Rozdział 9

¹ Wtedy wsiadł do łodzi, przeprawił się na drugi brzeg i przybył do swego¹ miasta.

1. Mt 4,13; Mk 5,21.

² A oto przynieśli¹ mu sparaliżowanego, leżącego na posłaniu. Jezus, widząc ich wiarę², powiedział do sparaliżowanego: Ufaj, synu! Twoje grzechy są ci przebaczone³.

1. Mk 2,3; Łk 5,18.
2. Mt 8,10; Dz 14,9; Jk 2,18.
3. Ps 32,2; Dz 13,38; Rz 4,7; Kol 1,14.

³ A niektórzy z uczonych w Piśmie pomyśleli sobie: On bluźni¹.

1. Kpł 24,16.

⁴ Lecz Jezus, znając ich myśli, powiedział: Dlaczego myślicie złe rzeczy w swoich sercach?

⁵ Cóż bowiem jest łatwiej powiedzieć: Przebaczone są twoje grzechy, czy powiedzieć: Wstań i chodź?

⁶ Ale abyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi moc przebaczać¹ grzechy – wtedy powiedział do sparaliżowanego: Wstań, weź swoje posłanie i idź do domu.

1. Iz 43,25; Mi 7,18; Mt 6,12; Kol 3,13.

⁷ A on wstał i poszedł do swego domu.

⁸ Kiedy tłumy to ujrzały, dziwiły się¹ i chwaliły Boga, który dał ludziom taką moc.

1. Mt 15,31; Mk 7,37; Łk 5,26; 7,16.

⁹ A odchodząc stamtąd, Jezus zobaczył człowieka zwanego Mateuszem¹, siedzącego w punkcie celnym. I powiedział do niego: Pójdź² za mną. A on wstał i poszedł za nim.

1. Mk 2,14; Łk 5,27.
2. Mt 4,19.

¹⁰ Gdy Jezus siedział za stołem w jego domu, przyszło wielu celników i grzeszników¹ i usiedli z Jezusem oraz jego uczniami.

1. Mt 5,46; 11,19.

¹¹ Widząc to, faryzeusze zapytali jego uczniów: Dlaczego¹ wasz nauczyciel je z celnikami i grzesznikami?

1. Iz 65,5; Łk 5,30; 1Kor 5,9-11.

¹² A gdy Jezus to usłyszał, powiedział im: Nie zdrowi¹, lecz chorzy potrzebują lekarza.

1. Ps 41,4; Oz 14,4; Łk 18,11; Obj 3,17.

¹³ Idźcie¹ więc i nauczcie się, co to znaczy: Miłosierdzia chcę², a nie ofiary. Bo nie przyszedłem wzywać³ do pokuty⁴ sprawiedliwych, ale grzeszników.

1. Mt 12,3-7.
2. Prz 21,3; Oz 6,6.
3. Mt 18,11; Mk 2,17; Łk 5,32; 15,10; 1Tm 1,15.
4. Mt 3,2; 4,17; Łk 24,47; Dz 3,19; 17,30; 2Tm 2,25.

¹⁴ Wtedy przyszli do niego uczniowie Jana i zapytali: Dlaczego my i faryzeusze często pościmy, a twoi uczniowie nie poszczą?

¹⁵ I powiedział im Jezus: Czy przyjaciele oblubieńca¹ mogą się smucić, dopóki jest² z nimi oblubieniec? Ale przyjdą dni, gdy oblubieniec zostanie od nich zabrany, i wtedy będą pościć³.

1. BG synowie łożnicy małżeńskiej
2. Mk 2,19; J 3,29; Obj 19,9.
3. Dz 13,2; 14,23; 1Kor 7,5; 2Kor 11,27.

¹⁶ Nikt nie przyszywa łaty z nowego sukna do starej szaty, bo taka łata ściąga nieco szatę i rozdarcie staje się gorsze.

¹⁷ Ani nie wlewa się młodego wina do starych bukłaków, bo inaczej bukłaki pękają, a wino wycieka i bukłaki się psują. Ale młode wino wlewa się do nowych bukłaków, a wtedy zachowuje się jedno i drugie.

