Rozdział 17

¹ A po sześciu dniach¹ wziął Jezus Piotra, Jakuba i Jana, jego brata, i wprowadził ich na wysoką górę, żeby byli na osobności.

1. Mk 9,2; Łk 9,28.

² I został przemieniony¹ przed nimi: jego oblicze zajaśniało jak słońce, a jego szaty stały się białe jak światło.

1. Obj 1,13.

³ A oto ukazali się im Mojżesz i Eliasz, którzy z nim rozmawiali.

⁴ Wtedy Piotr powiedział do Jezusa: Panie, dobrze nam tu być. Jeśli chcesz, postawimy tu trzy namioty: jeden dla ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza.

⁵ Kiedy on jeszcze mówił, oto jasny obłok¹ zacienił ich, a z obłoku rozległ się głos: To jest mój umiłowany Syn², w którym mam upodobanie, jego słuchajcie.

1. Wj 40,34; 1Krl 8,10; Obj 1,7.
2. Mt 3,17.

⁶ Uczniowie, słysząc to, upadli na twarz¹ i bardzo się bali.

1. Kpł 9,24; 1Krn 21,16.

⁷ Wtedy Jezus podszedł, dotknął ich i powiedział: Wstańcie, nie bójcie się.

⁸ Oni zaś, podniósłszy oczy, nikogo nie widzieli, tylko samego Jezusa.

⁹ A gdy schodzili z góry, Jezus im przykazał: Nikomu nie mówcie¹ o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie.

1. Mt 16,20; Mk 8,30; Łk 9,21.

¹⁰ I pytali go jego uczniowie: Dlaczego więc uczeni w Piśmie mówią, że najpierw ma przyjść¹ Eliasz?

1. Ml 4,5; Mt 11,14; Mk 9,11; J 1,21.

¹¹ A Jezus im odpowiedział: Istotnie, najpierw przyjdzie Eliasz i wszystko odnowi.

¹² Lecz mówię wam, że Eliasz już przyszedł, jednak nie poznali go, ale zrobili z nim, co chcieli. Tak i Syn Człowieczy dozna od nich cierpień.

¹³ Wtedy uczniowie zrozumieli, że mówił im o Janie Chrzcicielu.

¹⁴ A gdy przyszli¹ do tłumu, podszedł do niego pewien człowiek, upadł przed nim² na kolana;

1. Mk 9,14.
2. Mk 1,40; Dz 10,25.

¹⁵ I powiedział: Panie, zmiłuj się nad moim synem, bo jest obłąkanym¹ i bardzo cierpi. Często bowiem wpada w ogień i często w wodę.

1. BG lunatykiem, epileptykiem.

¹⁶ Przyprowadziłem go do twoich uczniów, ale nie mogli go uzdrowić.

¹⁷ A Jezus odpowiedział: O pokolenie bez wiary i przewrotne¹! Jak długo będę z wami? Jak długo² mam was znosić? Przyprowadźcie mi go tutaj.

1. Mt 6,30; 8,26; Lb 14,11.
2. Wj 10,3; Prz 1,22; Jr 4,14.

¹⁸ I zgromił¹ Jezus tego demona, i wyszedł z niego. Od tej chwili chłopiec był zdrowy.

1. Mk 9,25; Łk 4,35; 9,42.

¹⁹ Wtedy uczniowie, podszedłszy do Jezusa, zapytali go na osobności: Czemu my nie mogliśmy go wypędzić?

²⁰ A Jezus im odpowiedział: Z powodu¹ waszej niewiary. Zaprawdę bowiem powiadam wam: Jeśli będziecie mieć wiarę² jak ziarno gorczycy, powiecie tej górze: Przenieś się stąd na tamto miejsce, a przeniesie się. I nic nie będzie dla was niemożliwe.

1. Hbr 3,19.
2. Łk 17,6.

²¹ Lecz ten rodzaj nie wychodzi inaczej, jak tylko przez modlitwę i post¹.

1. Mk 9,29; Dz 13,2; 14,23; 1Kor 7,5; 2Kor 11,27; Ps 35,13.

²² A gdy przebywali w Galilei, Jezus powiedział do nich: Syn Człowieczy zostanie wydany¹ w ręce ludzi;

1. Mt 16,21; 26,46; 1Kor 11,23.

²³ I zabiją go, ale trzeciego dnia zmartwychwstanie. I bardzo się zasmucili.

²⁴ A gdy przyszli do Kafarnaum, podeszli do Piotra poborcy podatku¹ i zapytali: Czy wasz nauczyciel nie płaci podatku?

1. dwudrachmy

²⁵ On odpowiedział: Płaci. A gdy wchodził do domu, uprzedził go Jezus, mówiąc: Jak ci się wydaje, Szymonie? Od kogo królowie ziemscy pobierają¹ cło albo podatek? Od swoich synów czy od obcych?

1. Wj 30,13; 38,26.

²⁶ Piotr mu odpowiedział: Od obcych. I powiedział mu Jezus: A więc synowie są wolni.

²⁷ Ale żebyśmy ich nie zgorszyli, idź nad morze, zarzuć wędkę, weź pierwszą złowioną rybę i otwórz jej pyszczek, a znajdziesz statera¹. Weź go i daj im za mnie i za siebie.

1. część monety