Rozdział 26

¹ A gdy Jezus dokończył tych wszystkich mów, powiedział do swoich uczniów:

² Wiecie, że za dwa dni będzie Pascha, a Syn Człowieczy zostanie wydany na ukrzyżowanie.

³ Wtedy to naczelni kapłani, uczeni w Piśmie i starsi ludu zebrali się na dziedzińcu najwyższego kapłana, zwanego Kajfaszem;

⁴ I naradzali¹ się, jak by podstępnie schwytać i zabić Jezusa.

1. Ps 2,2; J 11,47.

⁵ Lecz mówili: Nie w święto, aby nie wywołać rozruchu¹ wśród ludu.

1. Mk 14,2.

⁶ A gdy Jezus był w Betanii¹, w domu Szymona² Trędowatego;

1. J 12,1.
2. Mk 14,3.

⁷ Przyszła do niego kobieta, która miała alabastrowe naczynie bardzo drogiego olejku, i wylała¹ go na jego głowę, gdy siedział przy stole.

1. Wj 30,23-33; Ps 133,2; Łk 7,37.

⁸ Widząc to, jego uczniowie oburzyli się i powiedzieli: I na cóż to marnotrawstwo?

⁹ Przecież można było ten olejek drogo sprzedać, a pieniądze rozdać ubogim.

¹⁰ Gdy Jezus to zauważył, powiedział im: Dlaczego sprawiacie przykrość tej kobiecie? Przecież dobry uczynek spełniła wobec mnie.

¹¹ Ubogich bowiem zawsze¹ macie u siebie, ale mnie nie zawsze² mieć będziecie.

1. Pwt 15,11; Mk 14,7; J 12,8.
2. Łk 5,34-35; J 16,28.

¹² Bo ona, wylewając ten olejek na moje ciało, zrobiła to, aby przygotować¹ mnie na mój pogrzeb.

1. 2Krn 16,14; Mk 14,8; J 12,7.

¹³ Zaprawdę powiadam wam: Gdziekolwiek po całym świecie będzie głoszona ta ewangelia¹, będzie się też opowiadać na jej pamiątkę to, co zrobiła.

1. Mt 24,14; Mk 16,15; Dz 20,24; Rz 1,16; Ga 1,6-9; 2,7; Obj 14,6.

¹⁴ Wtedy jeden z dwunastu, zwany Judaszem Iskariotą, poszedł do naczelnych kapłanów;

¹⁵ I powiedział: Co chcecie mi dać, a ja wam go wydam. A oni wyznaczyli mu trzydzieści¹ srebrników.

1. Rdz 37,28; Za 11,12-13.

¹⁶ I odtąd szukał sposobności, aby go wydać.

¹⁷ W pierwszy dzień Przaśników uczniowie podeszli do Jezusa i zapytali go: Gdzie chcesz, abyśmy przygotowali ci Paschę do spożycia?

¹⁸ A on odpowiedział: Idźcie do miasta, do pewnego człowieka i powiedzcie mu: Nauczyciel mówi: Mój czas¹ jest bliski; u ciebie będę obchodził Paschę z moimi uczniami.

1. Łk 9,51; J 7,30; 12,23.

¹⁹ Uczniowie zrobili tak, jak im nakazał Jezus, i przygotowali Paschę.

²⁰ Kiedy nastał wieczór, usiadł za stołem z dwunastoma.

²¹ A gdy jedli, powiedział: Zaprawdę powiadam wam, że jeden z was mnie wyda¹.

1. Ps 55,12-14; J 6,70; 13,21.

²² I bardzo zasmuceni zaczęli pytać jeden po drugim: Czy to ja, Panie?

²³ A on odpowiedział: Ten, który macza ze mną rękę w misie, on¹ mnie wyda.

1. Ps 41,9; 55,12-14; Łk 22,21; J 13,18.

²⁴ Syn Człowieczy odchodzi, jak jest o nim¹ napisane, ale biada człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany! Lepiej byłoby dla tego² człowieka, aby się nie urodził.

1. Ps 22; 69; Iz 50,5-6; 53,1-12; Dn 9,26; Za 12,10; 13,7.
2. J 17,12.

²⁵ Wtedy Judasz, który go zdradził, zapytał: Czy to ja, Mistrzu? Odpowiedział mu: Ty sam to powiedziałeś.

²⁶ A gdy¹ jedli, Jezus wziął chleb, pobłogosławił², połamał i dał uczniom, mówiąc: Bierzcie, jedzcie, to jest³ moje ciało⁴.

1. Mk 14,22; Łk 22,19.
2. Łk 24,30; 1Kor 11,23-25.
3. Ez 5,4-5.
4. Łk 22,20; 1Kor 10,4.16.

²⁷ Potem wziął kielich, złożył dziękczynienie i dał im, mówiąc: Pijcie z niego wszyscy;

²⁸ To bowiem jest moja krew nowego¹ testamentu, która wylewa się za wielu na przebaczenie² grzechów.

1. Wj 24,7; Kpł 17,11; Mk 14,24; 1Kor 11,25; Hbr 9,14-22; 10,1-14.
2. Ef 1,7; Kol 1,14.

²⁹ Ale mówię wam: Odtąd nie będę pił z tego owocu winorośli aż do dnia, gdy go będę pił z wami nowy w królestwie mego Ojca.

³⁰ A gdy zaśpiewali¹ hymn, wyszli ku Górze Oliwnej.

1. Ps 81,1-4; Mk 14,26; Ef 5,19; Kol 3,16.

³¹ Wtedy Jezus powiedział do nich: Wy wszyscy zgorszycie¹ się z mojego powodu tej nocy. Jest² bowiem napisane: Uderzę pasterza i rozproszą się owce stada.