¹⁸ Gdy to do nich mówił, pewien przełożony synagogi¹ przyszedł, oddał mu pokłon² i powiedział: Moja córka dopiero co umarła, ale przyjdź³ i połóż na nią rękę, a ożyje.

1. Mk 5,22; Łk 8,41.
2. Mt 8,2; 14,33; 15,25; 28,17; Dz 10,25-26.
3. 2Krl 5,11.

¹⁹ Wtedy Jezus wstał i wraz ze swoimi uczniami poszedł za nim.

²⁰ I oto kobieta¹, która od dwunastu lat cierpiała na krwotok², podeszła z tyłu i dotknęła³ brzegu jego szaty.

1. Mk 5,25.
2. Kpł 15,25.
3. Mt 14,36.

²¹ Mówiła bowiem sobie: Jeśli tylko dotknę jego szaty, będę uzdrowiona.

²² Ale Jezus odwrócił się i ujrzawszy ją, powiedział: Ufaj, córko! Twoja wiara¹ cię uzdrowiła. I od tej chwili kobieta była zdrowa.

1. Mk 10,52; Łk 7,50; Hbr 4,2.

²³ A gdy Jezus przyszedł do domu przełożonego i zobaczył flecistów i ludzi czyniących zgiełk;

²⁴ Powiedział im: Odejdźcie, bo dziewczynka nie umarła, tylko śpi¹. I naśmiewali się z niego.

1. J 11,11-13.

²⁵ Ale gdy wygnano tych ludzi, wszedł, ujął ją za rękę i dziewczynka wstała.

²⁶ I wieść o tym rozeszła się po całej tamtejszej ziemi.

²⁷ A gdy Jezus odchodził stamtąd, szli za nim dwaj ślepi i wołali: Synu¹ Dawida, zmiłuj się nad nami!

1. Mt 15,22; 20,30; 22,42-45.

²⁸ Gdy zaś wszedł do domu, przyszli do niego ślepi. I zapytał ich Jezus: Wierzycie¹, że mogę to uczynić? Odpowiedzieli mu: Tak, Panie.

1. Mk 9,23.

²⁹ Wtedy dotknął ich oczu i powiedział: Według waszej wiary niech się wam stanie.

³⁰ I otworzyły¹ się ich oczy, a Jezus przykazał im surowo: Uważajcie, aby nikt² się o tym nie dowiedział.

1. Ps 146,8; Iz 42,7.
2. Mt 8,4; 12,16; 17,9.

³¹ Lecz oni, wyszedłszy, rozsławili go po całej tamtejszej ziemi.

³² A gdy wychodzili, przyprowadzono do niego niemowę¹ opętanego przez demona.

1. Mt 12,22; Mk 9,17; Łk 11,14.

³³ Kiedy demon został wypędzony, niemy przemówił. A tłumy dziwiły się i mówiły: Nigdy czegoś takiego nie widziano w Izraelu.

³⁴ Lecz faryzeusze mówili: Przez władcę demonów¹ wypędza demony.

1. Mk 3,22; Łk 11,15.

³⁵ I obchodził Jezus wszystkie miasta i wioski, nauczając w ich synagogach i głosząc ewangelię¹ królestwa, uzdrawiając wszystkie choroby i wszelkie słabości wśród ludzi.

1. Mk 1,1.14; Dz 20,24; Rz 1,1.9.16; 10,15; Ga 1,7; 2,7.

³⁶ A widząc tłumy ludzi, użalił się nad nimi, bo byli utrudzeni i rozproszeni jak owce¹ niemające pasterza.

1. Lb 27,17; 1Krl 22,17; Jr 50,6.

³⁷ Wtedy powiedział do swoich uczniów: Żniwo¹ wprawdzie wielkie, ale robotników² mało.

1. Łk 10,2; J 4,35.
2. Ps 68,11; 1Kor 3,9.

³⁸ Proście więc Pana żniwa, aby wysłał robotników na swoje żniwo.