Rozdział 14

¹ W tym czasie tetrarcha¹ Herod usłyszał wieść o Jezusie.

1. Łk 3,1; Mk 6,14.

² I powiedział swoim sługom: To jest Jan Chrzciciel. On zmartwychwstał i dlatego cuda dokonują się przez niego.

³ Herod bowiem schwytał Jana, związał go i wtrącił do więzienia z powodu Herodiady, żony swego brata Filipa.

⁴ Bo Jan mówił mu: Nie wolno¹ ci jej mieć.

1. Kpł 18,16; 20,21.

⁵ I chciał go zabić¹, ale bał się ludu, bo uważano go za proroka.

1. Mk 6,19.

⁶ A gdy obchodzono dzień urodzin Heroda, córka Herodiady tańczyła wśród gości i spodobała się Herodowi.

⁷ Dlatego pod przysięgą obiecał jej dać, o cokolwiek poprosi.

⁸ A ona, namówiona przedtem przez swoją matkę, powiedziała: Daj mi tu na misie głowę Jana Chrzciciela.

⁹ I zasmucił się król, ale ze względu na przysięgę¹ i współbiesiadników kazał jej dać.

1. Kaz 5,2.

¹⁰ A posławszy kata, ściął Jana w więzieniu.

¹¹ I przyniesiono jego głowę na misie, i dano dziewczynie, a ona zaniosła ją swojej matce.

¹² Potem przyszli jego uczniowie, zabrali ciało i pogrzebali je, a poszedłszy, powiedzieli o tym Jezusowi.

¹³ A Jezus, usłyszawszy to, oddalił się stamtąd łodzią na miejsce odludne, żeby być na osobności. Kiedy ludzie o tym usłyszeli, pieszo poszli za nim z miast.

¹⁴ Gdy Jezus wyszedł z łodzi, zobaczył wielki tłum, ulitował się¹ nad nimi i uzdrawiał ich chorych.

1. Mt 9,36; Mk 6,34; Łk 7,13; Hbr 5,2.

¹⁵ A gdy nastał wieczór, podeszli do niego jego uczniowie i powiedzieli: Miejsce to jest puste, a pora już późna. Odpraw tych ludzi, aby poszli do wiosek i kupili sobie żywności.

¹⁶ Lecz Jezus im odpowiedział: Nie muszą odchodzić, wy dajcie¹ im jeść.

1. 2Krl 4,42; 2Kor 9,7.

¹⁷ A oni mu powiedzieli: Nie mamy tu nic prócz pięciu chlebów i dwóch ryb.

¹⁸ On powiedział: Przynieście mi je tutaj.

¹⁹ Wtedy nakazał ludziom usiąść na trawie, wziął te pięć chlebów i dwie ryby, a spojrzawszy w niebo, pobłogosławił¹ i łamiąc chleby, dawał uczniom, a uczniowie ludziom.

1. Mk 6,41; Łk 9,16; 1Kor 11,24; 1Tm 4,4.

²⁰ I jedli wszyscy do syta¹. I zebrali z pozostałych kawałków dwanaście pełnych koszy.

1. J 6,11.

²¹ A tych, którzy jedli, było około pięciu tysięcy mężczyzn, nie licząc kobiet i dzieci.

²² Zaraz też Jezus przymusił swoich uczniów, aby wsiedli do łodzi i wyprzedzili go na drugi brzeg, a on tymczasem odprawi tłumy.

²³ A odprawiwszy je, wszedł sam na górę, aby się modlić¹. A gdy nastał wieczór, nadal był tam sam.

1. Mt 6,6; Mk 6,46; Łk 6,12.

²⁴ Łódź tymczasem była już na środku morza, miotana przez fale, bo wiatr był przeciwny.

²⁵ Lecz o czwartej straży nocnej przyszedł do nich Jezus, idąc¹ po morzu.

1. Hi 9,8; Ps 93,4.

²⁶ A uczniowie, gdy ujrzeli go idącego po morzu, przerazili się i powiedzieli: To zjawa! I krzyknęli ze strachu.

²⁷ Ale Jezus zaraz do nich powiedział: Ufajcie¹, to ja jestem²! Nie bójcie się!

1. Mt 9,2; J 16,33; Dz 23,11.
2. Iz 41,10.

²⁸ Piotr odezwał się do niego: Panie, jeśli to jesteś ty, każ mi przyjść do siebie po wodzie.

²⁹ A on powiedział: Przyjdź! I Piotr, wyszedłszy z łodzi, szedł po wodzie, aby przyjść do Jezusa.

³⁰ Lecz widząc gwałtowny wiatr¹, zląkł się, a gdy zaczął tonąć, krzyknął: Panie, ratuj² mnie!

1. Ps 69,1-2; Lm 3,54.
2. Ps 116,4.

³¹ Jezus natychmiast wyciągnął rękę¹, uchwycił go i powiedział: Człowieku małej wiary², dlaczego zwątpiłeś?

1. Ps 138,7.
2. Mt 8,26; 16,8; Jk 1,6.

³² A gdy wsiedli do łodzi, wiatr¹ się uciszył.

1. Ps 107,29.

³³ Ci zaś, którzy byli w łodzi, podeszli i oddali mu pokłon¹, mówiąc: Naprawdę jesteś Synem Bożym.

1. Mt 15,25; 28,9.17; Łk 24,52.

³⁴ I przeprawiwszy się, przybyli do ziemi Genezaret¹.

1. Mk 6,53.

³⁵ A ludzie z tamtych okolic, poznawszy go, rozesłali wiadomość po całej okolicy i przyniesiono do niego wszystkich chorych.

³⁶ I prosili go, aby mogli dotknąć¹ tylko brzegu jego szaty, a ci, którzy dotknęli, zostali uzdrowieni.

1. Mt 9,20; Mk 3,10; Łk 6,19.