1. Mk 14,27; J 16,32.
2. Za 13,7.

³² Lecz gdy zmartwychwstanę, udam się do Galilei przed wami.

³³ A Piotr odezwał się do niego: Choćby się wszyscy zgorszyli z twojego powodu, ja się nigdy¹ nie zgorszę.

1. Mk 14,29; Łk 22,33; J 13,36-38.

³⁴ Powiedział mu Jezus: Zaprawdę powiadam ci, że tej nocy, zanim kogut¹ zapieje, trzy razy się mnie wyprzesz.

1. Mk 14,30; Łk 22,34; J 13,38.

³⁵ Odpowiedział mu Piotr: Choćbym miał z tobą umrzeć, nie wyprę się ciebie. Podobnie mówili wszyscy uczniowie.

³⁶ Wtedy Jezus przyszedł z nimi na miejsce¹ zwane Getsemani i powiedział do uczniów: Siądźcie tu, a ja tymczasem odejdę tam i będę się modlił.

1. Mk 14,32; Łk 22,40; J 18,1.

³⁷ A wziąwszy ze sobą Piotra i dwóch synów Zebedeusza, zaczął się smucić¹ i odczuwać udrękę.

1. Mk 14,33-34; Łk 22,44; J 12,27.

³⁸ Wtedy Jezus powiedział do nich: Smutna jest moja dusza aż do śmierci. Zostańcie tu i czuwajcie ze mną.

³⁹ A odszedłszy trochę dalej, upadł na twarz¹ i modlił się, mówiąc: Mój Ojcze, jeśli to możliwe, niech mnie ominie ten kielich². Jednak niech się stanie nie jak ja chcę, ale jak ty.

1. Rdz 17,3; Lb 16,22.
2. Mt 20,22; J 18,11.

⁴⁰ Potem przyszedł do uczniów i zastał ich śpiących, i powiedział do Piotra: Czy nie mogliście przez jedną godzinę czuwać ze mną?

⁴¹ Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli¹ pokusie. Duch wprawdzie jest ochoczy, ale ciało² słabe.

1. Mt 6,13; 2P 2,9.
2. Rz 8,3; Ga 5,17.

⁴² Znowu, po raz drugi odszedł i modlił się, mówiąc: Mój Ojcze, jeśli ten kielich nie może mnie minąć, tylko abym go wypił, niech się stanie twoja wola.

⁴³ A gdy przyszedł, znowu zastał ich śpiących, bo oczy same im się zamykały.

⁴⁴ I zostawiwszy ich, odszedł znowu i modlił się po raz trzeci tymi samymi słowami.

⁴⁵ Potem przyszedł do swoich uczniów i powiedział do nich: Śpijcie jeszcze i odpoczywajcie. Oto nadchodzi godzina i Syn Człowieczy będzie wydany w ręce grzeszników.

⁴⁶ Wstańcie, chodźmy! Oto zbliża się ten, który mnie wyda.

⁴⁷ A gdy on jeszcze¹ mówił, nadszedł Judasz, jeden z dwunastu, a z nim liczny tłum z mieczami i kijami, od naczelnych kapłanów i starszych ludu.

1. Mk 14,43; Łk 22,47; J 18,1-8.

⁴⁸ Ten zaś, który go zdradził, ustalił z nimi znak, mówiąc: Ten, którego pocałuję¹, to on. Schwytajcie go.

1. 2Sm 20,9.

⁴⁹ Zaraz też podszedł do Jezusa i powiedział: Witaj, Mistrzu! I pocałował¹ go.

1. Prz 27,6; Mk 14,45.

⁵⁰ Jezus powiedział do niego: Przyjacielu¹, po co przyszedłeś? Wtedy podeszli, rzucili się na Jezusa i schwytali go.

1. Ps 41,9.

⁵¹ A oto jeden z tych, którzy byli z Jezusem, wyciągnął rękę i dobył miecz¹, a uderzywszy sługę najwyższego kapłana, odciął mu ucho.

1. Mk 14,47; Łk 22,49-51; J 18,10.

⁵² Wtedy Jezus powiedział do niego: Schowaj miecz na swoje miejsce. Wszyscy bowiem, którzy za miecz chwytają, od miecza zginą.

⁵³ Czy sądzisz, że nie mógłbym teraz prosić mego Ojca, a wystawiłby mi więcej niż dwanaście legionów¹ aniołów?

1. 2Krl 6,17.

⁵⁴ Ale jakże wypełniłyby się¹ Pisma, które mówią, że musi się tak stać?

1. Łk 24,44-46.

⁵⁵ W tym momencie Jezus powiedział do tłumów: Wyszliście jak na bandytę z mieczami i kijami, aby mnie schwytać. Codziennie siadałem z wami, nauczając w świątyni, a nie schwytaliście mnie.

⁵⁶ Ale to wszystko się stało, aby się wypełniły¹ Pisma proroków. Wtedy wszyscy uczniowie opuścili go i uciekli.

1. Za 13,7; Dz 2,23.

⁵⁷ A ci, którzy schwytali Jezusa, zaprowadzili go do Kajfasza¹, najwyższego kapłana, gdzie zebrali się uczeni w Piśmie i starsi.

1. Mk 14,53; Łk 22,54; J 11,49; 18,13.

⁵⁸ Piotr zaś szedł za nim z daleka aż do dziedzińca najwyższego kapłana i wszedłszy tam, siedział ze sługami, aby zobaczyć, jak to się skończy.