Rozdział 13

¹ A tego dnia Jezus wyszedł z domu i usiadł nad brzegiem morza.

² I zebrały się wokół niego wielkie tłumy, dlatego wszedł do łodzi i usiadł, a wszyscy ludzie stali na brzegu.

³ I mówił do nich wiele w przypowieściach¹. I powiedział: Oto siewca wyszedł siać.

1. Mk 4,2; Łk 8,5.

⁴ A gdy siał, niektóre ziarna padły przy drodze, przyleciały ptaki i wydziobały je.

⁵ Inne padły na miejsca skaliste, gdzie nie miały wiele ziemi. Zaraz wzeszły, bo ziemia nie była głęboka.

⁶ Lecz gdy wzeszło słońce, zostały spalone, a ponieważ nie miały korzenia, uschły.

⁷ Inne padły między ciernie, a ciernie wyrosły i zagłuszyły je.

⁸ Inne zaś padły na dobrą ziemię i wydały plon, jedne stokrotny, inne sześćdziesięciokrotny, a jeszcze inne trzydziestokrotny.

⁹ Kto ma uszy do słuchania, niech słucha.

¹⁰ Wtedy uczniowie podeszli i zapytali go: Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach?

¹¹ A on odpowiedział im: Wam¹ dano poznać tajemnice² królestwa niebieskiego, ale im nie jest dane.

1. Mt 11,25; 16,17; Mk 4,11; Łk 8,10.
2. Rz 16,25; 1Kor 2,7; 4,1; 15,51; Ef 3,3; 1Tm 3,9.16.

¹² Kto bowiem ma, temu będzie dodane i będzie miał w obfitości, ale kto nie ma, zostanie mu zabrane nawet to, co ma.

¹³ Dlatego mówię do nich w przypowieściach, bo patrzą, a nie widzą, i słuchają, a nie słyszą ani nie rozumieją.

¹⁴ I spełnia się na nich proroctwo¹ Izajasza, które mówi: Słuchając, będziecie słyszeć, ale nie zrozumiecie i patrząc, będziecie widzieć, ale nie zobaczycie.

1. Iz 6,9; Ez 12,2; J 12,39; Dz 28,25; 2Kor 3,14.

¹⁵ Utyło bowiem serce tego ludu, stępiały ich uszy i zamknęli swe oczy, żeby przypadkiem oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, a sercem nie zrozumieli i nie nawrócili się, i żebym ich nie uzdrowił.

¹⁶ Ale błogosławione wasze oczy, bo widzą, i wasze uszy, bo słyszą.

¹⁷ Bo zaprawdę powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło widzieć¹ to, co wy widzicie, ale nie zobaczyli, i słyszeć to, co wy słyszycie, ale nie usłyszeli.

1. Ef 3,5; 1P 1,10.

¹⁸ Wysłuchajcie więc przypowieści o siewcy.

¹⁹ Gdy ktoś słucha słowa o królestwie, a nie rozumie, przychodzi zły i porywa to, co zostało zasiane w jego sercu. To jest ten posiany przy drodze.

²⁰ A posiany na miejscach skalistych to ten, który słucha słowa i natychmiast z radością je przyjmuje.

²¹ Nie ma jednak w sobie korzenia, lecz trwa do czasu. Gdy bowiem przychodzi ucisk albo prześladowanie z powodu słowa, zaraz się gorszy.

²² A posiany między ciernie to ten, który słucha słowa, ale troski tego świata¹ i ułuda bogactwa zagłuszają słowo i staje się on bezowocny.

1. Mt 6,24; 1J 2,15.

²³ A posiany na dobrej ziemi to ten, który słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon¹: jeden stokrotny, inny sześćdziesięciokrotny, a jeszcze inny trzydziestokrotny.

1. Ga 5,22; Flp 1,11; Kol 1,6; Hbr 13,15.

²⁴ Podał im też inną przypowieść: Królestwo niebieskie podobne¹ jest do człowieka, który zasiał dobre ziarno na swoim polu.

1. Mt 13,33-47; Mt 20,1; 25,1; Łk 13,18.

²⁵ Lecz gdy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel, nasiał kąkolu między pszenicę i odszedł.

²⁶ A gdy zboże urosło i wydało plon, wtedy ukazał się też kąkol.

²⁷ Wówczas słudzy gospodarza przyszli i zapytali go: Panie, czy nie posiałeś na swoim polu dobrego ziarna? Skąd więc ten kąkol?

²⁸ A on im odpowiedział: Nieprzyjaciel to zrobił. I zapytali go słudzy: Czy chcesz, żebyśmy poszli i zebrali go?

²⁹ Lecz on odpowiedział: Nie, żebyście przypadkiem, zbierając kąkol, nie wykorzenili razem z nim i pszenicy.

