Rozdział 22

¹ A Jezus, odpowiadając, znowu mówił do nich w przypowieściach¹ tymi słowy:

1. Mt 13,13.

² Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił wesele¹ swemu synowi.

1. Mt 25,1; J 3,29; 2Kor 11,2; Ef 5,24-32; Obj 19,7-9.

³ I posłał swe sługi, aby wezwali zaproszonych na wesele, ale oni nie chcieli przyjść.

⁴ Ponownie posłał inne sługi, mówiąc: Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę, zabito moje woły i tuczne zwierzęta i wszystko jest gotowe. Chodźcie na wesele.

⁵ Lecz oni zlekceważyli to i odeszli, jeden na swoje pole, a inny do swego kupiectwa;

⁶ A inni schwytali jego sługi, znieważyli ich i zabili.

⁷ Gdy król to usłyszał, rozgniewał się, a posławszy swoje wojska, wytracił tych morderców i spalił¹ ich miasto.

1. Dn 9,26; Łk 21,24.

⁸ Potem powiedział swoim sługom: Wesele wprawdzie jest gotowe, lecz zaproszeni nie byli godni.

⁹ Idźcie¹ więc na rozstaje dróg i zaproście na wesele wszystkich, których spotkacie.

1. Prz 1,20-23; Iz 55,1-7; Mk 16,15; Obj 22,17.

¹⁰ Wtedy słudzy ci wyszli na drogi i zgromadzili wszystkich¹, których spotkali, złych i dobrych. I sala weselna napełniła się gośćmi.

1. Mt 13,47.

¹¹ A gdy król wszedł, aby zobaczyć gości, ujrzał tam człowieka, który nie był ubrany w strój weselny.

¹² I zapytał go: Przyjacielu, jak tu wszedłeś, nie mając stroju weselnego? A on zaniemówił¹.

1. Rz 3,19; Jr 2,26.

¹³ Wtedy król powiedział sługom: Zwiążcie¹ mu nogi i ręce, weźcie go i wrzućcie do ciemności² zewnętrznych. Tam będzie płacz i zgrzytanie³ zębów.

1. Mt 13,30.
2. Mt 8,12; 25,30; 2P 2,4; Jud 1,6.13.
3. Mt 13,42.50; 24,51; Łk 13,28.

¹⁴ Wielu jest bowiem wezwanych¹, lecz mało wybranych.

1. Mt 20,16.

¹⁵ Wtedy faryzeusze odeszli i naradzali się, jak by go usidlić¹ w mowie.

1. Mk 12,13; Ps 56,5.

¹⁶ I posłali do niego swoich uczniów wraz z herodianami, którzy powiedzieli: Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdziwy i drogi Bożej w prawdzie nauczasz, i nie zważasz na nikogo. Nie oglądasz się bowiem na osobę ludzką.

¹⁷ Powiedz nam więc, jak ci się wydaje: Czy wolno płacić podatek¹ cesarzowi, czy nie?

1. Łk 2,1; Dz 5,37; Rz 13,6.

¹⁸ Ale Jezus poznał¹ ich niegodziwość i powiedział: Czemu wystawiacie mnie na próbę², obłudnicy?

1. Mk 2,8; J 2,25.
2. Mt 16,1; 19,3; J 8,6; Dz 5,9.

¹⁹ Pokażcie mi monetę podatkową. I podali mu grosz¹.

1. denara

²⁰ A on ich zapytał: Czyj to wizerunek i napis?

²¹ Odpowiedzieli mu: Cesarza. Wtedy powiedział im: Oddajcie¹ więc cesarzowi to, co należy do cesarza, a Bogu to, co należy do Boga.

1. Mt 17,25-27; Łk 23,2; 1P 2,13-17.

²² A gdy to usłyszeli, zdziwili się, zostawili go i odeszli.

²³ Tego dnia przyszli do niego saduceusze, którzy mówią, że nie ma zmartwychwstania¹, i pytali go:

1. Mk 12,18; Łk 20,27; 1Kor 15,12-14; 2Tm 2,18.

²⁴ Nauczycielu, Mojżesz¹ powiedział: Jeśli ktoś umrze, nie mając dzieci, to jego brat ma ożenić się z jego żoną i wzbudzić potomstwo swemu bratu.

1. Rdz 38,8; Pwt 25,5-10.

²⁵ Było więc u nas siedmiu braci. Pierwszy ożenił się i umarł, a nie mając potomstwa, zostawił żonę swemu bratu.

²⁶ Podobnie drugi i trzeci, aż do siódmego.

²⁷ A w końcu po wszystkich umarła też ta kobieta.

²⁸ Żoną którego z tych siedmiu będzie więc przy zmartwychwstaniu? Gdyż wszyscy ją mieli za żonę.

²⁹ A Jezus im odpowiedział: Błądzicie, nie znając Pisma¹ ani mocy Boga.

1. Hi 19,25-27; Ps 49,15; Dn 12,2; Oz 13,14.

³⁰ Przy zmartwychwstaniu bowiem ani nie będą się żenić, ani za mąż wychodzić, ale będą jak aniołowie¹ Boga w niebie.

1. 1J 3,2.

³¹ A co do zmartwychwstania umarłych, czy nie czytaliście, co wam zostało powiedziane przez Boga:

³² Ja jestem¹ Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba? Bóg nie jest Bogiem umarłych, ale żywych.

1. Wj 3,6.

³³ A tłumy, słysząc to, zdumiewały się jego nauką.

³⁴ Lecz gdy faryzeusze usłyszeli, że zamknął usta saduceuszom, zeszli się razem.

³⁵ I jeden z nich, znawca prawa, wystawiając go na próbę, spytał:

³⁶ Nauczycielu, które przykazanie w prawie jest¹ największe?

1. Mt 23,23; Łk 11,42.

³⁷ A Jezus mu odpowiedział: Będziesz miłował¹ Pana, swego Boga, całym swym sercem, całą swą duszą i całym swym umysłem.

1. Pwt 6,5; 10,12; 30,6.

³⁸ To jest pierwsze i największe przykazanie.

³⁹ A drugie jest do niego podobne: Będziesz miłował¹ swego bliźniego jak samego siebie.

1. Kpł 19,18; Ga 5,14.

⁴⁰ Na tych dwóch przykazaniach¹ opiera się całe Prawo i Prorocy.

1. Mt 7,12; 1Tm 1,5; Jk 2,8.

⁴¹ A gdy faryzeusze byli zebrani, Jezus ich zapytał:

⁴² Co sądzicie o Chrystusie? Czyim jest synem? Odpowiedzieli mu: Dawida.

⁴³ I powiedział im: Jakże więc Dawid w Duchu¹ nazywa go Panem, mówiąc:

1. Mk 12,36; 2Sm 23,2; Dz 1,16.

⁴⁴ Powiedział¹ Pan memu Panu: Siądź po mojej prawicy, aż położę twoich nieprzyjaciół jako podnóżek pod twoje stopy?

1. Ps 110,1.

⁴⁵ Jeśli więc Dawid¹ nazywa go Panem, to jakże może być jego synem?

1. J 8,58; Rz 1,3.

⁴⁶ I nikt nie mógł mu odpowiedzieć ani słowa. Od tego też dnia nikt nie śmiał go więcej pytać.