ Lecz nie tak ma być wśród¹ was, ale kto między wami chce być wielki, niech będzie waszym sługą.

1. Mt 23,11.

²⁷ I kto wśród was chce być pierwszy, niech będzie waszym sługą.

²⁸ Tak jak Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, ale aby służyć¹ i oddać swoje życie na okup² za wielu.

1. J 13,4; Flp 2,4-8.
2. Ps 49,7; Oz 13,14; Mk 14,24; Rz 5,19; 1Tm 2,6; 1J 2,2.

²⁹ A gdy wychodzili z Jerycha, szedł za nim wielki tłum.

³⁰ A oto dwaj ślepi¹, siedzący przy drodze, usłyszawszy, że Jezus przechodzi, zawołali: Zmiłuj się nad nami, Panie, Synu Dawida!

1. Iz 29,18; 35,5; 61,1; J 9,1.

³¹ Tłum surowo nakazywał im milczeć, lecz oni tym bardziej wołali: Zmiłuj się nad nami, Panie, Synu Dawida!

³² Wtedy Jezus zatrzymał się, zawołał ich i zapytał: Co chcecie, abym dla was zrobił?

³³ Odpowiedzieli mu: Panie, aby się otworzyły¹ nasze oczy.

1. Ps 119,18.

³⁴ Wtedy Jezus ulitował¹ się nad nimi, dotknął ich oczu, a natychmiast odzyskali wzrok i poszli za nim.

1. Mt 9,36; 1P 3,8; Ps 145,8.