³⁰ Pozwólcie obydwu razem rosnąć aż do żniwa, a w czasie żniwa powiem żniwiarzom: Zbierzcie najpierw kąkol i zwiążcie go w snopki na spalenie¹, pszenicę zaś zgromadźcie² w moim spichlerzu.

1. Ml 4,1; J 15,6.
2. Łk 3,17.

³¹ Podał im też inną przypowieść: Królestwo niebieskie podobne¹ jest do ziarna gorczycy, które człowiek, wziąwszy, zasiał na swoim polu.

1. Mk 4,30; Łk 3,18.

³² Jest ono najmniejsze ze wszystkich nasion, ale kiedy wyrośnie, jest największe ze wszystkich jarzyn i staje się drzewem, tak że ptaki niebieskie przylatują i gnieżdżą się w jego gałęziach.

³³ Opowiedział im jeszcze inną przypowieść: Królestwo niebieskie podobne jest do zakwasu¹, który kobieta wzięła i włożyła w trzy miary mąki, aż wszystko się zakwasiło.

1. 1Kor 5,6; Ga 5,9.

³⁴ To wszystko mówił Jezus do tłumu w przypowieściach, a bez przypowieści nic do nich nie mówił;

³⁵ Aby się wypełniło, co zostało powiedziane przez proroka¹: Otworzę² moje usta w przypowieściach, wypowiem rzeczy ukryte od założenia świata.

1. 1Krn 25,1; Am 3,7.
2. Ps 78,2; Iz 42,9.

³⁶ Wtedy Jezus odprawił tłum i przyszedł do domu. Podeszli do niego jego uczniowie i mówili: Wyjaśnij nam przypowieść o kąkolu na polu.

³⁷ A on odpowiedział im: Tym, który sieje dobre ziarno, jest Syn Człowieczy.

³⁸ Polem jest świat, dobrym ziarnem są synowie królestwa, kąkolem zaś są synowie¹ złego.

1. Rdz 3,15; J 8,44; Dz 13,10; 1J 3,10.

³⁹ Nieprzyjacielem¹, który go posiał, jest diabeł, żniwem jest koniec świata, a żniwiarzami są aniołowie.

1. 2Kor 11,14; Ef 2,2; 6,11; 2Tes 2,8; 1P 5,8; Obj 12,9.

⁴⁰ Jak więc zbiera się kąkol i spala w ogniu, tak będzie przy końcu tego świata.

⁴¹ Syn Człowieczy pośle swoich aniołów, a oni zbiorą z jego królestwa wszystkie zgorszenia¹ i tych, którzy popełniają nieprawość;

1. Rz 2,8; Obj 21,27.

⁴² I wrzucą ich do pieca¹ ognistego. Tam będzie płacz i zgrzytanie² zębów.

1. Mt 3,12; 25,41; Ps 21,9.
2. Mt 13,50; Mt 8,12; 22,13; Łk 13,28.

⁴³ Wtedy sprawiedliwi będą jaśnieć jak słońce w królestwie swego Ojca. Kto ma uszy do słuchania, niech słucha.

⁴⁴ Ponownie królestwo niebieskie jest podobne do skarbu¹ ukrytego w polu, który człowiek znalazł i ukrył. Uradowany nim poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił to pole.

1. Wj 19,5; Ps 135,4.

⁴⁵ Królestwo niebieskie podobne jest też do kupca, który szukał pięknych pereł.

⁴⁶ A znalazłszy jedną bardzo cenną perłę, poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił ją.

⁴⁷ Królestwo niebieskie podobne jest również do sieci zarzuconej w morze i zagarniającej ryby wszelkiego rodzaju.

⁴⁸ Gdy się napełniła, rybacy wyciągnęli ją na brzeg, a usiadłszy, dobre ryby wybrali¹ do naczyń, a złe wyrzucili.

1. Mt 25,31-32.

⁴⁹ Tak będzie przy końcu świata: wyjdą aniołowie¹ i wyłączą złych spośród sprawiedliwych;

1. 2Tes 1,7-10; Obj 20,12.

⁵⁰ I wrzucą ich do pieca ognistego. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

⁵¹ Jezus ich zapytał: Zrozumieliście to wszystko? Odpowiedzieli mu: Tak, Panie.

⁵² A on powiedział do nich: Dlatego każdy uczony w Piśmie, który jest pouczony o królestwie niebieskim, podobny jest do gospodarza, który wydobywa ze swego skarbca nowe i stare rzeczy.

⁵³ Kiedy Jezus dokończył tych przypowieści, odszedł stamtąd.

⁵⁴ A przyszedłszy w swoje rodzinne strony, nauczał ludzi w ich synagodze, tak że się bardzo zdumiewali i mówili: Skąd on ma tę mądrość i moc?